دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

علــ بابا ـی ... +
----------------------
لیلا خانوم ... +
مشتاق دیدار ... سلام

دهن اون زنه چرا بازه ؟

یادش بخیر

گذشتند آن شتاب انگيز كاران كاروان

سپرها ديدم از آنان، فرو بر خاك

كه از نقش وفور چهره هاي نامداراني

حكايت بودنشان غمناك.

بديدم نيزه ها بيرون

به سنگ از سنگ، چون پيغام دشمن تلخ،

به ديدم سنگ هاي بس فراوان كه فرود افتاد

به زير كوه همچو كاروان سنگ هاي منجمد بر جا

چراغي، جز دمي غمگين، بر آن نوري نيفشانيد

سري را گردش اشكي، فزون از لحظه اي، آنجا نجنبانيد.

كنون ليكن كه از آنان نشاني نيست و آنجا

همه چيز است در آغوش ويراني و ويران است

كه مي خندد؟ كه گريان است؟

شب ديجور دارد دلفريبي باز

شكاف كوه مي تركد، دهان دره با رده دمساز

به نجوايي ست در آواز

صدايي، چون صدايي كه به گوشم آشنا بوده است،

مرا مغشوش مي دارد.

به هم هر استخوانم، مي فشارد

در آن ويرانه منزل

كه اكنون حبسگاه بس صداهاي پريشان است

بگو با من، كه مي خندد؟ كه گريان است؟

بگو با من چقدر از ساليان بگذشت؛

چگونه پر مي آمد قطار گردش ايام؛

ز كي اين برف باريدن گرفته است؟

كنون كه گل نمي خندد

كنون كه باد از خار و خس هر اشيان كه گشت ويرانه

به روي شاخه «مازو» پيري

به نفرت تار مي بندد

در آن جاي نهان (چون دود كز دودي گريزان است)

كه مي خندد؟ كه گريان است؟

روز عالى بخىر