دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

عکاس این تصویر عنوان کرده
در حال عکاسی از عبور شیرها بوده
و تنها پس از عکس گرفتن متوجه آنچه به تصویر کشیده شده است.

برای لحظه ای تمساح به قصد شکار شیر حمله می برد
اما در نهایت تنها می تواند گوشه ای از پوست شیر را با آواره هایش بکند.

منبع : بازتاب

دليل خلقت آدم، نخواهي رفت از يادم
خدا هم در دل من پر نخواهد كرد جاي تو

صدايم از تو خواهد بود اگر برگردي اي موعود
پر از داغ شقايق هاست آوازم براي تو

تو را من با تمام انتظارم جستجو كردم
كدامين جاده امشب مي گذارد سر به پاي تو؟

نشان خانه ات را از تمام شهر پرسيدم
مگر آن سوتر است از اين تمدن روستاي تو؟

ترازوهای نامیزان و فرسوده را با ترازوی صحیح و سالم میزان می کنند .

ولی اگر ترازوی میزان کننده خراب باشد ، هر ترازو را که با آن میزان کنند خراب و نامیزان می شود.

پس :

راست کُن ، اَجزات را از راستان
سر مکَش ای راست رو ، زآن آستان

قطرگی تا کی، خوشا دریا شدن
پر زدن از دام و در صحرا شدن

ایستایی در خور مردابهاست
جنبشی کن، در ره پویا شدن

قطره چون پیدا بود خود قطره است
می شود دریا، ز ناپیدا شدن

در دل‌ شب با خیال عشق دوست
لذتی دارد عجب، تنها شدن

صیقلی کن چشم زنگ آلوده را
تا بیابی نعمت بینا شدن

حسن ظاهر را رها کن دل‌ بیار
این بود سرمایه ی زیبا شدن

با خود آرایی کسی‌ عزت نیافت
حشمتی دارد جهان آرا شدن

عشق و رسوایی دو یار همدمند
پس چه ترسد عاشق از رسوا شدن

کار عاشق بر خدا دل‌ باختن
شغل مجنون، عاشق لیلا شدن

تا زبان را بر نبندی از دروغ
در نیابی لذت گویا شدن

با دمی هر مرده دل‌ را زنده کن
هست در تو قدرت عیسا شدن

فرصت امروز را از کف مده
جهل باشد در پی فردا شدن

نزهتی دارد به گلزار دعا
اشکباران در دل‌ شبها شدن

حاصل اشک شبانگاهی بود
در سحر چون برگ گلها و‌ا شدن

کار موسی‌ گر کنی‌، موسی‌ شوی
می توان در سینه ی‌‌ سینا شدن

صد چراغ موسوی در دست توست
جهد کن تا معجز بیضا شدن

میل تاریکی مکن‌، مهتاب باش
قطرگی تا کی؟ خوشا دریا شدن

دل من رای تو دارد سر سودای تو دارد
رخ فرسوده زردم غم صفرای تو دارد

سر من مست جمالت دل من دام خیالت
گهر دیده نثار کف دریای تو دارد

ز تو هر هدیه که بردم به خیال تو سپردم
که خیال شکرینت فر و سیمای تو دارد

غلطم گر چه خیالت به خیالات نماند
همه خوبی و ملاحت ز عطاهای تو دارد

گل صدبرگ به پیش تو فروریخت ز خجلت
که گمان برد که او هم رخ رعنای تو دارد

سر خود پیش فکنده چو گنه کار تو عرعر
که خطا کرد و گمان برد که بالای تو دارد

جگر و جان عزیزان چو رخ زهره فروزان
همه چون ماه گدازان که تمنای تو دارد

دل من تابه حلوا ز بر آتش سودا
اگر از شعله بسوزد نه که حلوای تو دارد

هله چون دوست به دستی همه جا جای نشستی
خنک آن بی‌خبری کو خبر از جای تو دارد

اگرم در نگشایی ز ره بام درآیم
که زهی جان لطیفی که تماشای تو دارد

به دو صد بام برآیم به دو صد دام درآیم
چه کنم آهوی جانم سر صحرای تو دارد

«خمش» ای عاشق مجنون بمگو شعر و بخور خون
که جهان ذره به ذره غم غوغای تو دارد

سوی تبریز شو ای دل بر شمس الحق مفضل
چو خیالش به تو آید که تقاضای تو دارد

ز هــر سخـن کـــه گفتـی، بانـگ اذانــــم آمد
نمـــــاز از آن چو کـــردم، دین و دیــانتی شد

کبک خرامان دشت،چون به نگاهت نشست
ناز خوشت دید و گفت: "عجب رقابتی شد!"

فِســانه های مجنـــون، هر دو شنیده بودیم
قصـــه ی من با تـو هـم، پنــد و حکایتی شد

"با تو وصـالم مجوی!"، گفتی و رفتـی از من
جُستـــم و این ماجـــرا، گشت و روایتی شد