دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

آویخته دردم، آمیخته مردم
تا گم شوم از خود گم، در جمع پریشانها

آرام نمی یارد، گویی غم من دارد
آن باد که می زارد در تنگه دالانها

با این تپش جاری، تمثیل من است آری
این بارش رگباری، بر شیشه دکانها

با زمزمه ای غم بار، تکرار من است انگار
تنهایی فواره، در خالی میدانها

در بستر مسدودم با شعر غم آلودم
آشقته ترین رودم در جاری انسانها

دریاب مرا ای دوست ای دست رهاننده
تا تحته برم بیرون از ورطه توفانها

حسین منزوی

از هوایت قفسم را پُر کن
تنگ دریاست برای ماهی
فرصتی تا بسراییم از هم
بس کن از فلسفه های واهی

عشق ، عشق است ،
چه بر لوحه ی زر بنویسند ،
چه برگ کاهی .

پرسش از عقل , فریبی ست به خویش
تا جنون می دهدت آگاهی
غیر از آن کوچه ی بی شرح و نشان
خانه ی دوست ندارد راهی

"محمدعلی بهمنی"

▬▬▬▬▬▬▬ஜ۩۞۩ஜ▬▬▬▬▬▬▬▬▬

این بار من خریده‌ام ...

نقد تورا کشیده‌ام ...

ناز تو را بدیده‌ام ... ای بر رُخَت ستاره نشسته


این بار من چه دیده‌ام ...

وصل تو را بریده‌ام ...

از من و ما بگو چرا؟ ... تا کی زنم بر این در بسته؟


این بار که من خوانده‌ام ... رمز تو در ستاره‌ها

راز نهان مــــــــــــن بگو ... با مـن تمام ماجرا


رویای صادقی ... در جام عاشقی

لیـلای کاملی ... اتمام عاقلی


تا آستان کویت ... من پا نهاده بودم

دستم به حلقه در ... دل با تو داده بودم

دست و دلم که دیدی ... پایم چرا بریدی؟


نیمی زمینی‌ام ... نیم آسمانی‌ام

محتـــاج پرزدن ... مجنـــون آنی‌ام

گفتم ببینـــــمت ... گفتی که صبر صبر

ای آفتاب حُسن ... برون آی دمی ز ابر

▬▬▬▬▬▬▬ஜ۩۞۩ஜ▬▬▬▬▬▬▬▬▬