دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

غرق غم دلم به سينه مي تپد
با تو بي قرار و بي تو بي قرار
واي از آن دمي كه بيخبر زمن
بر كشي نتو رخت خويش از اين ديار
سايه تو ام بهر كجا روي
سر نهاده ام به زير پاي تو
چون تو در جهان نجسته ام هنوز
تا كه برگزينمش به جاي تو
شادي و غم مني به حيرتم
خواهم از تو ... در تو آورم پناه
موج وحشيم كه بي خبر ز خويش
گشته ام اسير جذبه هاي ماه
گفتي از تو بگسلم ... دريغ و درد
رشته وفا مگر گسستني است ؟
بگسلم ز خويش و از تو نگسلم
عهد عاشقان مگر شكستني است ؟
ديدمت شبي بخواب و سر خوشم
وه ... مگر به خوابها ببينمت
غنچه نيستي كه مست اشتياق
خيزم و ز شاخه ها بچينمت
شعله مي شكد به ظلمت شبم
آتش كبود ديدگان تو
ره مبند... بلكه ره برم شوق
در سراچه غم نهان تو

خودروی ۱ تُنی کنجکاوی در روز ۳۱ اکتبر با بهره از تصویرگر لنز دستی خود (MAHLI، ماهلی) ۵۵ عکس گرفت.
پس از آن دانشمندان سرپرست ماموریت،
این عکس ها را به هم چسباندند و یک نمای موزاییکی تمام رنگی
از کنجکاوی و جایگاهی که در آن فرود آمد،
یعنی دهانه ی گیل پدید آوردند.

کنجکاوی در ۵ اوت بر سطح گیل فرود آمد و ماموریتی دو ساله را
برای مشخص کردن این که آیا بهرام هرگز در طول تاریخش امکان
پشتیبانی از موجودات زنده ی ذره بینی را داشته یا نه آغازید.

این تصویرِ همنهاده‌ی تازه، روبات ۶ چرخ را در نقطه ای که به نام
"راکنست" خوانده شده نشان می دهد.
کنجکاوی در این نقطه سامانه های خاکبرداری و نمونه برداریش را
برای نخستین بار امتحان کرد.
جای چهار بار خاکبرداری در جلوی خودرودیده می شود.

عشق جمال جانان درياي آتشين است
گر عاشقي بسوزي زيرا که راه اين است

جايي که شمع رخشان ناگاه بر فروزند
پروانه چون نسوزد کش سوختن يقين است

گر سر عشق خواهي از کفر و دين گذر کن
کانجا که عشق آمد چه جاي کفر و دين است

عاشق که در ره آيد اندر مقام اول
چون سايه‌اي به خواري افتاده در زمين است

چون مدتي برآيد سايه نماند اصلا
کز دور جايگاهي خورشيد در کمين است

چندين هزار رهرو دعوي عشق کردند
برخاتم طريقت منصور چون نگين است

هرکس که در معني زين بحر بازيابد
در ملک هر دو عالم جاويد نازنين است

کاري قوي است عالي کاندر ره طريقت
بر هر هزار سالي يک مرد راه‌بين است

تو مرد ره چه داني زيرا که مرد ره را
اول قدم درين ره بر چرخ هفتمين است

عطار اندرين ره جايي فتاد کانجا
برتر ز جسم و جان است بيرون ز مهر و کين است

دوباره می گذرم از کنار آدم ها
بدون دلخوشی اما دچار آدم ها

ببین چطور به کارم گره می اندازند
منی که کار ندارم به کار آدم ها


شبیه وصله‌ی ناجور زندگی کردم
تمام زندگی ام در کنار آدم ها

کلاغ های جهان قار قار می خندند
به طرز زندگی خنده دار آدم ها

بگیر دست مرا از خودم بکش بیرون
چقدر گیر کنم در حصار آدم ها

مقصّر اصلی...شاید آن کسی باشد
که پرت کرد مرا در مدار آدم ها

صدای ساعت شمّاطه دار می گوید
دوباره اول صبح و دوباره آدم ها ... !

سعيد حيدری

تولدشون مبارک

که نیمه شب ها ،
از سمت خلوص چشمان ماه طلوع میکنند ...

شبیه شقایق ها ،
طعم داغ و بی تسکین تنهایی معصوم مرا نقاشی می کنند ...

شعر من ...
سالکان ِ چله نشین قنوت های آخر عشق اند ...

به وزن تو و من ،
در خمارترین فصل تخیل و سیب ،
هزار دفتر ِ دلتنگی،
قافیه می نوشند ...


شعر من...
مرز تخیل باران و کویرهای مه گرفته است ...

نیایش آیه های فاصله را فهمیده است...

و از قامت آه ،
بلندتر است ... !

بگذار پنجره به هبوط ثانیه ها باز باشد ...

دمدمه های صبح است،

از چند هجای ساده در شناسنامه‌ی شهریور می گویند ...

آه ... بازهم پاییز ... !

پسوندهای داغ کدام آه نیمه کاره ای که سینه ام در آیین دقیقه هایت،

گناه ِ نکرده قضا میکند ...!

به من بگو....

بگو طالع کدام ساعت ،

در التهاب کدام تقویم ،

مرا از سمت دست های تو تعبیر خواهد کرد ... ؟!!