دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

*
و چه تلخ نوش فرو کرد خواهد
در عروق زندگي
مرگ را - انسان بي خرد،
آنگاه که خود فريبي ِ بي تعمدش
دردهايش را بر هول گاه ِ بي فروغ ِ مرگ
طعنه بر "هيچ "
عمق مي افزايد
*

آنگاه ست که ديگر , اميد را بر زمين
انسان حقيقت سرا
روايت نخواهد کرد

آنجاست که دگر انسان را
حکايت قاطعانه اي ,
بيدار مي کند
از زمان نبودنش!
*
آن گاه ست که انسان
راستي را چون دروغ
از "داد خواهي" مفرطش
بي داد مي کند
جهان را به غفلتي غليظ
چون گيج گاه کور ِ تن خموده اي
بيمار مي کند!
*
اما اما
من اين ميان
دچار ِ نيش نيش ِ فکرهاي ِهست خود
بر درون زبانه مي کشم به نيستن!
فکر مي کنم به درد
به زيستن!
*
انسان ِ من
انسانِ قرن هاي دور دست را
به خواستگاه ِ غايتش, در خواست مي کند
عليل ِ بر قفس تکيده را
آزاد مي کند
آزادي را
آه...
آزادي را

آغاز مي کند

مرگ را
آباد مي کند...

برنامه ریزی درست و غنی سازی فرهنگی اوقات فراغت کودکان و نوجوانان به ویژه در فصل تابستان اهمیت ویژه ای دارد. برنامه ای که می تواند فرهنگ، تربیت و سلامتی نسلهای تازه را شکل ببخشد. باز تابستان از راه رسید و باز شعار از ضرورت غنی سازی اوقات فراغت کودکان، نوجوانان و جوانان ما را به محاصره می کشد. در این میان اما به نظر می رسد فاصله میان حرف تا عمل همچنان زیاد است!

اولین عكس تاریخ توسط فردی به نام جوزف نیپك در تابستان سال ۱۸۲۶
در فرانسه و از مزرعه و آسمان مشرف به پنجره اتاقش گرفته شده.
این عكس كه به عنوان اولین عكس گرفته شده معروف است،
گرفتنش حدود ۸ ساعت به طول انجامیده و هیچ كس به درستی نمیداند
كه جوزف از چه ماده شیمیایی برای گرفتن این عكس استفاده كرده بوده.

شهاب مقربین (زاده ۱۳۳۳ خورشیدی) شاعر معاصر ایرانی است .
او به همراه حافظ موسوی و شمس لنگرودی مدیر انتشارات آهنگ دیگر می‌باشد .
در سال ۱۳۳۳ در اصفهان متولد شد و سرودن شعر را از دهه پنجاه آغاز کرد .
از او پنج مجموعه شعر چاپ شده و دو مجموعه نیز آماده چاپ دارد .
کتاب رویاهای کاغذی ام نیز در برگیرنده گزیده شعرهای اوست .
کتاب کنار جاده بنفش کودکی ام را دیدم جایزه شعر کارنامه را از آن خود کرد.

به لابه گفت: « شبی میر مجلس تو شوم »
شدم به رغبت خویشش کمین غلام و نشد

بدان هوس که به مستی ببوسم آن لب لعل
چه خون که در دلم افتاد همچو جام و نشد

پیام داد که خواهم نشست با رندان
بشد به رندی و دُردی کشیم نام و نشد

فغان که در طلب گنج نامۀ مقصود
شدم خراب جهانی ز غم تمام و نشد

رواست در بر اگر می‌تپد کبوتر دل
که دید در ره خود تاب و پیچ دام و نشد

به کوی عشق منه بی‌دلیل راه قدم
که من به خویش نمودم صد اهتمام و نشد

هزار حیله برانگیخت حافظ از سر مِهر
در آن هوس که شود آن نگار رام و نشد

mamnum
merc

ممنون دوست من