دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

آذربایجان: آتورپاتکان نگهدار آتش است(فارسی دری) ▪

آرژانتین: سرزمین نقره(اسپانیایی) ▪

آفریقای جنوبی: سرزمین بدون سرما (آفتاب) جنوبی(لاتین،یونانی) ▪

آفریقای مرکزی: سرزمین بدون سرما(آفتاب)مرکزی(لاتین،یونانی) ▪

آلبانی: سرزمین کوهنشینان ▪

آلمان: سرزمین همه مردان یا قوم ژرمن(فرانسوی - ژرمنی) ▪

آنگولا: از واژه نگولا که لقب فرمانروایان محلی بود ▪

اتریش: شاهنشاهی شرق(ژرمنی) ▪

اتیوپی: سرزمین چهره سوختگان(یونانی) ▪

ارمنستان: سرزمین فرزندان ارمن،نام نبیره نوح(ع)(فارسی دری) ▪

ازبکستان: سرزمین خودسالارها(سغدی، ترکی، فارسی دری) ▪

اسپانیا: سرزمین خرگوش کوهی(فنیقی) ▪

استرالیا: سرزمین جنوبی( لاتین) ▪

استونی: راه شرقی(ژرمنی) ▪

اسرائیل: جنگیده با خدا(عبری) ▪

اسکاتلند: سرزمین اسکات ها البته در لاتین قوم گائل را گویند.(لاتین) ▪

افغانستان: سرزمین قوم افغان( فارسیدری) ▪ اکوادور: خط استوا(اسپانیایی) ▪

الجزایر: جزیره ها(عربی) ▪

السالوادور: رهایی بخش مقدس(اسپانیایی) ▪

امارات متحده عربی: شاهزاده نشین های یکپارچه عربی(عربی) ▪

اندونزی: مجمع الجزایر هند(فرانسوی) ▪

انگلیس: سرزمین قوم آنگل(ژرمنی) ▪

اوروگوئه: شرقی ▪

اوکراین: منطقه مرزی(اسلاوی) ▪

ایالات متحده امریکا: از نام آمریگو وسپوچی دریانورد ایتالیایی ▪

ایتالیا: شاید به معنی ایزد گوساله(یونانی) ▪

ایران: سرزمین نجیب زادگان(آریاییان)(فارسی دری) ▪

ایرلند: سرزمین قوم ایر(شاید هم معنی با آریا)(انگلیسی) ▪

ایسلند: سرزمین یخ(ایسلندی) ▪

بحرین: دو دریا(عربی) ▪

برزیل: چوب قرمز ▪

بریتانیا: سرزمین نقاشی شدگان(لاتین) ▪

بلژیک: سرزمین قوم بلژ(از اقوام سلتی)، واژه بلژ احتمالا معنی زهدان و کیسه می داده است. ▪

بنگلادش: ملت بنگال(بنگلادشی) ▪

بورکینافاسو: سرزمین مردم درستکار(از زبان های موره - دیولا) ▪

بولیوی: از نام سیمون بولیوار مبارز رهایی بخش آمریکای لاتین ▪

پاراگوئه: این سوی رودخانه ▪

پاکستان: سرزمین پاکان ▪

پاناما: جای پر از ماهی( کوئوا) ▪

پرتغال: بندر قوم گال(از اقوام سلتی)(لاتین) ▪

پورتوریکو: بندر ثروتمند(اسپانیایی) ▪

تانزانیا: این نام از هم آمیزی تانگانیگا(سرزمین دریاچه تانگا)و زنگبار به دست آمده است. ▪

تایلند: سرزمین قوم تای ▪

ترکمنستان: سرزمین ترک مانندها ▪

ترکیه: سرزمین قوی ها(ترکی با پسوند عربی) ▪

وقتي ناصر الدين شاه دستگاه تلگراف را به ايران آورد و در تهران نخستين تلگرافخانه افتتاح شد. مردم به اين دستگاه تازه بي‌اعتماد بودند، براي همين، سلطان صاحبقران اجازه داد كه مردم يكي - دو روزي پيام‌هاي خود را رايگان به شهر‌هاي ديگر بفرستند.
وزير تلگراف استدلال كرده بود كه ايراني‌ها ضرب‌المثلي دارند كه مي‌گويد "مفت باشد. كوفت باشد". يعني هر چه كه مفت باشد مردم از آن استقبال مي‌كنند. همين‌طور هم شد. مردم كم كم و با ترس براي فرستادن پيام‌هايشان راهي تلگرافخانه شدند. دولت وقت، چند روزي را به اين منوال گذراند و وقتي كه تلگرافخانه جا افتاد و ديگر كسي تلگرافخانه را به شعبده و جادو مرتبط نكرد مخبر‌الدوله دستور داد بر سردر تلگرافخانه نوشتند: "از امروز حرف مفت قبول نمي شود." مي‌گويند "حرف مفت" از آن زمان به زبان فارسي راه پيدا كرد ... !

عزیز ِ این شب و روزهای ِ پر از دلتنگی ِ من!
قدم بر گورستانی گذاشته ای که در آن زنده ها را دفن کرده اند
شمع ها را خاموش کن
لباسهایت را بتکان
فاتحه ای برای زندگی بخوان
و برو...
این شراب ِ هزار ساله
مست نمی کند دیگر ... !

تو را در قابِ کدام سپیدیِ این زمستانِ سیاه
به تصویر کشیده اند
که نه محو میشوی و نه نمایان
سپیدی ات روشنیِ برف را به سخره گرفته است
آن چنان که گرمیِ وجودت ,
زمستان را
ای از نسلِ آفتاب و آئینه...

مرگ را بگویید کسی اینجا به انتظار ایستاده
مرگ را بگویید
من هستم
کسی که میعاد گاه را ترک نکرده است

من از خورشید آموخته ام
سوختن و تکرار را
در آب دیدم خداوند هست
من خداوند را فهمیده ام

چشمانم از آسمان بارانی ترند
اما گلویم هنوز سکوت می نوشد

من بغض خواهم کرد
اما
اشک نخواهم ریخت

دار تنهایی من رنگین است
آن قدر رنگ وا رنگ که نخواهی دانست

من در کجای این همه زشتی نشسته ام

تاریک تر از شب و شکسته تر از پیری

تنها تر از خداوند حتی هستم

نیرنگ چشمانت مرا شکست
صدایی نخواهی شنید هیچ گاه
اما
بدان همین که من
شکسته ام

سایت برا من باز نمیشه