دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

با تو ديشب تا كجا رفتم
تا خدا وانسوي صحراي خدا رفتم

من نمي‌گويم ملايک بال در بالم شنا كردند
من نمي‌گويم كه باران طلا آمد
ليك اي عطر سبز سايه پرورده
اي پري كه باد مي‌بردت
از چمنزار حرير پر گل پرده
تا حريم سايه‌هاي سبز
تا بهار سبزه هاي عطر
تا دياري كه غريبي هاش مي آمد به چشم آشنا رفتم

پا به پاي تو كه مي بردي مرا با خويش
همچنان كز خويش و بي خويشي
در ركاب تو كه مي رفتي
هم عنان با نور
در مجلل هودج سر و سرود و هوش و حيراني
سوي اقصا مرزهاي دور

تو قصيل اسب بي آرام من
تو چتر طاووس نر مستم
تو گرامي تر تعلق
زمردين زنجير زهر مهربان من

پا به پاي تو
تا تجرد تا رها رفتم

غرفه هاي خاطرم پر چشمک نور و نوازشها
موجساران زير پايم رام تر پل بود
شكرها بود و شكايتها
رازها بود و تأمل بود
با همه سنگيني بودن
و سبكبالي بخشودن
تا ترازويي كه يك سال بود در آفاق عدل او
عزت و عزل و عزا رفتم

چند و چونها در دلم مردند
كه به سوي بي چرا رفتم

شكر پر اشكم نثارت باد
خانه ات آباد اي ويراني سبز عزيز من
اي زبرجد گون نگين خاتمت بازيچه ي هر باد
تا كجا بردي مرا ديشب؟!
با تو ديشب تا كجا رفتم!

++++++++++

خمیازه داره میکشه ؟

سلام ...

به چشم کرده‌ام ابروي ماه سيمايي
خيال سبزخطي نقش بسته‌ام جايي

اميد هست که منشور عشقبازي من
از آن کمانچه ابرو رسد به طغرايي

سرم ز دست بشد چشم از انتظار بسوخت
در آرزوي سر و چشم مجلس آرايي

مکدر است دل آتش به خرقه خواهم زد
بيا ببين که که را مي‌کند تماشايي

به روز واقعه تابوت ما ز سرو کنيد
که مي‌رويم به داغ بلندبالايي

زمام دل به کسي داده‌ام من درويش
که نيستش به کس از تاج و تخت پروايي

در آن مقام که خوبان ز غمزه تيغ زنند
عجب مدار سري اوفتاده در پايي

مرا که از رخ او ماه در شبستان است
کجا بود به فروغ ستاره پروايي

فراق و وصل چه باشد رضاي دوست طلب
که حيف باشد از او غير او تمنايي

درر ز شوق برآرند ماهيان به نثار
اگر سفينه حافظ رسد به دريايي