دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

من و نسیم

به كوچه هاي شهر تو...
نسيم مي بَرَد مرا...


كنار درب خانه ات ...
و پچ پچ پرنده ها ...

دوباره لمس مي كنم ...
درخت خانه ي تو را...

و طعم ميوه هاي غم ...
و شاخه هاي مرده را ...

اتاق سبز رنگ تو ...
اشاره هاي تا به تا ...

دوباره چشم روشنت ...
نرو ، بمان ، بيا ! بيا ...

و پنجره گشوده شد ...
شروع بزم ما دو تا ...

تو آنطرف ، من اينطرف ...
و پنجره ميان ما ...

دوباره بوسه هاي تو...
يكي يكي ، دوتا دوتا ...

هجوم اشك شوق تو ...
و بغض هاي بي صدا ...

دلم چه ساده مي شود...
اسير دست واژه ها ...

دوباره پرس و جو نكن ...
نگو چرا ؟ نگو چرا ؟!

كه اين نسيم رهگذر ...
رحم نمي كند به ما ...

به سمت خانه ي خودم ...
شبانه مي برد مرا ...

و مي رسم به خانه ام ...
و انتهاي ماجرا ...

همه به خواب رفته اند ...
به جز من و ستاره ها ...
...
_______________

✔ سلام برشما ::: -( نیلوفر عزیز )-

اي گل تو دوش داغ صبوحي کشيده اي
ما آن شقايقيم که با داغ زاده ايم

پير مغان ز توبه ما گر ملول شد
گو باده صاف کن که به عذر ايستاده ايم

کار از تو مي رود مددي اي دليل راه
کانصاف مي دهيم و ز راه اوفتاده ايم

چون لاله مي مبين و قدح در ميان کار
اين داغ بين که بر دل خونين نهاده ايم

گفتي که حافظ اين همه رنگ و خيال چيست
نقش غلط مبين که همان لوح ساده ايم

پشت لبخندهایم

زنی ایستاده

که هرروز خیانت می کند ...

به لب هایش

به چشم هایش

به دست هایش ...

بجای بغض، لبخند می زند

بجای اشک، می درخشد

بجای پس زدن، پیش می کشد ...

زنی که به خودش خیانت می کند

تا لبخندهای بی رمقتان را بخرد ... !