نشسته ای و نگاه تو خیره بر ماه است

همیشه دلخوری ات با سکوت همراه است

خدا کند که نبینم هوای تو ابریست

ببخش! طاقت این دل عجیب کوتاه است

همیشه دل نگران تو بوده ام، کم نیست

همیشه دل نگران ِ کسی که در راه است

بتاز اسب خودت را ولی مراقب باش

که شرط ِ بردن بازی سلامت شاه است

نمی رسد کسی اصلا به قله ی عشقت

گناه پای دلم نیست! راه، بیراه است

به کوه ِ رفته به بادم ، نسیم تو فهماند

که کاه هرچه که باشد همیشه یک کاه است

ببند پای دلم را به عشق خود ، این دل

شبیه حضرت چشم تو نیست!گمراه است

به بغض چشم تو این شعر ، اقتدا کرده ست

که طاعت شب و روزش اقامه ی آه است

قصیده هرچه کند عشق را نمی فهمد

عجیب نیست که چشمان تو غزلخواه است

تو هستی و همه ی درد شعر من این جاست

که با وجود تو بغضم شکسته ی چاه است...

از دست تو امشب شده فکرم متلاشی

آرام نگیرم ، مگر از من شده باشی

چشمان تو معمار غزلهای بدیل است

بدنیست مرا جنس نگاهت بتراشی

جنجال به پا کرده ای و متن خبر ها....

محتاج نباشند از این پس به حواشی ....

نفرین نکن از دور مرا جان عزیزت ...

درد است نمک بر جگر پاره بپاشی

یک نیمه پر از دردم و یک نیمه پر از غم....

سخت است تو هم روح و تنم را بخراشی

مجموعه ای از درد و غم و رنج و عذابم ...

مجموعه ای از اینکه تو باشی و نباشی

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم
اصلا به تو افتاد مسیرم که بمیرم
یک قطره ی آبم که در اندیشه ی دریا
افتادم و باید بپذیرم که بمیرم
یا چشم بپوش از من و از خویش برانم
یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم
این کوزه ترک خورد! چه جای نگرانی ست
من ساخته از خاک کویرم که بمیرم
خاموش مکن آتش افروخته ام را
بگذار بمیرم که بمیرم که بمیرم

اين شفق است يا فلق؟ مغرب و مشرقم بگو

من به کجا رسيده ام؟ جان دقايقم بگو

آيينه در جواب من باز سکوت مي کند

باز مرا چه ميشود؟ اي تو حقايقم بگو

جان همه شوق گشته ام طعنه ي ناشنيده را

در همه حال خوب من با تو موافقم بگو

پاک کن از حافظه ات شور غزل هاي مرا

شاعر مرده ام بخوان گور علايقم بگو

با من کور و کر ولي واژه به تفسير مکش

منظره هاي عقل را با من سابقم بگو

من که هر آنچه داشتم، اول ره گذاشتم

حال براي چون تويي اگر که لايقم بگو

يا به زوال مي روم، يا به کمال مي رسم

يکسره کن کار مرا بگو که عاشقم بگو

هرکسي عاشق شود کارش به عصيان مي کشد


عشـق آدمهـاي ترسـو را به ميـدان مي کشـد


گـرچـه از تقـديـر آدم ها کسـي آگـاه نيست


رنج فال قهوه را عمـري ست فنجان مي کشد


سيب را حوا به آدم داد و شيطان شد رجيم !!


آه از اين دردي که يک عمر است شيطان مي کشد


آسـمان نازا که باشـد رود مي خشـکد ولي


رنج اين خشـکيدگي را آسـيابان مي کـشد


کي خدا در خاطرات خلقتش خطي سـياه


عـاقبت با بغـض دور نام انسـان مي کـشد ؟؟


نه !‌ خدا تا لحظه ي مرگ از بشر مأيوس نيست


انتهاي هـرزگي گاهـي به ايمان مي کشد


خوب مي دانم چـرا با مـن مدارا مي کني


جور جهل بره را همواره چوپان مي کشد


برده داران خوب مي دانند کار خويش را


برده وقتي سير شد کارش به طغيان مي کشد


مــن از آن ديوانه هــاي زود باور نيســتم


ساده لوحي بر جنونم خط بطلان مي کشد


شــعرهـايم کودکانم بوده اند و سالـهـاست


گرگ مادر توله هايش را به دندان مي کشد


مـن شـبي تاريکـم و مـاه تمـامم نيسـتي


ماه اگر کامل شود کارش به نقصان مي کشد


مي رسـي از سـمت درياهاي دور انگـار باد


رشـته هاي گيسـويت را تا بيـابان مي کشد


يا کـه بر تخـت روان ابرهــا بانـوي مـــاه


ناخنـش را از فـراز کـوه سوهـان مي کـشد


گاه اما اشـک مي ريزي و دسـتان خــدا


شانه اي از ابر بر گيسوي باران مي کشد


بـادها دستــان خورشـيدند وقتي ابـر را


چون لحافي کهنه تا زير گريبان مي کشد


من در آغوش تو فهميدم که بعد از سالها


کار هر ديوانه اي روزي به زندان مي کشد

اين روزها به هيچ قراري نمـي‌رسي

کاري نمي‌کني و به کاري نمي‌رسي

چـون بادِ ايسـتاده که بـي‌نام مي‌شود
با رخوتت به هيــچ دياري نمي‌رسي

بشمــار زخمـهاي تنم را ؛ به پاي من -
در عشق - اگر چه سابقه داري - نمي‌رسي

وقــتي مـقدّر است دلت زيـر و رو شــود
مـثل زمـين به لـرزه نگاري نمـي‌رسـي

هرگز به آنچه پيش نيازش جسارت است
با اين هـمه مـحافظه کـاري نمـي‌رسي

از ديدنت نبُرد کســــي پـي به نـام مـــن
حتي به پاي سنگ مزاري نمي‌رسي !!

وقتي که در دل آرزوي مـرگ مي‌کني
در هيچ جا به چوبه ي داري نمي‌رسي

اين رسم رودهاي جهان است ؛ پاي تو -
خشکيد اگر به پاي چـناري نمـي‌رسي

وقتي که راه را به تو با سنگ بسته‌اند
حتـي به کرتهــاي کنـاري نمي‌رســي

تابوت کيست اين چمداني که دست توست؟؟!!
با مرگ من به هيــچ قـطاري نمـي‌رسي

من فـکر مـي‌کـنم که صـدايي شـنيده‌ام ...
شايد صداي توست که داري نمي‌رسي !!!

مرا ببخش عزيزم که عاشقت شده ام

مخل ثانيه ها و دقايقت شده ام

گذشته هاي قشنگت دوباره زنده شده

و در خيال خودم عشق سابقت شد ه ام

لياقتيست تو را داشتن _ فرشته من _

دلم خوش است که اين بار لايقت شده ام

براي رد شدن از رود تلخ خاطره ها

سوار شو ؛ بگذر تا که قايقت شده ام

دوباره قايق ما را به سوي عشق بران

کنون که همدم باد موافقت شده ام

تو يادگار بهاري ؛ درون بوم دلم

تو دشت عاطفه اي و شقايقت شده ام

تو محتواي غزلهاي عاشقانه ي من

و من که آينه اي از علايقت شده ام

براي اينکه مرا حس کني چو قطره اشک

ميان چشم تو ؛ همراه هق هقت شده ام

به دل نگير گناه مرا الهه مهر

مرا ببخش عزيزم که عاشقت شده ام

salam...shabeton bekheir

پیش ما سوختگان، مسجد و میخانه یکیست
حرم و دیر یکی، سبحه و پیمانه یکی است

اینهمه جنگ و جدل حاصل کوته‌نظریست
گر نظر پاک کنی، کعبه و بتخانه یکیست

هر کسی قصه شوقش به زبانی گوید
چون نکو می‌نگرم، حاصل افسانه یکیست

اینهمه قصه ز سودای گرفتارانست
ورنه از روز ازل، دام یکی، دانه یکیست

ره هرکس به فسونی زده آن شوخ ار نه
گریه نیمه شب و خنده مستانه یکیست

گر زمن پرسی از آن لطف که من می‌دانم
آشنا بر در این خانه و بیگانه یکیست

هیچ غم نیست که نسبت به جنونم دادند
بهر این یک دو نفس، عاقل و فرزانه یکیست

عشق آتش بود و خانه خرابی دارد
پیش آتش، دل شمع و پر پروانه یکیست

گر به سرحد جنونت ببرد عشق عماد
بی‌وفایی و وفاداری جانانه یکیست

عماد خراسانی

عاقبت جان تو در چشمه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی مهتاب افتاد
پیچشت داد خدا، در نفست تاب افتاد

نور در کاسه‌ی ظلمت‎زده‌ی چشمت ریخت
خواب از چشم تو ای شیفته‌ی خواب، افتاد

کارت از پیله‌ی پوسیده به پرواز کشید
عکس پروانه برون از قفس قاب افتاد

چشمه شد، زمزمه شد، نور شد و نیلوفر
آن دل مرده که یک چند به مرداب افتاد

عادتت بود که تکرار کنی «بودن» را
از سرت زشتی این عادت ناباب افتاد

ماه را بی‌مدد تشت تماشا کردی
چشمت از ابروی پیوسته به محراب افتاد

چه کشش بود در آن جلوه‌ی مجذوب مگر
که به یک جذبه چنین جان تو جذاب افتاد

چهره‌ی واقعی‌ات را به تو برگرداندند
از سر نام تو سنگینی القاب افتاد

شهد سرشار شهادت به تو ارزانی باد
آه از این مردن شیرین، دهنم آب افتاد

امشب از هرم نفس‌های اهورایی تو
گرم در دفتر من، این غزل ناب افتاد

هرچه می گردم نمی یابم خودم را، نیستم

یا اگر باشم به غیر از یک معما نیستم

گیج و سرگردان، غباری در اتاق آینه

هر طرف چشمم می افتد هستم اما نیستم

گر چه بر دوش زمین از بیستون سنگین ترم

لیک جز خاری به چشم خلق دنیا نیستم

باد هم دیگر سراغم را نمی گیرد ز خاک

لایق آواره بودن هم خدایا نیستم !؟

آه! مستی کاش این آیینه ها را بشکند

نیستم، هرگز نبودم، نیستم، ها، نیستم

باغ ها در خویش می خواهند مدفونم کنند
تا درختان هم چو یاران پنجه در خونم کنند

کاش در باغ زمین هم میوه ی ممنوعه بود
بلکه آدم ها از این ویرانه بیرونم کنند

عشق نایاب است اینجا گرچه لیلی های شهر
با فریب رنگ می خواهند مجنونم کنند

بگذر از خیر حسابم با کرام الکاتبین
امر کن فکری به حال زار اکنونم کنند

گوشه ویرانه ام امشب درختی سبز شد
باغ ها در خویش می خواهند مدفونم کنند

سید صابر موسوی

گر چه گاهی در لجاجت انعطافی خفته است
هر کجا عشقی ست در آن اختلافی خفته است

جز خـدا از حـال آدم ها کسـی آگاه نیست
در نگاه هرزه ها گاهی عفافی خفته است

غالـبا برجـستگـی هــای تن ِ تنـدیس هـا
سالها در سینه های سنگ صافی خفته است

مـی وزند از آسمـانها ابـرهـای نیمه شب
مـاه من آرام در زیـر لحـافی خـفـته است

بـر لبم لبخـند اندوه است در هنگام خواب
مثل سربازی که با فکر معافی خفته است

وقت دلتـنگی تو را می خواهـم اما نیستی
مثل سیمرغی که پشت کوه قافی خفته است

گر چه دانم نامه های بی جوابم سالهاست
چون دعایی کهنه در لای شکافی خفته است -

در سـکوتم سـالـها در انتظارت بوده ام
مثل شمشیری که عمری در غلافی خفته است

خواب در چشمم نمی آید ؛ کدامین جنگجو -
در تمام عمر یک شب، قدر کافی خفته است ؟!؟

ظاهر شمشیرها شکل صلیبی منحنی ست
هر کجا جنگی ست در آن انحرافی خفته است

زخم کشـتی شیوه ی دزدان دریایی نبود
در سکوت لال دریا اعترافی خفته است

گوشه گیران حرف اول را در آخر می زنند
گاه اگر مقصود شاعر در قوافی خفته است

ترسم از روز مبادای سرودن از تو بود
در غزلهایم اگر بیتی اضافی خفته است

تا که چشمت مثل موجی مسخ از من می گذشت
جـای خون انگار از رگـهــایم آهـــن می گذشت

مـی گذشـتی از ســرم گـویی که از روی کویر
با غروری سر به مهر ابری سترون می گذشت

یا که عـزرایـیل با مـردان خود با سـاز و برگ
از میــان نقـب رازآلــود معـــدن مـی گذشـت

قطعه قطعه می شـدم هر لحـظه مـثل جمله ای
که مردد از لبان مردی الکن می گذشت

ساحران ایمان می آوردند موسی را اگر
ماه نو از کوچه ها در روز روشن می گذشت

شوق انگشتان من در لای گیسوهای تو
باد آتش بود و از گیسوی خرمن می گذشت

کلبه ای در سینه ی کوهم کسی باور نکرد
حجم آواری که بر من وقت بهمن می گذشت

می گذشتم از تو پنداری که سـربازی اسیر
دست بر سر از صف اردوی دشمن می گذشت

آتشی از عشق در من شعله ور بود و نبود
هیچ کس آگاه از جنگی که در من می گذشت