هم‌چنان صیاد را صحرا به صحرا می‌کشند
آهوان مست جور چشم او را می‌کشند

زیر بار عشق، قامت راست کردن ساده نیست
موج‌ها باری گران بر دوش دریا می‌کشند

قصه‌ی انگشتری بی‌مثلم اما بی‌نگین
دوستان از دست من شرمندگی‌ها می‌کشند

قامتم هر قدر رعناتر شود، خورشید و ماه
سایه‌ام را بیش‌تر بر خاک دنیا می‌کشند

شرک، موری بود بر سنگ سیاهی در شبی
چشم‌های ما فقط «رنج» تماشا می‌کشند

موج عشق تو اگر شعله به دل‌ها بکشد
رود را از جگر کوه به دریا بکشد

گیسوان تو شبیه‌ است به شب اما نه
شب که این قدر نباید به درازا بکشد

خودشناسی قدم اول عاشق‌شدن است
وای بر یوسف اگر ناز زلیخا بکشد

عقل یک‌دل شده با عشق، فقط می‌ترسم
هم به حاشا بکشد هم به تماشا بکشد

زخمی کینه‌ی من این تو و این سینه‌ی من
من خودم خواسته‌ام کار به این‌جا بکشد

یکی از ما دو نفر کشته به دست دگری‌است
وای اگر کار من و عشق به فردا بکشد

بیان نامرادی‌هاست این‌هایی که من گویم
همان بهتر به هر جمعی رسم کمتر سخن گویم

شب و روزم به سوز و ساز عمر بی‌امان طی شد
گهی از ساختن نالم، گهی از سوختن گویم

خدا را مهلتی ای باغبان تا زین قفس گاهی
برون آرم سر و حالی به مرغان چمن گویم

مرا در بیستون بر خاک بسپارید تا شب‌ها
غم بی‌هم‌زبانی را برای کوه‌کن گویم

بگویم عاشقم، بی‌همدمم، دیوانه‌ام، مستم
نمی‌دانم کدامین حال و درد خویشتن گویم!

از آن گم‌گشته من هم، نشانی آور ای قاصد
که چون یعقوب نابینا سخن با پیرهن گویم

تو می‌آیی به بالینم، ولی آن دم که در خاکم
خوش‌آمد گویمت اما، در آغوش کفن گویم

شبیه قطره بارانی که آهن را نمی‌فهمد
دلم فرق رفیق و فرق دشمن را نمی‌فهمد

نگاهی شیشه‌ای دارم، به سنگ مردمک‌هایت
الفبای دلت معنای «نشکن»! را نمی‌فهمد

هزاران بار دیگر هم بگویی «دوستت دارم»
کسی معنای این حرف مبرهن را نمی‌فهمد

من ابراهیم عشقم، مردم اسماعیل دل‌هاشان
محبت مانده شمشیری که گردن را نمی‌فهمد

چراغ چشم‌هایت را برایم پست کن دیگر
نگاهم فرق شب با روز روشن را نمی‌فهمد

دلم خون است تا حدی که وقتی از تو می‌گویم
فقط یک روح سرشارم که این تن را نمی‌فهمد

برای خویش دنیایی، شبیه آرزو دارم
کسی من را نمی‌فهمد، کسی من را نمی‌فهمد

دیر فهمیدیم پس دیوار بالا رفته بود
با همان خشت نخستین تا ثریّا رفته بود

دیر فهمیدیم و معماران مرموز از قدیم
چیده بودند آن چه بر پیشانی ما رفته بود

گاه می‌گویم به خود: اصلا کلاه جدّ من
جای مسجد کاشکی سمت کلیسا رفته بود!

رسم پرهیز از جهان ای کاش بر می‌داشتند
کاش یوسف روز اول با زلیخا رفته بود

من نمی‌دانم چه چیزی پایبندم کرده است
کوه اگر پا داشت تا حالا از این جا رفته بود!

دور تا دورش همه خشکی است ای تنها خزر
راه اگر می‌داشت از این چاله، دریا رفته بود!

خویش را یک لحظه گر گم می‌کنی
رهروا! راه گذر گم می‌کنی

گر نمی‌جویی خودت را در زمین
در سما، شمس و قمر گم می‌کنی

هر قدر پیداگری نزد کسان
پیش بی‌فرهنگ، فر گم می‌کنی

آفتاب سینه‌ات بنشست اگر
روز هم، راه سفر گم می‌کنی

می‌دهد یا نه، کمربندت، جهان
در ته بارش کمر گم می‌کنی

رستم! از راه سمنگان بازگرد
رخش می‌یابی، پسر گم می‌کنی

ای پرستو، جان‌فدایی چون تو نیست
با خیال لانه پر گم می‌کنی

اصلاً قبول حرف شما، من روانی‌ام
من رعد و برق و زلزله‌ام؛ ناگهانی‌ام
این بیت‌های تلخِ نفس‌گیرِ شعله‌خیز
داغ شماست خیمه زده بر جوانی‌ام
رودم؛ اگر چه بی‌تو به دریا نمی‌رسم
کوهم؛ اگر چه مردنی و استخوانی‌ام
من کز شکوه روسری‌ات کم نمی‌کنم
من، این من غبار؛ چرا می‌تکانی‌ام؟
بگذار روی دوش تو باشد یکی دو روز
این سر که سرشکستۀ نامهربانی‌ام
کوتاه شد سی و سه پل و دو پلش شکست
از بعد رفتنت گل ابروکمانی‌ام
شاعر شنیدنی است ولی دست روزگار
نگذاشت این که بشنوی‌ام یا بخوانی‌ام
این بیت آخر است، هوا گرم شد؛ بخند
من دوست‌دار بستنی زعفرانی‌ام

بغض نکن گریه نکن اگرچه غم کشیده ای

برای من فقط بگو خواب بدی که دیده ای

اگر که اعتماد تو به دست این و آن کم است

تکیه به شانه ام بده که مثل صخره محکم است

به پای صحبتم بشین فقط ترانه گوش کن

جام به جام من بزن جان مرا تو نوش کن

تو را به شعر می کشم چو واژه پیش میروی

مرگ فرا نمی رسد تو تازه خلق می شوی

تو در شب تولدت به شعله فوت می کنی

به چشم من که می رسی فقط سکوت می کنی

اگر کسی در دل توست بگو کنار می روم

گناه کن به جای تو بر سر دار می روم

اين روزها، هم از تو، هم از دستِ دل، سيرم

پس مي زنم . . . . . اما دوباره با تو درگيرم


ديگر تلاطم هم حريف قهر دريا نيست

موجم ، كه دست ساحلِ خود را نمي گيرم


تصويرهاي مات چشمان تو هم مي گفت

زنگار اين آيينه هاي رو به تكثيرم


قد قامت عشق تو رکن بیقراری شد

الله اكبر از تو و از بانگ تكبيرم


ايمان نياوردي بر اين پيغمبرِ عاشق

با آيه هاي اين غزل در اوج تفسيرم


ای همزبان لحظه های بی سرانجامی

در انزوای عشق های دست و پاگیرم


با اینکه تنهايي شريكِ لحظه هايم بود

دلشادم از اين ماجرا . . . "با عشق مي ميرم

پرت کردی سنگها را سنگساری مد شود؟

بیم دارم با شکستن مرده خواری مد شود

دست خون آلوده را با اشک غسلش میدهند

زهر مینوشند مرگ انتحاری مد شود

بت پرستی اعتقادم را به چالش می کشد

کاش هرجا گم شوم آیینه کاری مد شود

فکر میکردم پس از یک عمر زندانی شدن

جای آزادی فقط بی بند و باری مد شود

مرده ات را زنده کردی دستخوش عیسای من

خواب خوبم را پراندی هوشیاری مد شود

بر شاخه اي نشستي و سيبم نمي شوي

دلتـنـگ دســت هـاي غريـبــم نمي شوي

در خوابـهاي مـن كسـي از راه مـي رســد

تعـبـيــر خــوابــهـاي عجيـــبم نمي شوي؟

بيمـــارم،آن چنــان كه حريـفـت نمي شوم

بــي تابي ،آن چنان كه طبيبـم نمي شوي

من كوهــم و تو كوهنــوردي كه بــي گمان

قــربـانـي فــراز و نشيبـــم نـمـي شوي

* * * * * *

دستي شدم كه گاه رفيـــقت نمي شوم

سيبي شدي كه گاه نصيــبم نمي شوي

تا تو هستی و غزل هست دلم تنها نیست

محرمی چون تو هنوزم به چنین دنیا نیست

از تو تا ما سخن عشق همان است كه رفت

كه در این وصف زبان دگری گویا نیست

بعد تو قول و غزل هاست جهان را اما

غزل توست كه در قولی از آن ما نیست

تو چه رازی كه بهر شیوه تو را می جویم

تازه می یابم و بازت اثری پیدا نیست

شب كه آرام تر از پلك تو را می بندم

در دلم طاقت دیدار تو تا فردا نیست

این كه پیوست به هر رود كه دریا باشد

از تو گر موج نگیرد به خدا دریا نیست

من نه آنم كه به توصیف خطا بنشینم

این تو هستی كه سزاوار تو باز اینها نیست


محمدعلی بهمنی

دوست دارم بروم ، سر به سرم نگذارید



گریه ام را به حساب سفرم نگذارید






دوست دارم که به پابوسیِ باران بروم



آسمان گفته که پا روى پرم نگذارید






این قَدَر آینه ها را به رخ من نکشید



این قدَر داغ جنون بر جگرم نگذارید






چشمى آبى تر از آیینه گرفتارم کرد



بس کنید ، این همه دل دور و برم نگذارید






آخرین حرف من این است زمینى نشوید



فقط ... از حال زمین بى خبرم نگذارید