اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خاموشی

سهم کمی نیست

وقتی

خورشید

آن طرف کوه نشسته باشد...

باز باران ساقه ی احساس من را خیس کرد

کسی جز تو ندارم من...

خسته ام ز میله های قفس

من دلم ، ز آشیانه میگیرد

بسته اند بالهای پروازم
خاطراتم ، کرانه میگیرد

در شعرهای پاییزیِ من
چشمهایت
پر از شکوفه اند