اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

وایییییی چه جالبه......

دور از جونِت دیوونه ! چرا آخه ؟! بازم .. ؟!

تموم موهای فرمون سفید شد
هنوز نامردی رسم روزگاره
واسه مردا ولی دوره ی مردی
تو هیچ زمونه ای پایان نداره

تموم موهای فرمون سفید شد
ولی درداشو به کسی نگفته
یه شیر پیرم که باشه باز یه شیره
با اسمش لرزه به جنگل میفته

یه چاقو عمریه زیر گلوشه
ولی نه خم شده نه سر سپرده
تو گود خسته و ویرون دنیا
یه پهلوونه که زمین نخورده

دوباره آخر قصه عوض شد
هنوز قیصر تو غربت تلخ و تنهاست
هنوز تو موندی و زخمی رو قلبت
که دنیا قرق آب منگولی هاست

«بابک صحرایی»

بیا و دست نوشته هایم را بگیر!

پای کماتم شکسته است و

بی تو، جملاتم دارند به گل می نشینند...

" ناهید عباسی "

ممنونم دوست گلم...