اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ما

خانواده ي

ساده ي ديگري هستيم

پلك هايم
فرش مي بافند

داداش من هر موقع سر میزنم شما هستی خیلی فعالیا دمت گرم

مرموز است و خائن. می دانم، من هم فرزند نجیب همین هنرستانم،

ديگر بازی بس است...
نمی توانم پيدايت کنم!
پشت تمام فاصله ها را گشتم،
تو نبودی!
من باختم، مثل همیشه
باز هم تو بردی
خودت را نشان بده،
بیا بیرون!
اینبار من قایم می شوم...

باور کن هیچ چیز را
به ابدیت تو سنجاق نکرده ام
من فقط آب ریختم
سالها می گذرد
کوچه هنوز خیس است
و چشمهایم ...