اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هیچ جا نشنیدم

جریان دارد مه



فوران می کند ابر

نشسته در قايق

پارو هایم کجاست....

فقط چهار کلمه. تو کلمه ی وسطی من همان آه

اما تو مثل همیشه نیستی

و دست های تو چقدر حرف دارند



با اینکه می دانم

زیبایی هر لحظه از چشم های خیابان می گذرد

می دانم که

درخت بازهم از خواب های پرنده می پرد

حالا.....

من یعنی من

خود من

با شما

نه بدون شما

بگم که

چطوری بگم



خب میگه دیگه چه بی جنبین شما...

هزار و یک شب می گذرد

و من

بیدارم و می شمارم

بی آنکه بگویم!

خاموشی این شب ها

و تماشای تو که بدون شنیدن قصه هایم به خواب می روی

شهرزادت را به مرز جنون کشانده

کاش

صدای قدم های جلاد

سکوت قصر را بشکند!

.حالا تو مهربان برو

من مهربان خواهم ماند!

تا در روی پاشنه ی رفتن هم بچرخد

خیلی وقته آسمونم پر ابر و رنگ دوده

قصه ی من تا همیشه زیر گنبد کبوده

نازی