اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هر دانه‌ی گندمی که کاشتی زخم جانت شد...

حق با دوباره ی پنجره ها بود

تو در کوچه نیستی

و دروغ

لیوانی ست که پُر و خالی می کنم از

هیچ

قایقم به تاریکی ، غرق زیر یک دریا

آرام قدم بگذار ….
بر چهره ی تکیده ی آن ها
این برگها حُرمت دارند..
درد ِ پاییز ،درد ِ ” دانستن ” است

منو شرمنده نکن با بغضت..



حرف بزن انقدر ارووم نباش.....

همین که راه میروم،غنیمتی ست..

دلم برات تنگه.....

شک نکن.....