اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چمدانی پر از نبودن تو

توی یک تخت خسته خوابش برد

دور می شد مسافر از ساحل

دستهایی به عمق آبش برد



ته دريا عروس دريايي

ته دريا هزار ماشين بوق

شعر بودم به زخم چسبيدم

ته دریا من و کتاب فروغ



زخم بودم به سوز افتادم

ته دریا چقدر سردم بود

با همان گوشواره های صدف

با همان چشمهای خواب آلود



دستهايي شبيه اختاپوس

مي فشارد پري غمگين را

پشت گوشي مدام مي خندم

كه نگويم به مادرم اين را...

منو میگی

ممنون آینور