اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هیچ نمی توان نوشت
حتی واژه ای هم برایت نمی رقصد
تا سرمشق باشد برای ذهن یخ زده ات

آنقدر نور ندیده ام,به گمانم با اولین تابش کور شوم.... اما ترسی نیست....پیراهنت

هست..




لطفا آفتابیـــ شو...

...........................تمام من غریبه است با من..................................

اورین

امروز من مانده ام و خیالی ویرانه

پس از این چه بسازم ؟ در رویا

اینقدر نیامدی

آنقدر در خیالم

تو را ساختم ،

پرستیدم

خندیدم وعشق دیدم

همیشه

نقش های تراژدی

برای من است

که زیر پوستی

ایفا می کنم

در زندگی

چه ناشیانه

گم شدم..

چشمانم خیس

لبانم خشک

دلم آتش

گاه

نگاه می کنم

به گاه نامه ای

که لحظاتش

را

باهم نگاشتیم

عقرب های لجوج زمان ،شتابان

دوار

دورمی زدند

ونیش می زدند

به من ...