اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هنر نزد ایرانیان است وبس...

در تنهایی ِ خانه راه می روم

و آواز می خوانم؛

برای دیوارها

قاب ها

میز غذاخوری

چاقوها

و فرش های ماشینی

که هیچ نغمه ای برایشان آشنا نیست .

میانه جدول.....

شکارچیان لکه ابرها را نشانه نمی گیرند !

همین طوره

دارم میمیرم.....

من از این که با تو هستم سر و پا نمی شناشم

تو زدی چنـــان نوائی که صـــدا نمی شناســـم

تو بگو به خود نه با من که چه داده ای به جانـم

که به جز نوای جانت نی نوا نمی شنـــاســــم

تمام شهر باران می شود


همه مهربان و عاشق

تو اما قفس می سازی

من نشانی تو را گم کرده ام

نشانی خودم

و نشانی تمام تبسم های جهان را