اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نیستی

وقتی بیایی

نمی فهمی

غروب است یا طلوع ...

من حواسم به مزرعه نیست

حواسم به دستاته...

یک نفر کم است

یک نفر تمام عمر کم است

پاییز مرا به بادفراموشی سپرده ست

وگرنه آوازی داشتم

به باد بدهم

چطور می شود قلبی را پنهان کرد

که این همه عاشق است

حالا كه تو پادشاهي و من

سرباز!!!