اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تو را فریاد می زنم

تا چتر این شهر را در بهار ببندیم

بی خیال از آدمکهایی که زیر سنگ خوابیده اند

دیگر هیچ شمعی

روشنی خانه ام نیست

و عطر هیچ گلی

خوشآیند مشامم

شربت گلاب نیز

خود بنوشید

نثارم فاتحه باشد

می خواهم آرامتر به مردن

ادامه دهم.

نسيم شرجي شهر

خاكهايي بغض آلود

آسماني تار

قلبهايي افسون

نمي ترسم

از اين وحشت دلهاي سرد

از هجوم رسوايي عشق

بر تن رنجور تيري مي ترسم

كه دگر

توان گذر از قلبهاي سرخ را ندارد

زندگی ام لبریز نیمه های خالی ست

کسی در انتهای جاده نیست

که به ابتدا برساندم

لطفا


پلک مرا بردار

به ابرویم گره بزن

تا دیگر اشتباهی خواب آمدنت را نبینم....

تو بگـــو رفت کجا پروانه...!

تا بسوزیم به شوق دیدار

من این ابر بی باران را دوست دارم ...