اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

میان انکار های تو
برای همیشــه گــُم شد
.
آن خیالی که از دوست داشتنِ تو،
ساخته بودم

کفش های مرا جفت نمودی که برو..

همیشه قصه ی تکرار آن دوران شیرین است

ویاد خوب روزهای رفته

حجم قلبم را لبالب از هراسی ,

تلخ می سازد

و موج یادها بر ساحل دریای احساسم

چه بی رحمانه می تازد.

خب شما هم بذارید
مگر کسی چیزی گفته؟ (:

بودنت چيزی را عوض نكرد

نبودنت امّا ...

مرا از تو آزاد كن

حالا هر كس به راه خود

من به خانه‌ی اوّلم

و تو به كوی و برزنت

ديگر همه چيز تمام شد

مطمئن باش اگر بروی

پشت سرت آب نخواهم ريخت

همه‌ی پل‌ها را خودم خراب می‌كنم

تو فقط

از آسمان چشمهايم

بيا پايين . !

برايم شانه‌یی بفرست

با آيينه‌يی چركين

و يك فانوس كهنه

كه در شبهای تاريكم

به تنهايی بگريم

و فانوسم بسوزد

و من گيس سفيدم را

بدان آيينه و شانه

به آرامی بيارايم

دلم را باز گردان ...