اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

فقط یک دلیل.....

چراغ خانه ام را شب ها برايت روشن ميگذارم

هرگز...

از گوشه ی دنج فکر های من بیرون برو!



اینجا جای هر کسی نیست.

اینجا فقط قهوه و فنجان لب به لب میشوند،آن هم خیلی تلخ

سکوتی ژرف تمام تنم را احاطه کرده است.

این روز ها حرفی برای گفتن ندارم
اما
اشک های زیادی برای ریختن دارم

ما ماهی هایی هستیم که سزاوار ماهی تابه ایم

چرا ک شنا کردن را بعد از غرق شدن یاد گرفته ایم...

از هستی تجلی

احساس سوختن به تماشا نمی شود..