اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من با تو

حتی در خانه ای

که هرگز در آن با من زندگی نکرده ای هم

خاطره دارم .

قله

اوج پشیمانی ست

تمام راه رفته را

بر می گردی...

چشمان من

اجاق خاموش است

لال تر از وادی بی گذر باد

گاه تنهایی صورتش را به پس پنجره می چسبانید...

کاش گنجشکها می دانستند

برنج های برنچیده ی پشت بام

دل آدم های تنها را به درد می آور