اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چشم‌های تو وسیع‌اند
مثل تا انتها ـ روز
تا انتها ـ دشت
چشم‌های تو خطوط مورب ندارند
مژه‌ها / پلک‌ها / اشک‌ها
ساده‌اند
و من
گرد یک نقطه‌ی ساده می‌گردم

چشم وا کرده،

مرده بودم

نشسته روی صندلی

پشت پنجره

مشتی خاک

به جای تو.

پشت پنجره نایست!

حسادت می کنم

وقتی

تمام دنیا

به تماشایت می نشینند.

چه هم زمانی ای با پستم داشت . . .

تب نوشته هایم روی کاغذ می بارد

در جگرم آتش است از که بنالم

ای عاشق اسمت شیرین است
دوست فرهاد شیرین است
هدیه ای که از دوست می رسد
از عسل تازه شیرین است

از سکوتی تلخ لبریز شده ام ،



امروز چشمانم برای یافتنت راه افتاده اند



به تنهایی دخیل بسته ام



نذر کرده ام دستانم را قربانی آغوشت کنم



دلم را از کوچه های بی تو جمع کرده ام



دیشب خواب دیدم همراه باران آمدی



زل زده ام به این ابرهای بی باران



می دانم، می دانم چترها که شکفته شوند



انتظارم تمام می شود ...