اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

عــــادت کـرده ام تنهـــا توي کافـــه اي بنشينم از پشت پنجـــره آدم ها را ببينم ...قهـــوه اي تلخ بنوشـــم و تا خـــانه پيــــاده با نبودنت راه بــــروم و سيگارم را دود کنم...!

لااایک..
اینا نوشته های خودتونه؟

گونه هايم خيس

نم ،نم باران !

تـــــو ...

در پس كـــدامين پيــچ پنهاني

كه نمي آيـــي...؟

اگر عطر تو از صندلي برنمي خاست

دستم را نمي گرفت و

به خيابانم نمي برد.

و آدمكي از يخ و بلور برف نمي ساخت شبيه خودت.

پنهان نمي كنم

پيش از اين سطرها دوستت دارم را

مي خواسته ام بنويسم

حالا كمي صبر كن، زمستان است بهار كه آمد

فكري براي آسمان تو و سطرهاي پنهان خودم خواهم كرد.

دنيا پر از صداي آدم هايي ست كه

پای هیچ فعلی نمی ایستند