اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اينطور تنها مرا رها نكن

چته داداش؟! چرا اینهمه تو خودتی! بیا با ما باش!
با توام ...................

(بیچاره چشمم که هر شب بی تو نگاه میکند و میگرید .تا صبح تک تک ستارها رو میشمارد و گریه میکند/تو جدایی را اختیار کردی اما شبها وصبحها قلم دردفتر شرح جداییت را مینویسد وگریه میکند)

عشق تودراشک چشمانم نهفته است

لوس شدم ، یا تو زیادی کم طاقت، مهربون ِ من !

من و این اتاق با هم دلتنگ تو می شویم

شب که می رسد

با بغض از هم رو بر می گردانیم

من لحاف را روی سرم می کشم

و تاریکی به یکباره او را می بلعد

دور از چشم هم اشک می ریزیم

تا سپیده ی صبج !