اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نسل جدید تلفن همراه هوشمند با مجهز شدن به کیسه هوا از صدمات ناشی از سقوط در امان می‌مانند.

به گزارش سرویس فناوری خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، ایده استفاده از کیسه هوا مشابه خودرو برای تلفن همراه توسط محققان شرکت آمازون مطرح شد تا صدمات ناشی از سقوط به حداقل برسد.

«جف بزوس» بنیانگذار شرکت آمازون هفته جاری موفق شد مجوز استفاده از این فناوری را برای تلفن های همراه هوشمند بدست آورد.

فناوری سنجش حرکت (motion sensing)‌ که در حال حاضر در بیشتر تلفن های همراه هوشمند بکار رفته است، برای تشخیص سقوط دستگاه مورد استفاده قرار می گیرد.

در این سیستم از یک ژیروسکوپ، دوربین، شتاب سنج و حسگرهای حرکتی آنبورد(on-board) برای تشخیص لحظه سقوط تلفن همراه استفاده می شود؛ در این زمان با فعال شدن کیسه های هوای کوچک زیر دستگاه و استفاده از سیستم جت هوا، صدمات ناشی از برخورد گوشی با زمین به حداقل می رسد.

در اینصورت می توان انتظار داشت که در آینده، تلفن های همراه هوشمند مجهز به چتر نجات داخلی یا حتی بال و ملخ برای پرواز خواهند شد!

سکوت کوچه های تار جانم، گریه می خواهد

ای همه غم های عالم

به دنیای سرد و ساکت من خوش آمدید

پای اگر فرسودم و جان کاستم
آنچنان رفتم که خود میخواستم
هرچه گفتم جملگی از عشق خاست
جز حدیث عشق گفتن دل نخواست
حکمت این عشق از دلدادگیست
عشق بی دلدادگی دیوانگیست
گر در این راه طلب دستم تهیست
عشق من پیش دلم شرمنده نیست

موهایم را نوازش کن

قبل از اینکه سفید شوند

چراوقتي که آدم تنها ميشه
غم وغصه اش قد يک دنيا ميشه
ميره يک گوشه اي پنهون ميشينه
اونجارو مثل يه زندون ميبينه
غم تنهايي اسيرت ميکنه
تا بخواي بجنبي پيرت مي کنه
وقتي که تنها ميشم اشک توو چشام پر ميزنه
غم مياد يواش يواش خونه ي دل در ميزنه
ياد اون شبها مي افتم زير مهتاب بهار
تووي جنگل لب چشمه مي نشستيم منو يار
غم تنهايي اسيرت ميکنه
تا بخواي بجنبي پيرت مي کنه
ميگن اين دنيا مثل قديما نميشه
دل اين آدما زشته ديگه زيبا نميشه
اون بالا باد داره زاغ ابرارو چوب ميزنه
اشک اين ابرا زياده ولي دريا نميشه
غم تنهايي اسيرت ميکنه
تا بخواي بجنبي پيرت مي کنه

شقايق گفت :با خنده، نه بيمارم، نه تبدارم
اگر سُرخم چنان آتش، حديث ديگری دارم
گلی بودم به صحرايی، نه با اين رنگ و زيبایی
نبودم آن زمان هرگز، نشان عشق و شيدايی
يکي از روزهايی که، زمين تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش می سوخت، تمام غنچه ها تشنه
ومن بی تاب و خشکيده، تنم در آتشی می سوخت
ز ره آمد يکی خسته، به پايش خار بنشسته
و عشق از چهره اش، پيدای پيدا بود،

ز آنچه زير لب می گفت، شنيدم سخت شيدا بود

چشمانت !

مرا ! دیوانه ی زندگی می کنند!!

اگر تو را دیدم به اندازه تمام عمرم نگاهت میکنم

این عکسُُ اَ کجا اوردی فک کردم منم