اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در چه ساعت و چه روزی

شعر گفته ام

و کتابهایم را در کدام سال

چاپ کرده ام

هیچکدام را به خاطر

ندارم

روح من است که می گرید

گریه ی باران نیست

و فریاد توفان نیست

روج من است که می بارد

کولاک برف نیست

و نهیب سرما نیست

چتر نمیخواهد این هوا

ترا میخواهد…

من غم را باردارم!

دلت برای همان یک نفر تنگ است


تا نیاید


تا نباشد


هیـــچ چیز درست نمیشود...

می ترسم شب بیاید و

باز میان ازدحام دلهره گمت کنم

و عقربه های هیچ ساعتی به

همان ساعت غروب پنجشنبه هایمان نرسد

من خسته ام

بیابرویم . . .