اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شوما ندیده بیستی

واي سهــــــــراب دلـــــم را کشـــــتند

باز باران با ترانه.....

مــــــے گویند ســــآده ام

اما تــــُـو ایــטּ را باوَر نَکـُـن

گذشتــــــه ای که حالمــــــان را گرفتــــــه است . . .
آینــــــده ای که حالــــــی برای رسیدنــــــش نداریــــــم
وحالــــــی که حالمــــــان را بهــــــم میزنــــــد

چه خلوت است در این روزها جاده ها...

نگو.انگار که دریا بهانه بود

آنگاه که ساروجهای خاطراتم

تحلیل می رفت

نکند

جاشوی نگاهت

خیس دریای

اندوهم شود

ناله هاي من مي تراود از در و ديوار

آسمان اما سراپا گوش و خاموش است...

سفر سنگین است