اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

))

دیگر دلم هوای سرودن نمی‌کند


تنها بهانه‌ی دل ما در گلو شکست

من

میروم

بی فانوس...!!!

تا در ازدحام

خاطره ها

گم شوم...!!!

بالاخره طلسم هنگ شکست...

خودمم نمیدونم چی شده؟ دارم فک می کنم. اصن من کجام ؟

ارامتر سکوت کن !!!

دنیای من

اتاق کوچکی ست خالی

هر شب که می‌خوابم

فضایش سرشار از چه کنم

پنجره‌اش بروی هوای تازه بسته مانده است

می‌دانم یکی از همین روزها

کلاغی زشت

شیشه‌ی پنجره را با نوک بزرگش می‌شکند

آنگاه صدای قار قارش

طنین انداز در تاریکی اتاق

دنیای ما ...

بعد از تو

تمام عالم از چشمم افتاده اند ...

این، بی رحمانه ترین اتفاق هر روز است....

خيلي دير...

نگران نباش...