باز من دیوانه ام ٬ مستم ...

باز می لرزد ٬ دلم ٬ دستم ...

باز گوئی در جهان دیگری هستم ...

های ! نخراشی بغفلت گونه ام را ٬ تیغ ! ...

های نپریشی صفای زلفکم را ٬ دست ! ...

و آبرویم را نریزی دل ! ...

- ای نخورده مست - ...

لحظه ی دیدار نزدیک است ...

کی رفتــــه ای ز دل که تمنــــــــــا کنم ترا ...

کی بوده ای نهفتـــــه که پیــــــدا کنم ترا ...

غیبت نکرده ای که شـــوم طالب حضـــور ...

پنهـــــان نگشته ای کــــه هویدا کنم ترا ...

با صد هـــــزار جلــوه برون آمدی که من ...

با صد هـــــزار دیده تماشــــــا کنم ترا ...

بالای خود در آینــــه چشـــم من ببین ...

تا با خبــــر ز عالـــــم بالا کنــــــم ترا ...

مستانه کاش در حـــرم و دیـر بگذری ...

تا قبلــــه گاه مؤمن و ترســا کنم ترا ...

خواهم شبی نقــاب ز رویت بر افکنم ...

خورشیدکعبــه ، ماه کلیســا کنم ترا ...

گر افتـــد آن دو زلف چلیپا به چنگ من ...

چندین هـــزار سلسله در پا کنــــم ترا ...

طوبی وسدره گر به قیامت به من دهند ...

یک جا فــــــدای قامت رعنــــــا کنم ترا ...

زیبا شـــــود به کارگــــه عشـــق کار من ...

هر گـــه نظـــر به صـــورت زیبــــا کنم ترا ...

رسوای عالمی شـــدم از شــــور عاشقی ...

ترســـم خدا نخواستــــه رســـــوا کنم ترا ...

کاش میشد خواب شب تعبیرکرد ...
یا برای غصه ها تدبیر کرد ..
کاش میشد بازبان این قلم ...
بر دل سنگ کسی تاثیرکرد ...

کم کم شبیه حس قشنگی شکسته شد ...

بغضی که عاشقانه و رنگی شکسته شد ...

رویای صادقانه و تعبیر خواب من ...

مردی بجای یک دل سنگی شکسته شد ...

کاخی که آرزوی تو احداث کرده بود ...

مانند یک بنای کلنگی شکسته شد ...

اصرار تو به رفتن و انکارهرچه بود ...

صلح میان ما سر جنگی شکسته شد ...

حالا پر از ترانه ی رفتن شدی و دل! ...

دل را ببین! که با همه تنگی شکسته شد ...

شاید یه روزی ساده شم دوباره
دروغ بگم به این دل بیچاره
بهش بگم که عاشقی قشنگه
بگم که این یکی دلش یه رنگه

شاید یه روزی سادگیم گل کنه
یکی بیاد و باز منو هول کنه
ساده بشم دلو به دستش بدم
یا عشقمو به قلب مستش بدم

دوست دارم دوسم داری مد بشه
باز این دلم بیخودی، بی خود بشه
حرفای عاشقانه خامم کنه
با یه دروغ تازه رامم کنه

تمومِ روز و شب تو فکرم باشه
صبح که پاشم اول ذکرم باشه
با خنده هاش دنیامو ویرون کنه
با گریه هاش زار و پریشون کنه

شاید دوباره قصه تکرار بشه
باور کنم عشقشو... انکار بشه
با سادگیم دوباره وابسته شم
دوباره از بی مهریاش خسته شم

شاید بازم، گذشته یادم بره
نامردیش از خون و نهادم بره
شاید فراموش بشه دل سنگیاش
بیرون بره از دلم دلتنگیاش

خیانتاش دیگه عذابم نده
بی اعتنائیاش جوابم نده
تموم حرفاشو فراموش کنم
بهونه ی جداییشو گوش کنم

شاید یکی دوباره پیدا بشه
تو قلب اون بجای من جا بشه
روزای خوبمون فراموش بشه
نور امیدم دیگه خاموش بشه

بگه، که حسمون دیگه تمومه
بگه، که عشقم پای تو حرومه
بگه نبودی اونی که میخواستم
واسه همینم تورو جاگذاشتم

ازم بگیره دستای نازشو
به مرد دیگه ای بگه رازشو
شبا دلم خسته و داغون بشه
اون بغل رقیبم، مهمون بشه

آهسته باز از بغل پله ها گذشت
در فکر آش و سبزی بیمار خویش بود
امّا گرفته دور و برش هاله ای سیاه
او مرده است و باز پرستار حال ماست
در زندگیّ ما همه جا وول می خورد
هر کُنج خانه صحنه ای از داستان اوست
در ختم خویش هم به سر کار خویش بود
بیچاره مادرم

***

هر روز می گذشت از این زیر پله ها
آهسته تا بهم نزند خواب ناز ما
امروز هم گذشت
در باز و بسته شد
با پشت خم از این بغل کوچه می رود
چادر نماز فلفلی انداخته به سر
کفش چروک خورده و جوراب وصله دار
او فکر بچه هاست
هر جا شده هویج هم امروز می خرد
بیچاره پیرزن همه برف است کوچه ها

***

او مُرد ودر کنار پدر زیر خاک رفت
اقوامش آمدند پی سر سلامتی
یک ختم هم گرفته شد و پُر بَدَک نبود
بسیار تسلیت که به ما عرضه داشتند
لطف شما زیاد
اما ندای قلب به گوشم همیشه گفت:
این حرف ها برای تو مادر نمی شود.

***

او پنج سال کرد پرستاری مریض
در اشک و خون نشست و پسر را نجات داد
اما پسرچه کرد برای تو؟ هیچ، هیچ
تنها مریضخانه، به امّید دیگران
یک روز هم خبر: که بیا او تمام کرد.
در راه قُم به هر چه گذشتم عبوس بود
پیچید کوه و فحش به من داد و دور شد
صحرا همه خطوطِ کج و کوله و سیاه
طومار سرنوشت و خبرهای سهمگین
دریاچه هم به حال من از دور می گریست
تنها طواف دور ضریح و یکی نماز
یک اشک هم به سوره ی یاسین من چکید
مادر به خاک رفت.

***

این هم پسر، که بدرقه اش می کند به گور
یک قطره اشک مُزد همه ی زجرهای او
اما خلاص می شود از سرنوشت من
مادر بخواب، خوش
منزل مبارکت.

***

آینده بود و قصه ی بی مادریّ من
نا گاه ضجه ای که به هم زد سکوت مرگ
من می دویدم از وسط قبرها برون
او بود و سر به ناله برآورده از مغاک
خود را به ضعف از پی من باز می کشید
دیوانه و رمیده، دویدم به ایستگاه
خود را بهم فشرده خزیدم میان جمع
ترسان ز پشت شیشه ی در آخرین نگاه
باز آن سفیدپوش و همان کوشش و تلاش
چشمان نیمه باز:
از من جدا مشو.

***

می آمدم و کله ی من گیج و منگ بود
انگار جیوه در دل من آب می کنند
پیچیده صحنه های زمین و زمان به هم
خاموش و خوفناک همه می گریختند
می گشت آسمان که بکوبد به مغز من
دنیا به پیش چشم گنهکار من سیاه
وز هر شکاف و رخنه ی ماشین غریو باد
یک ناله ی ضعیف هم از پی دوان دوان
می آمد و به مغز من آهسته می خلید:
تنها شدی پسر.

***

منم که تا تو نخوابی نمی‌برد خوابم ...

تو درد عشق ندانی، بخواب آسوده ...

ز ریشه کندن این دل تبر نمی‌خواهد ...

به یک اشاره می‌افتد درخت فرسوده ...

از خانه که می آیی ...

یک دست مال سفید ...

پاکتی سیگار ...

گزیده شعر فروغ ...

و تحملی طولانی بیاور ...

احتمال گریستن ما بسیار است ...