پرپروانه شکستن نه نشان هنر است ...
تو اگر پرشکنی شاهپرشاهین بشکن ...

دل، ماهی خسته‌ای که در تور افتاد ...

در چاله عجب نیست اگر کور افتاد ...

از عشق چه خیر غیر ناکامی دید؟ ...

بر چاک چه جز وصله‌ی ناجور افتاد؟ ...

از اصل خودش دور شد و بالا رفت ...

این بود که فواره‌ی مغرور افتاد ...

بسیار به غیر او دلم شد نزدیک ...

تا از غم عشق او کمی دور افتاد ...

بسیار به صخره‌ها سرش را دریا ...

کوبید بیفتد از سرش شور، افتاد؟ ...

من با غم او از خود او دوست‌ترم ...

او با غم من از خود من دور افتاد! ...

با اینهمه راضی‌ست نشابوری که ...

از چنگ مغول به چنگ تیمور افتاد ...

درین محاکمه تفهیم اتهام ام کن ...

سپس به بوسه ی کارآمدی تمام ام کن ...

اگرچه تیغ زمانه نکرد آرام ام، ...

تو با سیاست ابروی خویش رام ام کن ...

به اشتیاق تو جمعیتی ست در دل من ...

بگیر تنگ در آغوش و قتل عام ام کن ...

شهید نیستم اما تو کوچه ی خود را ...

به پاس این همه سرگشتگی به نام ام کن ...

شراب کهنه چرا؟ خون تازه آوردم ...

اگر که باب دلت نیستم حرام ام کن ...

لبم به جان نرسید و رسید جان به لبم ...

تو مرحمت کن و با بوسه ای تمام ام کن ...

نمی خواهم بمیرم، با كه باید گفت؟ ...

كجا باید صدا سر داد؟ ...

به زیر كدامین آسمان، روی كدامین كوه؟ ...

كه در ذرات هستی رَه بَرَد توفان این اندوه ...

كه از افلاك عالم بگذرد پژواك این فریاد! ...

كجا باید صدا سر داد؟ ...

فضا خاموش و درگاه قضا دور است ...

زمین كر، آسمان كور است ...

نمی خواهم بمیرم، با كه باید گفت؟ ...

اگر زشت و اگر زیبا ...

اگر دون و اگر والا ...

من این دنیای فانی را ...

هزاران بار از آن دنیای باقی دوست تر دارم ...

به دوشم گرچه بار غم توانفرساست ...

وجودم گرچه گردآلود سختی هاست ...

نمی خواهم از این جا دست بردارم! ...

دلم با صد هزاران رشته، با این خلق ...

با این مهر، با این ماه ...

با این خاك با این آب ... پیوسته است ...

مراد از زنده ماندن، امتداد خورد و خوابم نیست ...

توان دیدن دنیای ره گم كرده در رنج و عذابم نیست ...

هوای همنشینی با گل و ساز و شرابم نیست ...

جهان بیمار و رنجور است ...

دو روزی را كه بر بالین این بیمار باید زیست ...

اگر دردی ز جانش برندارم ناجوانمردی است ...

نمی خواهم بمیرم تا محبت را به انسانها بیاموزم ...

بمانم تا عدالت را برافرازم، بیفروزم ...

خرد را، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم ...

به پیش پای فرداهای بهتر گل برافشانم ...

چه فردائی، چه دنیائی! ...

جهان سرشار از عشق و گل و موسیقی و نور است ...

نمی خواهم بمیرم، ای خدا! ...

ای آسمان! ...

ای شب! ...

نمی خواهم ...
نمی خواهم...
نمی خواهم...

مگر زور است؟ ....

از دل و ديده ، گرامی تر هم

آيا هست ؟

- دست ،

آری ، ز دل و ديده گرامی تر :

دست !

زين همه گوهر پيدا و نهان در تن و جان ،

بی گمان دست گرانقدرتر است .

هر چه حاصل كنی از دنيا ،

دستاورد است !

هر چه اسباب جهان باشد ، در روی زمين ،

دست دارد همه را زير نگين !

سلطنت را كه شنيده ست چنين ؟!

شرف دست همين بس كه نوشتن با اوست !

خوشترين مايه دلبستگي من با اوست .

در فروبسته ترين دشواری ،

در گرانبارترين نوميدی ،

بارها بر سرخود ، بانگ زدم :

- هيچت ار نيست مخور خون جگر ،

دست كه هست !

بيستون را ياد آر ،

دست هايت را بسپار به كار ،

كوه را چون پَر كاه از سر راهت بردار !
وه چه نيروی شگفت انگيزي است ،

دست هايی كه به هم پيوسته است !

به يقين ، هر كه به هر جای ، در آيد از پاي

دست هايش بسته است !

دست در دست كسی ،

يعنی : پيوند دو جان !

دست در دست كسی

يعنی : پيمان دو عشق !

دست در دست كسی داری اگر ،

دانی ، دست ،

چه سخن ها كه بيان می كند از دوست به دوست ؛

لحظه ای چند كه از دست طبيب ،

گرمی مهر به پيشانی بيمار رسد ؛

نوشداروی شفا بخش تر از داروی اوست !

چون به رقص آيی و سرمست برافشاني دست ،

پرچم شادی و شوق است كه افراشته ای !

لشكر غم خورد از پرچم دست تو شكست !

دست ، گنجينه مهر و هنر است :

خواه بر پرده ساز
،
خواه در گردن دوست ،

خواه بر چهره نقش ،

خواه بر دنده چرخ ،

خواه بر دسته داس ،
خواه در ياري نابينايی ،

خواه در ساختن فردايی !

آنچه آتش به دلم مي زند ، اينك ، هر دم

سرنوشت بشرست ،

داده با تلخی غم های دگر دست به هم !

بار اين درد و دريغ است كه ما

تيرهامان به هدف نيك رسيده است ، ولی

دست هامان ، نرسيده است به هم !

بکوب ای دل‌ که طبلت بی‌ صدا نیست ...

بکوب ای دل‌، کسی‌ درد آشنا نیست ...

بکوب ای دل‌ که خاموشی گناه است ...

بزن فریاد، اینجا جای ِ ما نیست ...

****
بکوب ای دل‌، که بی‌ دردی دوا نیست ...

کسی‌ هم که به مثلت مبتلا نیست ...

بکوب ای دل‌ برای کوچ از این جا ...

جهان، اندازۀ احساسِ ما نیست ...

****
بکوب ای دل‌، قناری در هوا نیست ...

قفس باز است ولی‌ پَرهاش وا * نیست ...

بکوب ای دل‌ به بی‌ رحمیِ صیاد ...

صدا یت، با قناری همصدا نیست؟ ...

****
بکوب ای دل، دل‌ ِ بیغم کجا نیست ...

تحمل، صبر هم از بهر ما ! نیست ...

خوش آوا مرغکی دارم در آغوش ...

نژادش از نژادِ ما، جدا نیست ...

****
بکوب‌ای دل‌ که دیگر من و ما نیست ...

زبانِ شعر از حسرت جدا نیست ...

به رزمِ حقٔ گرفتم من قلم را ...

سر آمد واژه، دیگر محتوا نیست ...

نمی دانم چه می خواهم خدایا ...

به دنبال چه می گردم شب و روز ...

چه می جوید نگاه خسته ی من ...

چرا افسرده است این قلب پر سوز ...

ز جمع آشنایان می گریزم ...

به کنجی می خزم آرام و خاموش ...

نگاهم غوطه ور در تیرگی ها ...

به بیمار دل خود می دهم گوش ...

گریزانم از این مردم که با من ...

به ظاهر همدم و یکرنگ هستند ...

ولی در باطن از فرط حقارت ...

به دامانم دو صد پیرایه بستند ...

از این مردم، که تا شعرم شنیدند ...

به رویم چون گلی خوشبو شکفتند ...

ولی آن دم که در خلوت نشستند ...

مرا دیوانه ای بد نام گفتند ...

دل من، ای دل دیوانه ی من ...

که می سوزی از این بیگانگی ها ...

مکن دیگر ز دست غیر فریاد ...

خدا را، بس کن از این دیوانگی ها ...

پرنده، هم قفس، همخونه ی من ...

زمستون رفت و شد فصل پریدن ...

همین دیروز تو از این خونه رفتی ...

ولی از اومدن چیزی نگفتی ...

تو را در حنجره یک دشت آواز ...

تو را در سر هوای خوب پرواز ...

من اینجا خسته و غمگین و تنها ...

نمی دونم كه می مونم تا فردا ...

چی می شد اون هوای برفی و سرد ...

تو رو راهی این خونه نمیكرد ...

بهار كاغذین خونه‌ی من ...

تو رو راضی نكرد آخر به موندن ...

من عادت می كنم با درد تازه ...

جدایی شاید از من, من بسازه ...

دلم تنگه دلم تنگه برایت ...

نگاهم با نگاهت داشت عادت ...

تو اونجا با گلای رنگارنگی ...

من اینجا پشت دیوارای سنگی ...

تو با جنگل تو با دریا تو با كوه ...

منو اندازه ی یه فصل اندوه ...

کل صبح و کل اشراق ایا ...

تبک عینی به دمع مشتاق ایا ...

قد لسعت حیه الهوا کبدی ...

فلا طبیب لها و لا راقی ...

ان الحبیب الذی شفقت به ...

و عنده رقیتی و تریاقی ...

زد مار هوا بر جگر غمناکم ...

سودی نکند فسونگر چالاکم ...

آن یار که عاشق جمالش شده ام ...

هم نزد ویست رقیه و تریاکم ...

نه دل مفتون دلبندی نه جان مدهوش دلخواهی ...

نه بر مژگان من اشکی نه بر لبهای من آهی ...

نه جان بی نصیبم را پیامی از دلارامی ...

نه شام بی فروغم را نشانی از سحرگاهی ...

نیابد محفلم گرمی نه از شمعی نه از جمعی ...

ندارم خاطرم الفت نه با مهری نه با ماهی ...

بدیدار اجل باشد اگر شادی کنم روزی ...

به بخت واژگون باشد اگر خندان شوم گاهی ...

کیم من ؟ آرزو گم کرده ای تنها و سرگردان ...

نه آرامی نه امیدی نه همدردی نه همراهی ...

گهی افتان و حیران چون نگاهی بر نظر گاهی ...

رهی تا چند سوزم در دل شبها چو کوکبها ...

باقبال شرر تازم که دارد عمر کوتاهی ...

همچو نی می نالم از سودای دل ...

آتشی در سینه دارم جای دل ...

من که با هر داغ پیدا ساختم ...

سوختم از داغ نا پیدای دل ...

همچو موجم یک نفس آرام نیست ...

بسکه طوفان زا بود دریای دل ...

دل اگر از من گریزد وای من ...

غم اگر از دل گریزد وای دل ...

ما ز رسوایی بلند آوازه ایم ...

نامور شد هر که شد رسوای دل ...

خانه مور است و منزلگاه بوم ...

آسمان با همت والای دل ...

گنج منعم خرمن سیم و زر است ...

گنج عاشق گوهر یکتای دل ...

در میان اشک نومیدی رهی ...

خندم از امیدواریهای دل ...

ای صبح نو دمیده بنا گوش کیستی ؟ ...

وی چشمه حیات لب نوش کیستی ؟ ...

از جلوه تو چو گل چک شد مرا ...

ای خرمن شکوفه بر و دوش کیستی ؟ ...

همچون هلال بهر تو آغوش من تهی است ...

ای کوکب امید در آغوش کیستی ؟ ...

مهر مهیر را نبود جامه سیاه ...

ای آفتاب حسن سیه پوش کیستی ؟ ...

امشب کمند زلف ترا تاب دیگری است ...

ای فتنه در کمین دل و هوش کیستی ؟ ...

ما لاله سان ز داغ تو نوشیم خون دل ...

تو همچو گل حریف قدح نوش کیستی ؟ ...

ای عندلیب گلشن شعر و ادب رهی ...

نالان بیاد غنچه خاموش کیستی ؟ ...

یکی گوید که اندوه تو از چیست؟ ...

سبب ساز سکوت مبهمت چیست؟ ...

جوابش صادقانه مینویسم ...

برای آنکه باید باشدو نیست ...

نی افسرده ای هنگام گل روید ز خاک من ...

که برخیزد از آن نی ناله های دردناک من ...

مزار من اگر فردوس شادی آفرین باشد ...

به جای لاله و گل خار غم روید ز خاک من ...

مخند ای صبح بی هنگام که مشب سازشی دارد ...

نوای مرغ شب بس خاطر اندوهناک من ...

نیم چون خاکیان آلوده گرد کدورتها ...

صفای چشمه مهتاب دارد جان پاک من ...

چو دشمن از هلاک من رهی خشنود میگردد ...

بمیرم تا دلی خشنود گردد از هلاک من ...