شب سردی ست و هوا منتظر باران است ...

وقت خواب است و دلم پیش تو سرگردان است ...

شب بخیر ای نفست شرح پریشانی من ...

ماه پیشانی من دلبر بارانی من ...

سينه ها جاي محبت، همه از كينه پر است ...

هيچكس نيست كه فرياد پر از مهر تو راگرم، پاسخ گويد ...

نيست يكتن كه در اين راه غم آلوده عمر ...

قدمي، راه محبت پويد ...

خط پيشاني هر جمع، خط تنهائيست ...

همه گلچين گل امروزند ...

در نگاه من و تو حسرت بيفردائيست ...

به كه بايد دل بست ؟ ...

به كه شايد دل بست ؟ ...

نقش هر خنده كه بر روي لبي ميشكفد ...

نقشه اي شيطانيست ...

در نگاهي كه تو را وسوسه عشق دهد ...

حيله پنهانيست ...

زير لب زمزمه شادي مردم برخاست ...

هر كجا مرد توانائي بر خاك نشست ...

پرچم فتح بر افرازد در خاطر خلق ...

هر زمان بر رخ تو هاله زند گرد شكست ...

به كه بايد دل بست؟ ...

به كه شايد دل بست؟ ...

***
خنده ها ميشكفد بر لبها ...

تا كه اشكي شكفد بر سر مژگان كسي ...

همه بر درد كسان مينگرند ...

ليك دستي نبرند از پي درمان كسي ...

از وفا نام مبر، آنكه وفاخوست، كجاست ؟ ...

ريشه عشق، فسرد ...

واژه دوست، گريخت ...

سخن از دوست مگو، عشق كجا ؟ دوست كجاست ؟ ...

دست گرمي كه زمهر ...

بفشارد دستت ...

در همه شهر مجوي ...

گل اگر در دل باغ ...

بر تو لبخند زند ...

بنگرش، ليك مبوي ...

لب گرمي كه ز عشق ...

ننشيند به لبت ...

به همه عمر، مخواه ...

سخني كز سر راز ...

زده در جانت چنگ ...

بلبت نيز، مگو ...

چاه هم با من و تو بيگانه است ...

ني صد بند برون آيد از آن، راز تو فاش كند ...

درد دل گر بسر چاه كني ...

خنده ها بر غم تو دختر مهتاب زند ...

گر شبي از سر غم آه كني ...

درد اگر سينه شكافد، نفسي بانگ مزن ...

درد خود را به دل چاه مگو ...

استخوان تو اگر آب كند آتش غم ...

آب شو، « آه » مگو ...

ديده بر دوز بدين بام بلند ...

**********

چه دل است این دل من؟

که زیک لرزش اشک

بر رخ رهگذری

یا ز نالیدن مادر به فراق پسری

دل من می شکند

چه کنم دلم از سنگ که نیست

گریه در خلوت دل ننگ که نیست


هر کجا اشک یتیمی رنجور

می چکد بر سر مژگان سیاه

هر کجا چشم زنی غمزده با یاد پسر مانده به راه

در مزاری که زنی ناله کند در عزای پسرش

یا یتیمی که کند گریه به سوگ پدرش

جانم آید به خروش

ور ببینم پر خونین کبوتر را

یا یکی بچه گنجشک که بشکسته پرش

دل من می شکند


حالت دخترکی کوچک و تنها و فقیر

که به حسرت کند از شیشه اشک

به عروسک نگه گاه به گاه

وز دل تنگ کند ناله و آه

ناله پیرزنی غمزده و دست تهی

که ندارد نفسی

ضجه مرغ اسیر

که کند ناله به کنج قفسی

هق هق مرد اسیری که بلا دیده بسی


حالت دختر زشتی که ز شرم

رو ندارد به کسی

دل من می شکند


هر کجا در نگه تازه نهالانی خرد

از ستیز پدر و مادر خشم آلوده

می وزد بوی طلاق

وز پراکندگی غافله ای برخیزد

در سرا بانگ فراق

آن زمانی که بدنبال شهید


مادر داغ به دل

سینه می کوبد و می نالد و می گرید زار

همچنان ابر بهار

یا زمانی که نشیند در اشک

بر سر سنگ مزار

و به فریاد کند نام پسر را تکرار

دل من می شکند

چه کنم دلم از سنگ که نیست

گریه در خلوت دل ننگ که نیست


چه دل است این دل من

دلم از ناله مرغان چمن می شکند

ز خیال غم مردم دل من می شکند

دلم از داغ شهیدان وطن می شکند


چه کنم دلم از سنگ که نیست

گریه در خلوت دل ننگ که نیست

چه كنم دل من مي شكند

دل از این آینه خسته ست فقط میخندم ...

در دنیا همه بسته ست فقط میخندم ...

شعله عشق شما خاموش است ...

آسمان دلش شکسته ست فقط میخندم ...

شب خیالت به سرم شعری شد ...

وزن این قافیه خندست فقط میخندم ...

لطفتان شامل حال گل گلدان کسی ...

روبرو راه نرفته ست فقط میخندم ...

التماسم نکنی گریه کنم امشب را ...

کارم از گریه گذشته ست فقط میخندم ...

عروسك قصه من گهواره خوابت كجاست ؟ ...

قصر قشنگ كاغذي پولك آفتابت كجاست ؟ ...

بال و پر نقره اي كفتره عشقمو كي بست ؟ ...

آينه ي طوطي منو سنگ كدوم كينه شكست ...

عروسك قصه من زخم شكسته با تنت ...

بميرم اي شكسته دل چه بي صداست شكستنت ...

صداي عشق من و تو كه تلخ و گريه آوره ...

تو اين سكوت قصه اي شايد صداي آخره ...

بعد از من و تو عاشقي شايد به قصه ها بره ...

شايد با مرگ من و تو عاشقي از دنيا بره ...

عروسك قصه من سوختن من ساختنمه ...

تو اين قمار بي غروب بردن من باختنمه ...

عروسك قصه من شكستنت فال منه ...

اين سايه ي هميشگي مرگ كه دنبال منه ...

جفتاي عاشق رو ببين از پل آبي ميگذرن ...

عروسك قلبشون رو به جشن بوسه مي برن ...

اما براي عشق ما اون لحظه آبي كجاست ؟ ...

عروسك قصه من پس شب آفتابي كجاست ؟ ...

می خواستم شعری برای جنگ بگویم

دیدم نمی شود

دیگر قلم زبان دلم نیست گفتم:

باید زمین گذاشت قلم ها را

دیگر سلاح سرد سخن كارساز نیست

باید سلاح تیزتری برداشت

باید برای جنگ

از لوله تفنگ بخوانم

با واژه فشنگ

می خواستم

شعری برای جنگ بگویم

شعری برای شهر خودم- دزفول -

دیدم كه لفظ ناخوش موشك را

باید به كار برد

اما

موشك

زیبایی كلام مرا می كاست

گفتم كه بیت ناقص شعرم

از خانه های شهر كه بهتر نیست

بگذار شعر من هم

چون خانه های خاكی مردم

خردوخراب باشدو خون الود

باید كه شعر خاكی و خونین گفت

باید كه شعر خشم بگویم

شعر فصیح فریاد

- هرچند ناتمام-

گفتم:

در شهر ما

دیوارها دوباره پر از عكس لاله هاست

اینجا وضعیت خطر گذرا نیست

اژیر قرمز است كه می نالد

تنها میان ساكت شبها

بر خواب ناتمام جسدها

خفاشهای وحشی دشمن

حتی ز نور روزنه بیزارند

باید تمام پنجره ها را

با پرده های كور بپوشانیم

اینجا

دیوار هم

دیگر پناه پشت كسی نیست

كاین گور دیگری است كه استاده است

در انتظار شب

دیگر ستار گان را

حتی

هیچ اعتماد نیست

شاید ستاره ها

شبگردهای دشمن ما باشند

اینجا

حتی

از انفجار ماه تعجب نمی كنند

اینجا

تنها ستارگان

از برجهای فاصله می بینند

كه شب چقدر موقع منفوری است

اما اگر ستاره زبان می داشت

چه شعرها كه از بد شب می گفت

گویا تر از زبان من گنگ

اری

شب موقع بدی است

هر شب تمام ما

با چشمهای زل زده می بینیم

عفریت مرگ را

كابوس آشنای شب كودكان شهر

هر شب لباس واقعه می پوشد

اینجا:

هر شام خامشانه به خود گفتیم

شاید

این شام،شام آخر ما باشد



اینجا

هر شام خامشانه به خود گفتیم

امشب

در خانه های خاكی خواب آلود

جیغ كدام مادر بیدار است

كه در گلو نیامده می خشكد؟

اینجا

گاهی سر بریده ی مردی را

تنها

باید ز بام دور بیاریم

تا در میان گور بخوابانیم

یا سنگ و خاك وآهن خونین را

وقتی به چنگ و ناخن خود می كنیم

در زیر خاك گل شده می بینیم:

زن روی چرخ كوچك خیاطی

خاموش مانده است

اینجا سپور هر صبح

خاكستر عزیز كسی را

همراه میبرد

اینجا برای ماندن

حتی هوا كم است

اینجا خبر همیشه فراوان است

اخبار بارهای گل و سنگ

بر قلبهای كوچك

در گورهای تنگ

....

من حسینم که جهان واله و حیران من است ...

ابر و باد و مه و خورشید به فرمان من است ...

لحظه ای را که دمد صور علم دست من است ...

دادگاهی که به پا هست قلم دست من است ...

حکم آزادی و تبعید امم دست من است ...

هر که شد اهل تولا به علی می بخشم ...

هر که بگریست به زهرا به علی می بخشم ...

جد من احمد مختار قریشی نسب است ...

پدرم حیدر کرار امیر عرب است ...

مادرم فاطمه خود خلقتتان را سبب است ...

از ازل عشق خدا در رگ و در خون است ...

آدم از حضرت آدم شده مدیون من است ...

هر که بگرفته جنون در اثر عشق من است ...

یوسف انگشت به لب در گذر عشق من است ...

قلب من مرکز پاکیزه ترین احساس است ...

چه غم از حادثه چون همسفرم عباس است ...

واویلا آه و واویلا زمین کربلا ...

خسته‌ام از آرزوها، آرزوهای شعاری ...

شوق پرواز مجازی، بالهای استعاری ...

لحظه‌های کاغذی را روز و شب تکرار کردن ...

خاطرات بایگانی، زندگیهای اداری ...

آفتاب زرد و غمگین، پله‌های رو به پایین ...

سقفهای سرد و سنگین، آسمانهای اجاری ...

با نگاهی سرشکسته، چشمهایی پینه‌ بسته ...

خسته از درهای بسته، خسته از چشم‌انتظاری ...

صندلیهای خمیده، میزهای صف‌کشیده ...

خنده‌های لب پریده، گریه‌های اختیاری ...

عصر جدولهای خالی، پارکهای این حوالی ...

پرسه‌های بی‌خیالی، صندلیهای خماری ...

سرنوشت روزها را روی هم سنجاق کردم ...

شنبه‌های بی‌پناهی، جمعه‌های بی‌قراری ...

عاقبت پرونده‌ام را با غبار آرزوها ...

خاک خواهد بست روزی، باد خواهد برد باری ...

روی میز خالی من، صفحه‌ی باز حوادث: ...

در ستون تسلیت‌ها نامی از ما یادگاری ...

محبت ره به دل دادن صفای سینه می خواهد ...
به یاد دیگران بودن دلی بیس کینه می خواهد ...

موج ز خود رفته رفت ...

ساحل افتاده ماند ...

این، تن فرسوده را ...

پای به دامن کشید ...

و آن سر آسوده را ...

سوی افق ها کشاند ...

***
ساحل تنها، به درد ...

در پی او ناله کرد: ...

- " موج سبکبال من ...

بی خبر از حال من ...

پای تو در بند نیست ! ...

بر سر دوشت، چو من ...

کوه دماوند نیست ! ...

« هستم اگر می روم » ! خوشتر ازین پند نیست ...

بسته به زنجیر را لیک خوش آیند نیست . " ...

***
ناله خاموش او، در دلم آتش فکند ...

رفتن؟ ماندن؟ کدام؟ ای دل اندیشمند ؟ ...

گفت : - "به پایان راه، هر دو به هم می رسند ! " ...

عمر گذر کرده را غرق تماشا شدم ...

سینه کشان همچو موج، راهی دریا شدم ...

هستم اگر میروم، گفتم و رفتم چو باد ...

تن، همه شوق و امید، جان همه آوا شدم ...

بس به فراز و نشیب، رفتم و باز آمدم ...

زآن همه رفتن چه سود؟ خشت به دریا زدم ! ...

شوق در آمد ز پای، پای درآمد به سنگ ...

و آن نفس گرم تاز، در خم و پیچ درنگ ...

اکنون، دیگر، دریغ، تن به قضا داده است ! ...

موج ز خود رفته بود، ساحل افتاده است ! ...

بیابان در بیابان طرح اقیانوس در دست است ...

و یک صحرا پر از گل های نامحسوس در دست است ...

صدای پای نسلی در طلوع صبح پیچیده ست ...

که او را آخرین آیینه ی مانوس در دست است ...

چه نزدیک است جنگل های لاهوتی ، نمی بینی؟ ...

تجلی های دور از دست آن طاووس در دست است؟ ...

من از این سمت می بینم سواری را و اسبی را ...

افق ها سبز در سبزند و او فانوس در دست است ...

دو دستت را برآور رو به باران ها که می دانم ...

تو را انگشتری از جنس اقیانوس در دست است ...

گر به چشم دل جاناجلوه های ما بینی ...

در حریم اهل دل جلوه خدا بینی ...

راز آسمانها را در نگاه ما خوانی ...

نور صبحگاهی را بر جبین ما بینی ...

در مصاف مسکینان چرخ را زبون یابی ...

با شکوه درویشان شاه را گدا بینی ...

گر طلب کنی از جان عشق و دردمندی را ...

عشق را هنر یابی درد را دوا بینی ....

چون صبا ز خار و گل ترک آشنایی کن ...

تا بهر چه روی آری روی آشنا بینی ...

نی ز نغمه واماند چون ز لب جدا ماند ...

وای اگر دل خود را از خدا جدا بینی ...

تار و پود هستی را سوختیم و خرسندیم ...

رند عاقبت سوزی همچو ما کجا بینی ...

تا بد از دلم شبها پرتوی چو کوکبها ...

صبح روشنم خوانی گر شبی مرا بینی ...

ترک خودپرستی کن عاشقی و مستی کن ...

تا ز دام غم خود را چون رهی رها بینی ...

با عزیزان مي نیامیزد دل دیوانه ام ...

در میان آشنایانم ولی بیگانه ام ...

از سبک روحی گران ایم یه طبع روزگار ...

در سرای اهل ماتم خنده مستانه ام ...

نیست در این خاکدانم آبروی شبنمی ...

گر چه بحر مردمی را گوهر یکدانه ام ...

از چو من آزاده ای الفت بریدن سهل نیست ...

می رود با چشم گریان سیل از ویرانه ام ...

آفتاب آهسته بگذارد درین غمخانه پای ...

تا مبادا چون حباب از هم بریزد خانه ام ...

بار خاطر نیستم روشندلان را چون غبار ...

بر بساط سبزه و گل سایه پروانه ام ...

گرمی دلها بود از ناله جانسوز من ...

خنده گلها بود از گریه مستانه ام ...

هم عنانم با صبا سرگشته ام سرگشته ام ...

همزبانم با پری دیوانه ام دیوانه ام ...

مشت خکی چیست تا راه مرا بند رهی ؟ ...

گرد از گردون بر آرد همت مردانه ام ...

. . .و من گفتم:

تمام خاکها بر پا!!

هله ای ابرهای آسمان بر جا!

خدایم من!!! خدایم من !!

تمام راهها مختوم

تمام رازها مکتوم

تمام تشنگان فریاد

تمام دادها ساکت

اگر آبی نمی یابی

اگر جویی نمی جویی

اگر دریا نمی یابی

برو فریادها را یکصدا بردار

و آور یکصدا فریاد از دست تمام تشنگی هایت

که من آورده ام آب

از سرزمینی دور

از حوضی پر از فواره های نور

که جان می بخشدت در عین ناچاری

و سبزی می دهد دیوارهای سنگی سیمان

و آبی می دهم بر چشم های تشنه گریان

وبر می دارم از شبهایتان ظلمت

که می باید پر از مهتاب کرد این زندگیهاتان

چرا ظلمت ؟

چرا ظلمت ؟

پر از مهتاب

پر از مهتاب

مهتاب پس از باران . . .