هی فلانی! ...

دیگر هوای برگرداندنت را ندارم ...

هرجا که دلت میخواهد برو ...

فقط آرزو میکنم ...

وقتی دوباره هوای من به سرت زد، آنقدر آسمان دلت بگیرد که با هزار شب گریه چشمانت، باز هم آرام نگیری ...

و اما من ...

بر نمیگردم که هیچ! ...

عطر تنم را هم از کوچه های پشت سرم جمع میکنم ...

که نتوانی لم دهی روی مبل های راحتی،با خاطراتم قدم بزنی ...

به پیش روی من , تا چشم یاری می کند , دریاست ! ...

چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست ! ...

درین ساحل که من افتاده ام خاموش ...

غمم دریا , دلم تنهاست....

وجودم بسته در زنجیر خونین تعلق هاست ! ...

خروش موج , با من می کند نجوا ...

که : هر کس دل به دریا زد رهایی یافت ! ...

که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت ...

مرا آن دل که بر دریا زنم , نیست ! ...

ز پا این بند خونین بر کنم نیست ...

امید آنکه جان خسته ام را ....

به آن نادیده ساحل افکنم نیست !

طاقت من طاقت دل ، طاقت سنگ است ...

غزل پريده رنگ است ...

دل ترانه تنگ است ...

نه در زمين نه در زمان ...

جاي درنگ است ...

بيا كه وقت تنگ است ...

مرا حوصله تنگ است ...

هر كسي همنفسم شد ...

دست آخر قفسم شد ...

من ساده به خيالم ...

كه همه كار و كسم شد ....

اون كه عاشقانه خنديد ...

خنده‌هاي من رو دزديد ...

پشت پلك مهربوني ...

خواب يك توطئه مي‌ديد ...

رسيده‌ام به ناكجا ...

خسته از اين حال و هوا ...

حديث تن نيست مرا ...

طاقت من نيست ...

مرا طاقت من نيست ...

من مرد تنهای شبم ...
مهر خموشی بر لبم ...
تنها و غمگین رفته ام ...
دل از همه گسسته ام ...
تنهای تنها،غمگین و رسوا ...
تنها و بی فردا منم ...
من مرد تنهای شبم ...
مهر خموشی بر لبم ...

من مرد تنهای شبم ...
صد قصه مانده بر لبم ...
از شهر تو من رفته ام ...
کوله بارم را بسته ام ...
بی فکر فردا، با خود و تنها ...
عابر این شب ها منم ...
بی فکر فردا، با خود و تنها ...
عابر این شب ها منم ...

صورت عکس تو آلبوم خيسه ...

دوباره خاطرتو بوسيدم ...

اين سوال بي جوابو از خودم ...

تا حالا هزار دفعه پرسيدم ...

با کدوم ترانه باز جون ميگيره ...

نبض اون حنجره ي ديروزه ...

ميدونم بدون تو فرداي من ...

رنگ خاکستري ديروزه ...

من تشنه مثل خورشيد ...

بي سرزمين تر از باد ...

کولي تر از ترانه ...

بي پرده مثل فرياد ...

تنها تر از سکوتم ...

روشنتر از ستاره ...

عاشق تر از هميشه ...

با من بخون دوباره ...

پلکاي پنجره رو وا ميکنم ...

تو کوچه زمزمه ي مهتابه ...

همه ي پنجره ها خاموشن ...

انگار اين کوچه ي خلوت خوابه ...

بي صدا اسمتو فرياد ميزنم ...

هق هقم پنجررو ميبنده ...

دوباره دستاي نامرئي شب ...

پلکاي پنجرمو ميبنده ...

تو ی تنهایی یک دشت بزرگ ...

که مثه غربت شب بی انتهاست ...

یه درخت تن سیاه سربلند ...

آخرین درخت سبز سر پاست ...

رو تنش زخمه ولی زخم تبر ...

نه یه قلب تیر خورده نه یه اسم ...

شاخه هاش پر از پر پرنده هاست ...

کندوی پاک دخیله و طلسم ...

چه پرنده ها که تو جاده ی کوچ ...

مهمون جاده ی سبز اون شدن ...

چه مسافرا که زیر چتر اون ...

به تن خستگیشون تبر زدن ...

تا یه روز تو اومدی بی خستگی ...

با یه خورجین قدیمی قشنگ ...

با تو نه سبزه نه آیینه بود نه آب ...

یه تبر بود با تو با اهرم سنگ ...

اون درخت سربلند پر غرور ...

که سرش داره به خورشید میرسه منم منم ...

اون درخت تن سپرده به تبر ...

که واسه پرنده ها دلواپسه منم منم ...

من صدای سبز خاک سربی ام ...

صدایی که خنجرش رو به خداست ...

صدایی که توی بهت شب دشت ...

نعره ای نیست ولی اوج یک صداست ...

رقص دست نرمت ای تبر به دست ...

با هجوم تبر گشنه و سخت ...

آخرین تصویر تلخ بودنه ...

توی ذهن سبز آخرین درخت ...

حالا تو شمارش ثانیه ها ...

کومه های بی امونه تبرت ...

تبری که دشمن همیشه ی ...

این درخت محکم و تناوره ...

من به فکر خستگی های پر پرنده هام ...

تو بزن تبر بزن ...

من به فکر غربت مسافرام ...

آخرین ضربه رو محکمتر بزن ...

بوی موهات زیر بارون ،بوی گندمزار نمناک ...

بوی سبزه زار خیس، بوی خیس تن خاک ...

جاده های مهربونی، رگای آبی دستات ...

غم بارون غروب، ته چشمات تو صدات ...

قلب تو شهر گل یاس، دست تو بازار خوبی ...

اشک تو بارون روی مرمر دیوار خوبی ...

ای گل الوده گل من، ای تن آلوده دل پاک ...

دل تو قبله این دل ،تن تو ارزونی خاک ...

یاد بارون و تن تو، یاد بارون و تن خاک ...

بوی گل تو شوره زار ،بوی خیس تن خاک ...

همیشه صدای بارون ،صدای پای تو بوده ...

همدم تنهاییام، قصه های تو بوده ...

وقتی که بارون میباره، تو رو یاد من میاره ...

یاد گلبرگای خیس روی خاک شوره زاره ...

ای گل آلوده گل من، ای تن آلوده دل پاک ...

دل تو قبله این دل، تن تو ارزونی خاک ...

مي نويسم مينويسم از تو ...

تا تن کاغذ من جان دارد ...

با تو از خاطره ها خواهم گفت ...

گريه اين گريه اگر بگذارد ...

گريه اين گريه اگر بگذارد ...

با تو از روز ازل خواهم گفت ...

فتح معراج غزل کافي نيست ...

باتو از اوج غزل خواهم گفت ...

مينوسم همه ي هق هق تنهايي را ...

تا تو از هيچ به آرامش دريا برسي ...

تا تو در همهمه همراه سکوتم باشي ...

به حريم خلوت عشق. تو تنها برسي ...

مي نويسم مينويسم از تو ...

تا تن کاغذ من جا دارد ...

با تو ازخاطره ها خواهم گفت ...

گريه اين گريه اگر بگذارد ...

مينويسم همه ي با تو نبودن ها را ...

تا تو از خواب مرا به با تو بودن ببري ...

تا تو تکيه گاه امن خستگي هام باشي ...

تا مرا باز به ديدار خود من ببري ...

مي نويسم مينويسم از تو ...

تا تن کاغذ من جا دارد ...

با تو از خاطره ها خواهم گفت ...

گريه اين گريه اگر بگذارد ...

از من نپرس که چرا پای علاقه ام ایستاده ام! ...
سال هاست با خود تکرار می کنم : ...
عشق با تمام "نرسیدن" هایش شیرین است ...

من ندیدم خوش‌تر از جادوی تو ...

ای سکوت ای مادر فریادها ...

گم شدم در این هیاهو گم شدم ...

تو کجایی تا بگیری داد من؟ ...

گر سکوت خویش را می‌داشتم ...

زندگی پر بود از فریاد من! ...