من نیستم مانند تو، مثل خودم هم نیستم ...

تو زخمی صدها غمی، من زخمی غم نیستم ...

با یادگاری از تبر، از سمت جنگ آمدی گفتم ...

چه آمد بر سرت؟ گفتی که مَحرم نیستم ...

مجذوب پروازم ولی، دستم به جایی بند نیست ...

حالا قضاوت کن خودت، من بی‌گناهم! نیستم ...

با یک تلنگر می‌شود، از هم فروپاشی مرا ...

نگذار سر بر شانه‌ام، آن‌قدر محکم نیستم ...

خواندی غزل‌های مرا، گفتی که خیلی عاشقم ...

اما نمی‌دانم خودم، هم عاشقم هم نیستم ...

بیهوده انتظار تو را دارم
دانم دگر تو بازنخواهی گشت

هر چند

اینجا بهشت شاد خدایان است

بی تو برای من
این سرزمین غم زده زندان است

بعد از اين بگذار قلب بي‌قراري بشكند ...

گل نمي‌رويد، چه غم گر شاخساري بشكند ...

بايد اين آيينه را برق نگاهي مي‌شكست ...

پيش از آن ساعت كه از بار غباري بشكند ...

گر بخواهم گل برويد بعد از اين از سينه‌ام ...

صبر بايد كرد تا سنگ مزاري بشكند ...

شانه‌هايم تاب زلفت را ندارد، پس مخواه ...

تخته‌سنگي زير پاي آبشاري بشكند ...

كاروان غنچه‌هاي سرخ، روزي مي‌رسد ...

قيمت لبهاي سرخت روزگاري بشكند ...

بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست ...

آه، بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست ...

مثل عکس رخ مهتاب که افتاد در آب ...

در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست ...

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد ...

بال وقتی قفس پر زدن چلچه هاست ...

بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است ...

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست ...

باز می پرسمت از مساله و دوری عشق ...

و سکوت تو جواب همه ی مساله هاست ...

از باغ می برند چراغانیت کنند ...

تا کاج جشن های زمستانیت کنند ...

پوشانده اندصبح تو راابرهای تار ...

تنهابه این بهانه که بارانی ات کنند ...

یوسف به این رها شدن ازچاه دل مبند ...

این بار می برند که زندانی ات کنند ...

ای گل گمان نکن به شب جشن می روی ...

شایدبه خاک مرده ای ارزانیت کنند ...

یک نقطه بیش فرق رجیم و رحیم نیست ...

از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند ...

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست ...

شایدبهانه ایست که قربانی ات کنند ...

دردهای من ...

جامه نیستند ...

تا ز تن در آورم ....

چامه و چکامه نیستند ...

تا به رشته ی سخن درآورم ...

نعره نیستند ...

تا ز نای جان بر آورم ...

دردهای من نگفتنی ...

دردهای من نهفتنی است ...

دردهای من ...

گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست ...

درد مردم زمانه است ...

مردمی که چین پوستینشان ...

مردمی که رنگ روی آستینشان ...

مردمی که نامهایشان ...

جلد کهنه ی شناسنامه هایشان ...

درد می کند ...

من ولی تمام استخوان بودنم ...

لحظه های ساده ی سرودنم ...

درد می کند ...

انحنای روح من ...

شانه های خسته ی غرور من ...

تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است ...

کتف گریه های بی بهانه ام ...

بازوان حس شاعرانه ام ...

زخم خورده است ...

دردهای پوستی کجا؟ ...

درد دوستی کجا؟ ...

این سماجت عجیب ...

پافشاری شگفت دردهاست ...

دردهای آشنا ...

دردهای بومی غریب ...

دردهای خانگی ...

دردهای کهنه ی لجوج ...

اولین قلم ...

حرف حرف درد را ...

در دلم نوشته است ...

دست سرنوشت ...

خون درد را ...

با گِلم سرشته است ...

پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟ ...

درد ...

رنگ و بوی غنچه ی دل است ...

پس چگونه من ...

رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟ ...

دفتر مرا ...

دست درد می زند ورق ...

شعر تازه ی مرا ...

درد گفته است ...

درد هم شنفته است ...

پس در این میانه من ...

از چه حرف می زنم؟ ...

درد، حرف نیست ...

درد، نام دیگر من است ...

خلبانان ، ملوانان ...
پرواز کن ...
فرشتۀ حق یارت باد ...
الله نگهدارت باد ....

زندگي دفتري از خاطره هاست ...

خاطراتي شيرين ...

خاطراتي مغشوش ...

خاطراتي كه زتلخي رگ جان گسلد ...

ما ز اقليمي پاك ...

كه بهشتش نامند ...

بچنين رهگذري آمده ايم ...

گذري دنيانام ...

كه ز نامش پيداست ...

مايه پستي هاست ...

ما ز اقليم ازل ...

ناشناسانه بدين دير خراب آمده ايم ...

چو يكي تشنه بديدار سراب آمده ايم ...

ما در آن روز نخست ...

تك و تنها بوديم ...

خبري از زن و معشوقه و فرزند نبود ...

سخني از پدر و مادر دلبند نبود ...

يكزمان دانستيم ...

پدر و مادر و معشوقه و فرزندي هست ...

خواهر و همسر دلبندي هست ...

***
زندگي دفتري از خاطره هاست ...

خاطراتي كه زتلخي رگ جان می گسلد ...

روزي از راه رسيد ...

كه پدر لحظه بدرودش بود ...

ناله در سينه تنگ ...

اشك در چشم غم آلودش بود ...

جز غم و رنج توانكاه نداشت ...

سينه اش سنگين بود ...

قوت آه نداشت ...

با نگاهي ميگفت: ...

پس از آن خستگي و پيري و بيماريها ...

دفتر عمر پدر را بستند ...

اي پسر جان، بدرود! ...

اي پسر جان، بدرود! ...

لحظه اي رفت و از آن خسته نگاه ...

اثري هيچ نبود ...

پدرم چشم غم آلوده حيرانش را ...

بست و ديگر نگشود ...

***

دل من در دل شب ....
خواب پروانه شدن می بیند ....
مهر در صبحدمان داس به دست ....
خرمن خواب مرا می چیند ....
آسمانها آبی ...
پرمرغان صداقت آبی است ...
دیده در آینه ی صبح ، تو را می بیند ...
از گریبان تو صبح صادق ...
می گشاید پر و بال ....
تو گل سرخ منی ....
تو گل یاسمنی ...
تو چنان شبنم پاک سحری ...
نه ...
از آن پاک تری ....
تو بهاری ...
نه ...
بهاران از توست ...
از تو می گیرد وام ...
هر بهار این همه زیبایی را ...
هوس باغ و بهارانم نیست ...
ای بهین باغ بهارانم تو!

تبر بزن به ریشه ام ، که لایق تبر شدم ...

از این زمانه از خودم، دوباره خسته تر شدم ...

بزن توای همیشه یار، بزن همیشه ماندگار ...

تو خود نشاندیَم به خاک، من از تو بارور شدم ...

تو بودی و خزان نبود، غمم چنین گران نبود ...

کنون تو نیستی و من، تهی ز بار و بر شدم ...

نه برگ مانده بر تنم، نه سایه ای می افکنم ...

نه راه را نشانه ام، چو چوبِ بی ثمر شدم ...

عنان به باده داده ام، به گوشه ای فتاده ام ...

به حسرت نگاهت از، سبو شکسته تر شدم ...

امید داشتم به دل، که غافل از دلم نِه ای ...

به انتظار دیدنت ، اگرچه جان به سر شدم ...

چو گفتیَم کنون به باد، دهی تو یاد و خاطرات ...

شرر زدی به جانم از، تبارِ خشک و تر شدم ...

وقتی کسی را دوست دارید، حتی فکر کردن به او باعث شادی و آرامشتان می‌شود ...
وقتی کسی را دوست دارید، در کنار او که هستید، احساس امنیت می‌کنید ...
وقتی کسی را دوست دارید، حتی با شنیدن صدایش، ضربان قلب خود را در سینه حس می‌کنید ...
وقتی کسی را دوست دارید، زمانی که در کنارش راه می‌روید احساس غرور می‌کنید ...
وقتی کسی را دوست دارید، تحمل دوری‌اش برایتان سخت و دشوار است ...
وقتی کسی را دوست دارید، شادی‌اش برایتان زیباترین منظره دنیا و ناراحتی‌اش برایتان سنگین‌ترین غم دنیا ست ...
وقتی کسی را دوست دارید، حتی تصور بدون او زیستن برایتان دشوار است ...
وقتی کسی را دوست دارید، شیرین‌ترین لحظات عمرتان لحظاتی است که با او گذرانده‎اید ...
وقتی کسی را دوست دارید، حاضرید برای خوشحالی‌اش دست به هرکاری بزنید ...
وقتی کسی را دوست دارید، هر چیزی را که متعلق به اوست، دوست دارید ...
وقتی کسی را دوست دارید، در مواقعی که به بن‌بست می‌رسید، با صحبت کردن با او به آرامش می‌رسید ...
وقتی کسی را دوست دارید، برای دیدن مجددش لحظه شماری می‌کنید ...
وقتی کسی را دوست دارید، حاضرید از خواسته‌های خود برای شادی او بگذرید ...
وقتی کسی را دوست دارید، به علایق او بیشتر از علایق خود اهمیت می‌دهید ...
وقتی کسی را دوست دارید، حاضرید به هرجایی بروید فقط او در کنارتان باشد ...
وقتی کسی را دوست دارید، ناخود آگاه برایش احترام خاصی قائل هستید ...
وقتی کسی را دوست دارید، تحمل سختی‌ها برایتان آسان و دلخوشی های زندگیتان فراوان می‌شوند ...
وقتی کسی را دوست دارید، او برای شما زیباترین و بهترین خواهد بود اگرچه در واقع چنین نباشد ...
وقتی کسی را دوست دارید، به همه چیز امیدوارانه می‌نگرید و رسیدن به آرزوهایتان را آسان می‌شمارید ...
وقتی کسی را دوست دارید، با موفقیت و محبوبیت او شاد و احساس سربلندی می‌کنید ...
وقتی کسی را دوست دارید، واژه تنهایی برایتان بی‌معناست ...
وقتی کسی را دوست دارید، آرزوهایتان آرزوهای اوست ...
وقتی کسی را دوست دارید، در دل زمستان هم احساس بهاری بودن دارید ...

گشته ام غنچه ي زاري كه به صحراي سكوت ...
غير مشتي لجن و خار، خريدارم نيست ...
مرغ گمگشته دياري كه دم مرگ دريغ! ...
جز طپش هاي تب و شيون يارم نيست ...
واي از اين روح، از اين روح سيه مست سياه ...
كه به هر در كه زدم، سر خوش و سر مستم كرد! ...
من كه خود زاده ي مي بودم و پرورده ي مي ...
اشك هر روسبي عشق، شبي مستم كرد! ...
آسمان داند و اين قلب طپش مرده كه عشق ...
با من شاعر سر گشته چه ها كرد...چه ها ...
تا كه سيراب كند كام مرا ز آب حيات ...
بر سرابي هوس آلوده رها كرد ... رها ...
اينك اينان منم، افتاده تك و بيكس و يار ...
پاي لب تشنه سرابي، لب يك چشمه ي مات ...
چشمه ي بي تب و تابي كه سرشك دل من ...
چشمه اش كرده! چه آبي! چه سرابي! هيهات ...

در این دنیا که مردانش عصا از کور می دزدند ...
من از خوش باوری آنجا محبت آرزو دارم ...

دعا میکنم غرق باران شوی ...
چو بوی خوش یاسو ریحان شوی ...
چو یاران مهدی شمارش کنند ...
دعامیکنم جزء یاران شوی ...

سلامی به گرمی داغ هایم ...
به عمق غصه هایم ...
به بلندای دردهایم ...
به قدمت تنهائیم ...
به شکوه سکوتم ...
به زیبائی صبوریم ...
به لطافت نفسهایم ....
تقدیم به تو ...
به تو که تمام کینۀ تاریخی مرا بر حنجرۀ دشمن می کوبی ....
به تو که همراه و همراز من خواهی بود در کشاکش نبردی سخت ...
دیدارمان نزدیک است ...
آمین بگو ...
میخواهم به دنیا نشان دهم که حاصل جمع من و تو چه میشود ....
می شود سرخی پیشانی کفر ...
پاشیدگی حنجره نفاق ...
حرامی خواب دشمنان بزدل ...
به زمین چسبیدن و لرزیدن رقاصان پشت پرده ...
...
آمین بگو گلم ... عشقم ... دیدار نزدیک است ...