عمری به هر کوی و گذر گشتم که پیدایت کنم ...

اکنون که پیدا کرده ام ، بنشین تماشایت کنم ...

الماس اشک شوق را تاجی به گیسویت نهم ...

گل های باغ شعر را زیب سراپایت کنم ...

بنشین که با من هر نظر،با چشم دل ،با چشم سر ...

هر لحظه خود را مست تر ، از روی زیبایت کنم ...

بنشینم و بنشانمت آنسان که خواهم خوانمت ...

وین جان بر لب مانده را مهمان لبهایت کنم ...

بوسم تو را با هر نفس ، ای بخت دور از دسترس ...

وربانگ برداری که بس ! غمگین تماشایت کنم ...

تا کهکشان ، تا بی نشان ، بازو به بازویت دهم ...

با همزمانی ، همدلی ، جان را هم آوایت کنم ...

ای عطر و نور توامان یک دم اگر یابم امان ...

در شعری از رنگین کمان با نوی رویایت کنم ...

بانوی رویاهای من ، خورشید دنیاهای من ...

امید فرداهای من ، تا کی تمنایت کنم ؟ ...

ای چو جان اندر وجود عالمی

جان ما باشی و از ما می رمی

نغمه از فیض تو در عود حیات

موت در راه تو محسود حیات

باز تسکین دل ناشاد شو

باز اندر سینه ها آباد شو

باز از ما خواه ننگ و نام را

پخته تر کن عاشقان خام را

از مقدر شکوه ها داریم ما

نرخ تو بالا و ناداریم ما

از تهیدستان رخ زیبا مپوش

عشق سلمان و بلال ارزان فروش

چشم بیخواب و دل بیتاب ده

باز ما را فطرت سیماب ده

آیتی بمنا ز آیات مبین

تا شود اعناق اعدا خاضعین

کوه آتش خیز کن این کاه را

ز آتش ما سوز غیر الله را

رشته ی وحدت چو قوم از دست داد

صد گره بر روی کار ما فتاد

ما پریشان در جهان چون اختریم

همدم و بیگانه از یکدیگریم

باز این اوراق را شیرازه کن

باز آئین محبت تازه کن

باز ما را بر همان خدمت گمار

کار خود با عاشقان خود سپار

رهروان را منزل تسلیم بخش

قوت ایمان ابراهیم بخش

عشق را از شغل لا آگاه کن

آشنای رمز الاالله کن

منکه بهر دیگران سوزم چو شمع

بزم خود را گریه آموزم چو شمع

یارب آن اشکی که باشد دلفروز

بیقرار و مضطر و آرام سوز

کارمش در باغ و روید آتشی

از قبای لاله شوید آتشی

دل بدوش و دیده بر فرداستم

در میان انجمن تنها ستم

«هر کسی از ظن خود شد یار من

از درون من نجست اسرار من»

در جهان یارب ندیم من کجاست

نخل سینایم کلیم من کجاست

ظالمم بر خود ستم ها کرده ام

شعله ئی را در بغل پرورده ام

شعله ئی غارت گر سامان هوش

آتشی افکنده در دامان هوش

عقل را دیوانگی آموخته

علم را سامان هستی سوخته

آفتاب از سوز او گردون مقام

برقها اندر طواف او مدام

همچو شبنم دیده ی گریان شدم

تا امین آتش پنهان شدم

شمع را سوز عیان آموختم

خود نهان از چشم عالم سوختم

شعله ها آخر ز هر مویم دمید

از رگ اندیشه ام آتش چکید

عندلیبم از شرر ها دانه چید

نغمه ی آتش مزاجی آفرید

سینه ی عصر من از دل خالی است

می تپد مجنون که محمل خالی است

شمع را تنها تپیدن سهل نیست

آه یک پروانه ی من اهل نیست

انتظار غمگساری تا کجا

جستجوی راز داری تا کجا

ای ز رویت ماه و انجم مستنیر

آتش خود را ز جانم باز گیر

این امانت بازگیر از سینه ام

خار جوهر برکش از آئینه ام

یا مرا یک همدم دیرینه ده

عشق عالم سوز را آئینه ده

موج در بحر است هم پهلوی موج

هست با همدم تپیدن خوی موج

بر فلک کوکب ندیم کوکبست

ماه تابان سر بزانوی شب است

***

فقط عاشق شو عزیزم

بقیه اش خدا بزرگه

من و تو یه قصه میشیم

فکر نکن زمونه گرگه

دستامون همیشه وصله

قلبامون توو آسمونه

چشماتو ازم نگیری

دوریمون نشه بهونه

خدایی سخته می دونم

فاصله یه جور عذابه

اما عاشق که بمونیم

نفسامون یه ثوابه

نامه هامو خیس اشکه

اما گریَتو نگه دار

یه روزی که دیگه سیل شد

بزن و دیوارو بردار

عاشقا همیشه زندن

بیا تا ابد بمونیم

آرزوی آخرم شو

حالا که توو آسمونیم

می شود بارید اما بر کویر ...
آتشی سوزاند برجان خمیر ...
میشود غرید ، اما بر ستم ...
دکمه ای باشی برای پیرهن ...
میتوان خندید ، اما با خدا ...
تاسحر نالید ، اما بی صدا ...

اما تو بگو «دوستي» ما به چه قيمت؟ ...

امروز به اين قيمت، فردا به چه قيمت؟ ...

ای خیره به دلتنگی محبوس در این تنگ ...

این حسرت دریاست تماشا به چه قيمت ...

يك عمر جدايي به هواي نفسي وصل ...

گيرم كه جوان گشت زليخا به چه قيمت ...

از مضحكه دشمن تا سرزنش دوست ...

تاوان تو را مي‌دهم اما به چه قيمت ...

مقصود اگر از ديدن دنيا فقط اين بود ...

ديديم، ولي ديدن دنيا به چه قيمت ...

تنهایی ام را با کسی قسمت نخواهم کرد ...

یک بار قسمت کرده ام ، چندین برابر شد ...

بعد یک سال بهار آمده، می بینی که؟ ...

باز تکرار به بار آمده، می بینی که؟ ...

سبزی سجده ی ما را به لبی سرخ فروخت ...

عقل با عشق کنار آمده، می بینی که؟ ...

آن که عمری به کمین بود، به دام افتاده ...

چشم آهو به شکار آمده، می بینی که؟ ...

حمد هم از لب سرخ تو شنیدن دارد ...

گل سرخی به مزار آمده، می بینی که؟ ...

غنچه ای مژده ی پژمردن خود را آورد ...

بعد یک سال بهار آمده، می بینی که؟ ...

هر چه که بودم ...

از جریمه های نانوشته که بگذریم ...

سلمانی و ساعت و سیب ...

سکه و سلام و سکوت ...

و سبزی صدای بهار ...

هفت سین سفره ی من بود ...

بچه که بودم ...

دلم برای آن کلاغ پیر می سوخت ...

که آخر هیچ قصه ای به خانه نمی رسید ...

بچه که بودم ...

تنها ترس ساده ام این بود ...

که سه شنبه شب آخر سال ...

باران بیاید ...

بچه که بودم ...

آسمان آرزو آبی ...

و کوچه ی کوتاهمان ...

پر از عبور چتر و چلچراغ و چلچله بود ...

علي آن شير خدا شاه عرب ...

الفتي داشت با اين دل شب ...

شب ز اسرار علي، آگاه است ...

دل شب محرم سرّ الله است ...

شب علي ديد به نزديکي ديد ...

گر چه او نيز به تاريکي ديد ...

شاه را ديد به نوشيني خواب ...

روي بر سينه ديوار خراب ...

قلعه‌باني که به قصر افلاک ...

سر دهد ناله زنداني خاک ...

اشكباري که چو شمع بيزار ...

مي‌فشاند زر و مي‌گريد زار ...

دردمندي که چو لب بگشايد ...

در و ديوار به زنهار آيد ...

کلماتش چو در آويزه گوش ...

مسجد کوفه هنوزش مدهوش ...

فجر تا سينه آفاق شکافت ...

چشم بيدار علي خفته نيافت ...

روزه‌داري که به مُهر اسحار ...

بشکند نان جوين افطار ...

ناشناسي که به تاريکي شب ...

مي‌برد نان يتيمان عرب ...

تا نشد پردگي آن سرّ جلي ...

نشد افشا که علي بود علي ...

شاهبازي که به بال پر راز ...

مي‌کند در ابديت پرواز ...

شهسواري که به برق شمشير ...

در دل شب بشکافد دل شير ...

عشقبازي که هم آغوش خطر ...

خفت در خوابگه پيغمبر ...

آن دم صبح قيامت تأثير ...

حلقه در شد از او دامنگير ...

دست در دامن مولا زد در ...

که علي بگذرد از ما مگذر ...

شال مي‌بست و ندايي مبهم ...

که کمربند شهادت را محکم ...

پيشوايي که ز شوق ديدار ...

مي‌کند قاتل خود را بيدار ...

ماه محراب عبوديت حق ...

سر به محراب عبادت منشق ...

مي‌زند پس‌، لب او کاسه شير ...

مي‌کند چشم اشارت به اسير ...

چه اسيري که همان قاتل اوست ...

تو خدايي مگر اي دشمن دوست ...

در جهان اين همه شر و همه شر ...

ها علي بشر کيف بشر ...

کفن از گريه غسال خجل ...

پيرهن از رخ وصال خجل ...

دل به دریا میزنم در قیل و قال زندگی ...

خسته از پژمردنم پشت خیال زندگی ...

در اتاق فکر من، آیینه تابوتم شده ...

در نبردم، در کما، با احتمال زندگی ...

کفشهایم رو به فردا پشت در کز کرده اند ...

بنده ی دیروزم و حل سوال زندگی ...

مثل یک گنجشک زخمی در هوای بیکسی ...

بی رمق نوک میزنم بر سیب کال زندگی ...

در همین بازی گل یا پوچ دل وا مانده ام ...

کیش و ماتم میکند رندان فال زندگی ...

عابری هم در گذر از کوچه ی ما هر زمان ...

باخودش حرفی زند از این ابتذال زندگی...

عاشق نميشوم، دلواپسم نباش ...

دستاني از تهي، پاهايي از ورم ...

فکر مرا نکن، امروز بهترم ...

*****

حال مرا مپرس، چيزي مهم که نيست ...

اين دلشکستگي، اقرار بيکسي ست ...

درگير من مشو، همدم نميشوم ...

حوا مرا ببخش... آدم نميشوم ...

*****

تقصير تو نبود، نه من نه بخت خود ...

تو عشق خط زدي، من خواستم نشد ...

درگير عادتم، سرگرم خود شدم ...

در مرز يک سقوط، ديگر نه تو نه من ...

*****

از پشت اين سکوت، از اين نقاب و نقش ...

حال مرا بفهم، جرم مرا ببخش ...

امروز بهترم... حوا بيا ببين ...

دلتنگ من مباش، من مرده ام... همين! ...

*****

شکل خودم شدم... تلخ و بدون ره ...

در انتهاي خويش، حال مرا بفهم ...

شکلي شبيه خود، با چشم گريه سوز ...

باور نميکنم، آئينه را هنوز ...

*****

از پشت اين سکوت، از اين نقاب و نقش ...

حال مرا بفهم، جرم مرا ببخش ...

امروز بهترم، حوا بيا ببين ...

دلتنگ من مباش، من مرده ام... همين ...