تو كه خود خال لبی از چه گرفتار شدی ...

تو طبیب همه ای از چه تو بیمار شدی ...

تو كه فارغ شده بودی ز همه كان و مكان ...

دار منصور بریدی همه تن دار شدی ...

عشق معشوق و غم دوست بزد بر تو شرر ...

ای كه در قول و عمل شهره بازار شدی ...

مسجد و مدرسه را روح و روان بخشیدی ...

وه كه بر مسجدیان نقطه پرگار شدی ...

خرقه پیر خراباتی ما سیره توست ...

امت از گفته در بار تو هشیار شدی ...

واعظ شهر همه عمر بزد لاف منی ...

دم عیسی مسیح از تو پدیدار شدی ...

یادی از ما بنما ای شده آسوده ز غم ...

ببریدی ز همه خلق و به حق یار شدی ...

پوتین و تفنگ هم به تو می آید ...

پیراهن جنگ هم به تو می آید ...

بر شانه ی اهل کوچه، زیبا هستی ...

تن پوش سه رنگ هم به تو می آید ...

دوباره می سازمت وطن! ...

اگر چه با خشت جان خویش ...

ستون به سقف تو می زنم ...

اگر چه با استخوان خویش ...

دوباره می بویم از تو گُل ...

به میل نسل جوان تو ...

دوباره می شویم از تو خون ...

به سیل اشک روان خویش ...

دوباره ، یک روز آشنا ...

سیاهی از خانه میرود ...

به شعر خود رنگ می زنم ...

ز آبی آسمان خویش ...

اگر چه صد ساله مرده ام ...

به گور خود خواهم ایستاد ...

که بردَرَم قلب اهرمن ...

ز نعره ی آنچنان خویش ...

کسی که « عظم رمیم» را ...

دوباره انشا کند به لطف ...

چو کوه می بخشدم شکوه ...

به عرصه ی امتحان خویش ...

اگر چه پیرم ولی هنوز ...

مجال تعلیم اگر بُوَد ...

جوانی آغاز می کنم ...

کنار نوباوگان خویش ...

حدیث حب الوطن ز شوق ...

بدان روش ساز می کنم ...

که جان شود هر کلام دل ...

چو برگشایم دهان خویش ...

هنوز در سینه آتشی ...

بجاست کز تاب شعله اش ...

گمان ندارم به کاهشی ...

ز گرمی دمان خویش ...

دوباره می بخشی ام توان ...

اگر چه شعرم به خون نشست ...

دوباره می سازمت به جان ...

اگر چه بیش از توان خویش ...

من برای تو میخونم ...

هنوز از اینور دیوار ...

هرجای گریه که هستی ...

خاطره هاتو نگهدار ...

تو نمیدونی عزیزم ...

حال روزگار ما رو ...

توی ذهن آینه بشمار ...

تک تک حادثه ها رو ...

خورشیدو از ما گرفتن ...

شکر شب ستاره پیداست ...

از نگاه ما جرقه ...

صد تا فانوسه یه رویاست ...

من برای تو میخونم ...

بهترین ترانه هارو ...

دل دیوارو بلرزون ...

تازه کن خلوت مارو ...

هم غصه بخون با من ...

تو این قفس بی مرز ...

لعنت به چراغ سرخ ...

لعنت به چراغ سبز ...

هم غصه بخون با من ...

تو این قفس بی مرز ...

لعنت به چراغ سرخ ...

لعنت به چراغ سبز ...

سینه میسوزانی ای دل چو می آغازی سخن ...

بس کن این شب ناله هارا از چه خواهی رنج من؟ ...

جرم و تقصیر از تو بود از یار دیرین بد نگو ...

هرچه کرد آن یار شیرین با تو ناز شصت او ...

هرزگی کردی سزای هرزگی رسوایی است ...

حاصل رنگ و ریا در عاشقی تنهایی است ...

از بهشت وصل جانان دوزخ غم ساختی ...

سینه ی رنجور من در التهاب انداختی ...

در کفت بود آنچه عمری آرزو میداشتی ...

پرنیان بنهادی و بار کتان برداشتی ...

ای دل دیوانه بشنو این مرام زندگیست ...

او که گریان کرد چشمی را نصیبش خنده نیست ...

وصف گلرویان شنیدی پا ز سر نشناختی ...

عیش نا اهلان گزیدی تا گل خود باختی ...

در پس و پیشت گل خوش عطر و بو بسیار بود ...

ان گلی کز جور تو پژمرده میشد یار بود ...

همچو شاهین بر ستیغ قله ها پر میزدی ...

مسخ موشی گشتی و از قله پایین امدی ...

با همه خوردی ز تو آرامش و شادی ربود ...

آنچه پایینت کشید از قله ها نفس تو بود ...

در خم بیراه از خود پشت پا خوردی دریغ ...

رفت عمری و ندیدی از کجا خوردی دریغ ...

هر نگاهی محرم دیدار روی یار نیست ...

هر دلی درعاشقی خوش دست وشیرین کارنیست ...

یاد باد آن روزگار ای دل که یاری داشتی ...

در میان باده نوشان اعتباری داشتی ...

از گذر ها میگذشتی خیره سر هنگامه جو ...

روز و شب با یار یکدل مینشستی رو به رو ...

حالیا بی های و هویی آن سر افرازی چه شد؟ ...

یار را بازی گرفتی آخر بازی چه شد؟ ...

این زمان دیگر سر تو با گریبان اشناست ...

هر دلی ارزان فروشد یاراورا این سزاست ...

اعتبار هر دلی در خوبی دلدار اوست ...

آبروی هر کسی در آبروی یار اوست ...

گفته بودم با تو رسم عاشقی این گونه نیست ...

پیش یار از دیگری افسانه گفتن خیره گیست ...

گفته بودم با تو ای دیوانه بس کن سرکشی ...

بس نکردی سر کشی اکنون اسیر آتشی ...

شب سحر شد بامداد آمد تو مینالی هنوز ...

نوش جانت زهر حسرت ای دل رسوا بسوز ...

حضرت رسول اکرم (ص):

ای علی ، از آدم ترسو مشورت مخواه که راه خروج را بر تو تنگ می کند ...

از بخیل رای مخواه که تو را از رسیدن به مقصود باز می دارد ...

و با حریص رایزنی مکن که حرص را در نظرت می آراید ...

و بدان ای علی که ترس ، بخل و حرص یک غریضه است که همه از بدگمانی نسبت

به خدا و فضل خدا پدید می آید ...

در غدیــر خم که نام برکـه ایست ...

داد احمــــد را خدا فرمــــان ایست ...

همرهان را خواند احمـد با شعف ...

رفتگـــــان باز آمدند از هــــــر طرف ...

از جهــــــــاز اشتـــــــران کـــاروان ...

منبـــــری برساختندش در میــــان ...

ابتدا احمــــــد به منبــــــر پا نهاد ...

پس علـــی را در کنارش جای داد ...

دست او بگرفت و کــرد او را بلنـد ...

بر ســــــــر دستش نبی ارجمنــــد ...

گفت یارب دوستانش دوست دار ...

دشمنانش را همی دشمن شمار ...

بارالهــــــا یـــــــار او را یـــــار باش ...

هر که خواهـد خوار او گو خوار باش ...

چون به پایان گفتـه احمد رسید ...

این خطاب از جانب ایــــــــزد رسید ...

دینتان کامــــل شد و نعمت تمام ...

شد خـــــدا راضی ازین دین و امام ...

چشم فروبسته اگر وا کنی ...

درتو بود هر چه تمنا کنی ...

عافیت از غیر نصیب تو نیست ...

غیر تو ای خسته طبیب تونیست ...

از تو بود راحت بیمار تو ...

نیست به غیر از تو پرستار تو ...

همدم خود شو که حبیب خودی ...

چاره خود کن که طبیب خودی ...

غیر که غافل ز دل زار تست ...

بی خبر از مصلحت کار تست ...

بر حذر از مصلحت اندیش باش ...

مصلحت اندیش دل خویش باش ...

چشم بصیرت نگشایی چرا؟ ...

بی خبر از خویش چرایی چرا؟ ...

صید که درمانده ز هر سو شده است ...

غفلت او دام ره او شده است ...

تا ره غفلت سپرد پای تو ...

دام بود جای تو ای وای تو ...

خواجه مقبل که ز خود غافلی ...

خواجه نه ای بنده نا مقبلی ...

از ره غفلت به گدایی رسی ...

ور به خود آیی به خدایی رسی ...

پیر تهی کیسه بی خانه ای ...

داشت مکان در دل ویرانه ای ...

روز به دریوزگی از بخت شوم ...

شام به ویرانه درون همچو بوم ...

گنج زری بود در آن خاکدان ...

چون پری از دیده مردم نهان ...

پای گدا بر سر آن گنج بود ...

لیک ز غفلت به غم ورنج بود ...

گنج صفت خانه به ویرانه داشت ...

غافل از آن گنج کهد ر خانه داشت ...

عاقبت از فاقه و اندوه و رنج ...

مرد گدا مرد و نهان ماند گنج ...

دلتنگ دلتنگم ...

بیتاب بیتابم ...

بیدار بیدارم ...

امشب نمی خوابم ...

از تو چه پنهون باز خواب تو رو دیدم ...

از ترس بیداری با گریه خندیدم ...

از تو چه پنهون باز پروانه دلگیره ...

امروز راهی شو فردا دیگه دیره ...

دلتنگ دلتنگم بیتاب بیتابم بیدار بیدارم ...

امشب نمی خوابم ...

بارون نمی باره تو این کویر درد ...

بانوی شبنم پوش به خونمون برگرد ...

به خونمون برگرد بانوی بیداری ...

تو که گل خورشید و تو دامنت داری ...

خورشید و می بردن تو گریه می کردی ...

تعبیر خوابم شد اینکه تو بر گردی ...

خانه ات زيباست ...

نقش هايت همه سحرانگيز است ...

پرده هايت همه از جنس حرير ...

خانه اما بي عشق ، جاي خنديدن نيست ...

جاي ماندن هم نيست ...

بايد از كوچه گذشت ...

به خيابان پيوست ...

و تكاپوي كنان ...

عشق را بر لب جوي و گذر عمر و خيابان جوئيد ...

عشق بي همهمه در بطن تحرك جاريست ...

*****
تن تماميت زيبايي پيراهن نيست ...

مهرباني با تن، مثل يك جامه بهم نزديكند ...

و اگر ميخواهيم روزهامان ...

همه با شبهامان ...

طرحي از عاطفه با هم ريزند ...

گاهگاهي بايد ...

به سر سفرهء دل بنشينيم ...

قرص ناني بخوريم ...

از سر سفرهء عشق ...

گامهامان بايد ...

همهء فاصله ها را امروز ...

كوتاه كنند ...

و سر انگشت تفاهم هر روز ...

نقب در نقب دري بگشايد ...

دري از عشق به باغ گل سرخ ...

"و بينديشيم بر واژهء "دوستت دارم ...

عیبی ندارد ما اگر دنیا نداریم ...

درگیر اوهامیم و یک رویا نداریم ...

در فکر پروازیم و پرها را شکستند ...

حتی برای دلخوشی هم، پا نداریم! ...

منصورها بالای دارند و هوا پس! ...

صبحی برای روشن فردا نداریم ...

امیدهامان رنگ بی تابی گرفتند ...

وقتی سپیدی در سیاهی ها نداریم ...

از جنس بارانی شبیه نسل شصتیم ...

امروز حتی در زمین هم جا نداریم ...

مارا به رویاها دچار محض کردند ...

دیگر غم آزادگی هارا نداریم ...

باید بمانیم و بسوزیم و بسازیم ...

وقتی که یک آن طاقت سرما نداریم ...

يادمان باشد از امروز جفايي نکنيم ...

گر که در خويش شکستيم صدايي نکنيم ؛ ....

خود بتازيم به هر درد که از دوست رسد ...

بهرِ بهبود ولي فکر دوايي نکنيم ؛ ...

جاي پرداخت به خود بر دگران انديشيم ...

شِکوه از غير، خطا هست خطايي نکنيم ؛ ...

ياور خويش بدانيم خداياران را ...

جز به ياران ِ خدادوست وفايي نکنيم ؛ ...

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند ...

طلب عشق ز هر بي سر و پايي نکنيم ؛ ...

گر که دلتنگ از اين فصل ِ غريبانه شديم ...

تا بهاران نرسيده است هوايي نکنيم ؛ ...

گِله هرگز نبُود شيوه ي دلسوختگان ...

با غم خويش بسازيم و شفايي نکنيم ؛ ...

يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم ...

وقت پرپر شدنش ساز و نوايي نکنيم ؛ ...

پر پروانه شکستن هنر انسان نيست ...

گر شکستيم ز غفلت من و مايي نکنيم ؛ ...

و به هنگام نيايش سرسجاده ي عشق ...

جز براي دل محبوب دعايي نکنيم ؛ ...

مهرباني صفت بارز عشاق خداست ...

يادمان باشد از اين کار اِبايي نکنيم ...