حالا همینطوری گفتم که بدونی همه اینطوری نیستن
ولی من یکی را میشناسم فکر نکنم تا ابدالدهر هم چیزی یادش بیاد همش فقط فراموش میکنه

حالا صبر کن!

هنوزشه!!

اگه اینطوری بشه که خوبه.... امیدوارم اون موقعه انقدر دله بعضیا بگیره که با چند شب گریه هم آروم نشه

والا آویزه استثنا ها رو نمیدونم. اما تا بوده همین بوده

چه خوب؛ممنون ازتون
ولی مثلا اگه بخواییم واسه یکی کادو بفرستیم یعنی یهو آدرس اون شخص رو بدیم؛تو اون پاکت پستی هزینه ای که واسش شده رو به صورت فاکتور میفرستن؟

خواهش.
تا جایی که یادمه نه. فاکتور آنلاینه. چون واریز هم آنلاینه.

که اینطور.خیالم راحت شد
ممنون ازتون...

خواهش.

سکوت کن کچل. ب نفعته

باشه کچل فک کردم میتونم با کمک شما خودکشی کنم شماها هم که کبریت بی خطرید ، اه

بسوز و بسار با همین وضع

بسار=بساز

لوسیون

اول یه چیزو بگم بعد لقب گذاریت کنم.

عنری = عنصر. هنوز نمیدونم چرا اونو نوشتم.

رژیم غاصب.

کاپیتولاسیون

خدا نعلتتون نکنه کلی خندیدم

میخواین آتیش بیار معرکه شم؟

2- فاجعه‌اي كه در اين دوشنبه‌شب بدون نود روي آنتن سيما رخ داد، براي بسياري از مخاطبان يادآور غائله شيث و نصرتي بود. پس از آنكه دو مدافع سابق پرسپوليس در جريان شادي‌هاي بعد از گل اين تيم در پاييز 90 مرتكب چند فقره اشتباه فرهنگي و اخلاقي شدند، صدا و سيما در مسير كوبيدن آنها سنگ تمام گذاشت. ترديدي نيست كه خطاي نابخشودني اين دو بازيكن سزاوار ملامت بود، اما فراگيرترين رسانه ايران نه تنها در مسير اين نكوهش به شدت افراط كرد، بلكه هرگز تلاشي براي سركشي به لايه‌هاي زيرين اين ناهنجاري و بررسي آن از زاويه‌اي عميق‌تر نشان نداد. اگر آن روز صدا و سيما به مسووليت اصلي‌اش در قبال كالبدشكافي اجتماعي اين معضل عمل مي‌كرد و همه چيز در مشاعره خسته‌كننده صدر و حاج‌رضايي خلاصه نمي‌شد، اكنون حداقل احتمال وقوع يك اتفاق مشابه در خود تلويزيون كاهش مي‌يافت. گذشته از اين، آيا امروز كه جام‌جم از جايگاه شاكي و دادستان به رديف خاطي و متهمان كوچ كرده، باز نوبت به پخش مستمر برنامه‌هاي ملامت‌گونه عليه اين رفتارها خواهد رسيد؟ آيا دوباره ميكروفون را مي‌دهند دست كامران نجف‌زاده تا با آن صداي لرزانش كه از قصابي تا غسالخانه دنبال حماسه است، به مجرمان هجوم ببرد و براي ناهمواري‌هاي دشت بي‌فرهنگي ما مرثيه بسرايد؟‌ آيا صدا و سيما هم مثل پرسپوليس و آن بازيكنان خاطي خودش را ملزم به عذرخواهي در قبال بيننده‌هايش مي‌داند؟ سال‌هاست كه در قاب همين تلويزيون به فوتبال طعنه مي‌زنند كه «خانواده‌ها مجبورند موقع تماشاي مسابقه صداي گيرنده‌هاي‌شان را ببندند»؛ هنگام ديدن برنامه‌هاي سياسي- اجتماعي چطور؟ آيا اينجور مواقع مي‌توانيم با خيال راحت صدا را باز بگذاريم؟

3- اوج تراژدي اما، جاي ديگري است. برنامه‌هايي از جنس «عشق من، ايران من» با كلي نور و رنگ و لعاب و سر و شكل شيك و باكلاس هر چهار سال يك بار روي آنتن مي‌روند تا مردم را براي حضور در انتخابات متقاعد كنند. درونمايه اين قبيل شوهاي تلويزيوني، توصيه به تأسي از منش دموكراتيك و ترويج تحمل ايده مخالف است، اما درست در دل همين برنامه با اين همه ادعاي قشنگ، مجري و مهمان شبكه سوم چشمه‌اي بيزاركننده‌اي از روحيه خشك و استبدادي خيلي از ما را به نمايش مي‌گذارند؛ آنجا كه آقاي فوتباليست با ادبيات نامطلوبش پرسپوليسي‌ها را آزار مي‌دهد و مجري قرمز دوست، تلافي‌اش را پشت صحنه با اهانت و ناسزا درمي‌آورد. جماعتي كه حتي علاقه متفاوت فوتبالي يكديگر را هم تاب نمي‌آورند، از جان دموكراسي چه مي‌خواهند؟ اينجا انگار همه چيز دكور است، در محاصره آدم‌هايي كه نقاب زده‌اند و بي‌وقفه براي هم نقش بازي مي‌كنند.

4- 24ساعت پس از پخش ركيك‌ترين كلمات ممكن از طريق آنتن يك برنامه زنده، هنوز خبري از واكنش سيما به اين مساله نيست. ظاهرا اين بي‌تفاوتي نيز از خودكامگي عجيب تلويزيون دولتي ايران و بي‌توجهي هميشگي‌اش به شعور مخاطبان سرچشمه مي‌گيرد. روزهايي كه جام‌جم ول‌كن غائله پرسپوليسي‌ها نبود، محمد نصرتي در اظهارنظري جنجالي مدعي شد او و شيث قرباني تقارن اين اتفاق با مساله اختلاس شده‌اند و سيما تلاش مي‌كند با بزرگنمايي اين داستان، پرونده تخلف مالي مزبور را تحت‌الشعاع قرار بدهد. كسي چه مي‌داند؛ شايد حق با نصرتي باشد. آن روز به رفتار غلط فوتباليست‌ها بيش از حد پرداخته شد، احتمالا به اين خاطر كه پاي اختلاس در ميان بود. امروز اما از كنار اتفاق مشابه بي‌تفاوت عبور مي‌شود، شايد چون بحث انتخابات در پيش است و به صرف كسي نيست سوژه تغيير كند. كاش نگاه‌مان به همه چيز، اينقدر سياسي و اقتضايي نباشد.

منبع: [لینک]

واقعا به افتخارشون

چه جالب

اوهوم