دنبالر در حالت آرشیو است. امکان ورود یا ارسال وجود ندارد. برای دریافت پشتیبان به backup.donbaler.net مراجعه کنید. تماس: [email protected]

کاوه عزیزی

کاوه عزیزی
مرد - مجرد
امتیاز: 4636

دنبال‌شدگان

(833 کاربر)

دنبال‌کنندگان

(560 کاربر)

گروه‌ها

(35 گروه)

بازدید

کاوه عزیزی
کاوه عزیزی

بعضی از پسرا چه اعتماد بنفسی دارن عکسشون و میذارن واسه اواتار اول اسمش م هست

کاوه عزیزی
images.jpg کاوه عزیزی

دعای فرج : اِلهی عَظُمَ الْبَلاَّءُ وَبَرِحَ الْخَفاَّءُ وَانْکَشَفَ الْغِطاَّءُ وَانْقَطَعَ الرَّجاَّءُ وَضاقَتِ الاْرْضُ وَمُنِعَتِ السَّماَّءُ واَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَاِلَیْکَ الْمُشْتَکی وَعَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِی الشِّدَّهِ وَالرَّخاَّءِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ اُولِی الاْمْرِ الَّذینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ وَعَرَّفْتَنا بِذلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ فَفَرِّجْ عَنا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلا قَریباً کَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ یا مُحَمَّدُ یا عَلِیُّ یا عَلِیُّ یا مُحَمَّدُ اِکْفِیانی فَاِنَّکُما کافِیانِ وَانْصُرانی فَاِنَّکُما ناصِرانِ یا مَوْلانا یا صاحِبَ الزَّمانِ الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ اَدْرِکْنی اَدْرِکْنی اَدْرِکْنی السّاعَهَ السّاعَهَ السّاعَهَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطّاهِرینَ

و 1 کاربر دیگر این ارسال را بازنشر کرده‌اند.
کاوه عزیزی
کاوه عزیزی

@خـانـوم ِمیکروب ِصـورتـی . . : گوش كن ، دورترين مرغ جهان مي خواند. شب سليس است‌، و يكدست ، و باز. شمعداني ها و صدادارترين شاخه فصل ، ماه را مي شنوند. پلكان جلو ساختمان ، در فانوس به دست و در اسراف نسيم ، گوش كن ، جاده صدا مي زند از دور قدم هاي ترا. چشم تو زينت تاريكي نيست‌. پلك ها را بتكان ، كفش به پا كن ، و بيا. و بيا تا جايي ، كه پر ماه به انگشت تو هشدار دهد و زمان روي كلوخي بنشيند با تو و مزامير شب اندام ترا، مثل يك قطعه آواز به خود جذب كنند. پارسايي است در آنجا كه ترا خواهد گفت : بهترين چيز رسيدن به نگاهي است كه از حادثه عشق تر است‌.

این ارسال را بازنشر کرده است.
کاوه عزیزی
کاوه عزیزی

@گـلـپــری : و صداي پر مرغان اساطير مي آيد در باد. پشت درياها شهري است كه در آن وسعت خورشيد به اندازه چشمان سحرخيزان است‌. شاعران وارث آب و خرد و روشني اند. پشت درياها شهري است‌! قايقي بايد ساخت‌. قايقي بايد ساخت

این ارسال را بازنشر کرده است.
کاوه عزیزی
کاوه عزیزی

@گلمنگلی ❣ : هيچ آيينه تالاري‌، سرخوشي ها را تكرار نكرد. چاله آبي حتي‌، مشعلي را ننمود. دور بايد شد، دور. شب سرودش را خواند، نوبت پنجره هاست.» هم چنان خواهم خواند. هم چنان خواهم راند. پشت درياها شهري است كه در آن پنجره ها رو به تجلي باز است‌. بام ها جاي كبوترهايي است كه به فواره هوش بشري مي نگرند. دست هر كودك ده ساله شهر، خانه معرفتي است‌. مردم شهر به يك چينه چنان مي نگرند كه به يك شعله‌، به يك خواب لطيف‌. خاك‌، موسيقي احساس تو را مي شنود

کاوه عزیزی
کاوه عزیزی

@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪ : قايقي خواهم ساخت‌، خواهم انداخت به آب‌. دور خواهم شد از اين خاك غريب كه در آن هيچ كسي نيست كه در بيشه عشق قهرمانان را بيدار كند. قايق از تور تهي و دل از آرزوي مرواريد، هم چنان خواهم راند. نه به آبي ها دل خواهم بست نه به دريا-پرياني كه سر از خاك به در مي آرند و در آن تابش تنهايي ماهي گيران مي فشانند فسون از سر گيسوهاشان‌. هم چنان خواهم راند. هم چنان خواهم خواند: «دور بايد شد، دور. مرد آن شهر اساطير نداشت‌. زن آن شهر به سرشاري يك خوشه انگور نبود.

این ارسال را بازنشر کرده است.
کاوه عزیزی
کاوه عزیزی

@آرتـنـوس : ابري نيست . بادي نيست‌. مي نشينم لب حوض‌: گردش ماهي ها ، روشني ، من ، گل ، آب‌. پاكي خوشه زيست‌. مادرم ريحان مي چيند. نان و ريحان و پنير ، آسماني بي ابر ، اطلسي هايي تر. رستگاري نزديك : لاي گل هاي حياط‌. نور در كاسه مس ، چه نوازش ها مي ريزد! نردبان از سر ديوار بلند ، صبح را روي زمين مي آرد. پشت لبخندي پنهان هر چيز. روزني دارد ديوار زمان ، كه از آن ، چهره من پيداست‌. چيزهايي هست ، كه نمي دانم‌. مي دانم ، سبزه اي را بكنم خواهم مرد. مي روم بالا تا اوج ، من پر از بال و پرم‌. راه مي بينم در ظلمت ، من پر از فانوسم‌. من پر از نورم و شن و پر از دار و درخت‌. پرم از راه ، از پل ، از رود ، از موج‌. پرم از سايه برگي در آب‌: چه درونم تنهاست‌.

این ارسال را بازنشر کرده است.
کاوه عزیزی
کاوه عزیزی

@نیلوبانو ^_^ : پشت كاجستان ، برف‌. برف‌، يك دسته كلاغ‌. جاده يعني غربت‌. باد، آواز، مسافر، و كمي ميل به خواب‌. شاخ پيچك و رسيدن‌، و حياط‌. من ، و دلتنگ‌، و اين شيشه خيس‌. مي نويسم‌، و فضا. مي نويسم ، و دو ديوار ، و چندين گنجشك‌. يك نفر دلتنگ است‌. يك نفر مي بافد. يك نفر مي شمرد. يك نفر مي خواند. زندگي يعني : يك سار پريد. از چه دلتنگ شدي ؟ دلخوشي ها كم نيست : مثلا اين خورشيد، كودك پس فردا، كفتر آن هفته‌. يك نفر ديشب مرد و هنوز ، نان گندم خوب است‌. و هنوز ، آب مي ريزد پايين ، اسب ها مي نوشند. قطره ها در جريان‌، برف بر دوش سكوت و زمان روي ستون فقرات گل ياس‌.

کاوه عزیزی
کاوه عزیزی

@گلی دنبالر!!! : آسمان‌، آبي تر، آب آبي تر. من در ايوانم‌، رعنا سر حوض‌. رخت مي شويد رعنا. برگ ها مي ريزد. مادرم صبحي مي گفت‌: موسم دلگيري است‌. من به او گفتم‌: زندگاني سيبي است‌، گاز بايد زد با پوست‌. زن همسايه در پنجره اش‌، تور مي بافد، مي خواند. من «ودا» مي خوانم‌، گاهي نيز طرح مي ريزم سنگي‌، مرغي‌، ابري‌. آفتابي يكدست‌. سارها آمده اند. تازه لادن ها پيدا شده اند. من اناري را، مي كنم دانه‌، به دل مي گويم‌: خوب بود اين مردم‌، دانه هاي دلشان پيدا بود. مي پرد در چشمم آب انار: اشك مي ريزم‌. مادرم مي خندد. رعنا هم‌.

این ارسال را بازنشر کرده است.
کاوه عزیزی
کاوه عزیزی

@مـِـلـפבےܓܨ : آب را گل نكنيم‌: در فرودست انگار، كفتري مي خورد آب‌. يا كه در بيشه دور، سيره اي پر مي شويد. يا در آبادي‌، كوزه اي پر مي گردد. آب را گل نكنيم‌: شايد اين آب روان‌، مي رود پاي سپيداري‌، تا فرو شويد اندوه دلي‌. دست درويشي شايد، نان خشكيده فرو برده در آب‌.

این ارسال را بازنشر کرده است.
کاوه عزیزی
کاوه عزیزی

@^`~اقاقیا( پاییز) ~`^ : از كلماتي كه زندگي شان ، در وسط آب مي گذشت‌. فرصت ما زير ابرهاي مناسب مثل تن گيج يك كبوتر ناگاه حجم خوشي داشت‌. نصفه شب بود، از تلاطم ميوه طرح درختان عجيب شد. رشته مرطوب خواب ما به هدر رفت‌. بعد دست در آغاز جسم آب تني كرد. بعد در احشاي خيس نارون باغ صبح شد.

این ارسال را بازنشر کرده است.
کاوه عزیزی
کاوه عزیزی

@jasmin : سطح من ارزاني تو باد! يك نفر آمد تا عضلات بهشت دست مرا امتداد داد. يك نفر آمد كه نور صبح مذاهب در وسط دگمه هاي پيرهنش بود. از علف خشك آيه هاي قديمي پنجره مي بافت‌. مثل پريروزهاي فكر، جوان بود. حنجره اش از صفاف آبي شط ها پر شده بود. يك نفر آمد كتاب هاي مرا برد. روي سرم سقفي از تناسب گل ها گشيد. عصر مرا با دريچه هاي مكرر وسيع كرد. ميز مرا زير معنويت باران نهاد. بعد، نشستيم‌. حرف زديم از دقيقه هاي مشجر.

کاوه عزیزی
کاوه عزیزی

@حنانه : در اين كوچه هايي كه تاريك هستند من از حاصل ضرب ترديد و كبريت مي ترسم‌. من از سطح سيماني قرن مي ترسم‌. بيا تا نترسم من از شهرهايي كه خاك سياشان چراگاه جرثقيل است‌. مرا باز كن مثل يك در به روي هبوط گلابي در اين عصر معراج پولاد. مرا خواب كن زير يك شاخه دور از شب اصطكاك فلزات‌. اگر كاشف معدن صبح آمد، صدا كن مرا.

کاوه عزیزی
کاوه عزیزی

@مـهـヅیـﮧSG♀[یـآحـُسـیـن] : صدا كن مراصدا كن مرا. صداي تو خوب است‌. صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است كه در انتهاي صميميت حزن مي رويد. در ابعاد اين عصر خاموش من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنهاترم‌. بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است‌. و تنهايي من شبيخون حجم تو را پيش بيني نمي كرد. و خاصيت عشق اين است‌. كسي نيست‌، بيا زندگي را بدزديم‌، آن وقت ميان دو ديدار قسمت كنيم‌. بيا با هم از حالت سنگ چيزي بفهميم‌. بيا زودتر چيزها را ببينيم‌. ببين‌، عقربك هاي فواره در صفحه ساعت حوض زمان را به گردي بدل مي كنند. بيا آب شو مثل يك واوه در سطر خاموشي ام‌.

این ارسال را بازنشر کرده است.
کاوه عزیزی
کاوه عزیزی

@مسیحا : رفته بودم سر حوض تا ببينم شايد ، عكس تنهايي خود را در آب ، آب در حوض نبود . ماهيان مي گفتند: « هيچ تقصير درختان نيست.» ظهر دم كرده تابستان بود ، پسر روشن آب ، لب پاشويه نشست و عقاب خورشيد ، آمد او را به هوا برد كه برد. به درك راه نبرديم به اكسيژن آب‌. برق از پولك ما رفت كه رفت‌. ولي آن نور درشت ، عكس آن ميخك قرمز در آب كه اگر باد مي آمد دل او ، پشت چين هاي تغافل مي زد، چشم ما بود. روزني بود به اقرار بهشت‌. تو اگر در تپش باغ خدا را ديدي ، همت كن و بگو ماهي ها ، حوضشان بي آب است‌. باد مي رفت به سر وقت چنار. من به سر وقت خدا مي رفتم‌.

این ارسال را بازنشر کرده است.