1.یک نفر می‌گفت سعی کن هیچکس تو را نفهمد ، چون آدم های بزرگ را هیچکس نفهمید. مولانا، شمس، سعدی، حافظ و... را هیچکس نتوانست بفهمد. شوریدگی‌های مولوی، عرفانِ حافظ را هیچکس نفهمید. حرف‌های من، عاصی‌گری‌هام، سکوتم، فریادم و.. را چه کسی می‌تواند بفهمد!؟
به نظرم خیابانِ انقلاب هم بزرگ است، نه از نظر طولی، نه! بزرگیِ روحش را می‌گویم. خیلی خیلی خیلی کم آدم‌هایی هستند که از چهارراه ولی‌عصر شروع کنند و تا اسکو و دانشگاه و.. را بفهمند. هیچکس نمی‌داند در سینما سپیده چه می‌گذرد، در کافه‌هنر یا حتی نشر افق. مگر چند نفر در دنیا هستند که برای اولین بار لب‌هاشان آنجا به لبِ معشوق چسبیده باشد؟ چند نفر پیدا میشود عصبانیتِ جدایی را وسطِ اسکو داد زده باشند؟ به نظرم خیابان انقلاب بزرگ است، چون هیچکس نتوانست رازش را بفهمد.*

2.من از مرغ همسایه خواهشمندم که غاز نباشه، شتر باشد یا حتا خر یا حتا من باشه! همین.
من میدونم یه روز دلت برام تنگ میشه، یه روز دلت برام لک میزنه که غر بزنم سرت. یا بهونه‌ی الکی بگیرم. خیلی هم ازت دور نیستم، اون روز میتونی بیای بهشت‌زهرا قطعه گمنامان ردیف 66 دیدنم. میدونی، اون روز برای اولین بار برام دامن گلگلی میپوشی یا حتا هوس میکنی فرانسوی ببوسمت. یه دفعه به خودت میای که از مقصدت گذشتی و باید پیاده بیای تا سر جاده، توی راه هم گل گیرت نمیاد، میای سر قبرم، میگی چه گلی بهتر از گل‌های دامنم، ولی حیف، به قول یه بزرگی وای بر اسیری در قفس کز یاد رفته باشد، آری عشق من، دنیا دو روز نیست، دنیا فردا و فرداها دارد..
همین ..**


*بی‌خودی نوشت خودم / واسه برگشتنت هر شب درها رو باز می‌ذارم
**شماره‌ی 2. نوشته‌ی مجرم

[لینک]

باید میگفتم .. میگفتم کِ نباشی ..

ولی نشد مثِ الان ,, "تو دلِ تابستون , زمستونِ "
خیلی چزا رو باید میدیدمُ میگفتم .. باید

"پنجره ها بستن " فعلا سکوتُ یه پوچیِ ممتد .. !

چقد کلماتت قشنگن!
من اینارو تو ذهنم میبافم ، شاید به خاطره اینه که از ساعت25 شب رو تا خاطراتِ مبهمشُ حفظم ..
یا مثلن با فیلمِ کوتاهش شروع کنی، با ببار برایم ادامه بدی ..

آهنگی که خیلی روم تاثیر گذاشت یکی کافه‌بهشت بود ، یکی آدم یه جاهایی رو مجبوره ، هر دوش تجربه شخصی شدن ، هر دو رو زندگی کردم! البته + مترو !

والا
آدم باید حرف بزنه

تو از من دوری اما من / دچار هرم چشماتم

تیکه منو تونستی پیدا کنی؟

خط به خط، واژه به واژه

امشب قصدِ حیاط میکنم. در را باز می‌کنم اولین منظره‌ای که به چشم می‌خورد شبِ تار و حیاطی ریگ‌فرش شده‌ است، به‌علاوه‌ی یک دست میز و صندلیِ چوبی. کلید چراغ را فشار می‌دهم تا کمی چشم‌هایم بتوانند ببینند، و پا روی ریگ‌های صاف و سیقل داده شده‌ای می‌گذارم که معلوم نیست از کدام رودخانه‌ای بار شده‌اند.

به سمتِ میز و صندلیِ دونفره‌ی چوبی می‌روم. صندلی را پس می‌زنم و می‌نشینم. به جای خالیِ صندلیِ روبه‌رو نگاه می‌کنم. زود چشم‌هایم می‌روند سر اصل مطلب. جای خالی‌ات بدجوری تو چشمانم فرو می‌روند و این را بیشتر از هر کس چشم‌هایم می‌فهمند. شاید کلیشه‌ای باشد، شاید هم نخ‌نما ولی همین نبودن‌های ساده است که زندگی‌ها را می‌سازد. دلم قصدِ ماه میکند. ماهِ اول هر ماه. قرصی کامل که کلِ آن‌شب را روشنایی‌ای غیرقابل توصیف بخشیده است. یاد دوماه پیش می‌افتم، که توی سگ‌سرمای سی‌ویکم آذرماه سردت بود. و چه پتوی خوبی بودم! یادم می‌آید نویسندگی را دوست داشتی، می‌گفتی یکی از ویژگی‌هایت که مرا جذبت کرده همین نویسندگی‌ات بوده، و من چقدر کیف می‌کردم..

می‌گفتم نویسندگی عجیب است، شغل شب‌بیدار هاست. اگر می‌خواهی نویسنده شوی باید شب‌بیدار باشی. باید بدانی این شب‌ها سحر ندارند. باید بدانی از نسلِ شبی .. گاهی‌هم حوصله‌ات سر میرفت ازین همه شب‌بیداری و من این جمله‌ی معروف را که همیشه همین موقع یادم می‌آمد را تحویلت می‌دادم می‌افتم: «ما به بیداری دچاریم ..» .

بعدِ تو روی آوردم به شب‌نوشت. شبی مثلِ امشب، ماهِ کامل و من و یک دست میزِ چوبی دو نفره و البته حیاطی‌ ریگ‌فرش. کلمه‌ها را می‌بافم به یک‌دیگر. بعدِ تو دیگر چه اهمیتی دارد این نوشته‌ها چگونه باشند!؟ وقتی بهترین واژه‌شان نیست،وقتی «م» مالکیت را نمی‌توانم به‌کار ببرم، وقتی بهترینِ کلمه‌ها گم شده‌است، وقتی بغض اسمت روی سینه‌ام سنگینی می‌کند ..

بعدِ تو روی آوردم به «تو»نوشت ..



+این جمله(!)ها رو فقط بخونید، خیلی کمن کسایی که اینا رو میفهمن

+من نویسنده نیستم، این متن رو به خاطر یکی نوشتم، خودش میاد و می‌خونه و میفهمه

+ «ما به بیداریِ شبانه ، ما به خوابِ روزها دل‌بستیم ..»

+بخوانید: [لینک]