در کاسه ی زمین و زمان نان گذاشتی
یک پنجره به سمت خیابان گذاشتی

اردیبهشت چشم تو بود و برای من
پلکی برای خواب زمستان گذاشتی

گفتم بمان برای همیشه نخواستی
گرد و غبار گوشه ی ایوان گذاشتی

حرفی زدم که حال و هوایت عوض شود
برزخ شدی و سر به گریبان گذاشتی

می خواستم که همدم تنهائی ات شوم
سر را به روی دامن ِ باران گذاشتی

می خواستم که همسفرت باشم و مرا
پشت چراغ قرمز بحران گذاشتی

گفتم بدون تو نفسم بند می شود
گفتی نترس .... نقطه ی پایان گذاشتی


دیگر غروب گریه برایت نمی کنم
تنگ غروب سر به بیابان گذاشتی.

شاعر؟

سلام ...
بي تعارف ميگم: بدت نياد، ولي چرا آخه اين جوريه ؟
بهت زده ميگي: مگه چه جوريه ؟
ميگم: نمي دونم ... ولي يه خرده - شايد هم يه كمي بيشتر از يه خرده - ... به چشم بني بشر غريب مياد (!)
ميگي: دِ جونت بالا بياد ... ميشه يه جوري بگي كه ما هم حاليمون بشه.
ميگم: حكايت اون كسي رو شنيدي كه كاه رو توي چشم ديگرون مي ديد ولي كوه رو توي چشم خودش نمي ديد ... (!)
ميگي: نون و نمك هم يه زموني حرمت داشت ... خب اگه نمي فهمي،‌ بگو :‌نمي فهمم ... ديگه چرا تو سر مال مي زني ...
ميگم: خب ميگي چيكار كنم، ... اصلاً اگه حرف نزنم ؛ خوبه ...
ميگي: نه حرف بزن ... ولي اينو از من داشته باش، كه خدا: همه رو به يه رنگ نيافريده ... يكي رومي روم، يكي زنگي زنگ، يه عالمه هم ميون اين دو تا ...
ميگم: خب آخه من عادت كردم كـــــــــــــــــــــــ ... !
مي پري توي حرفم و ميگي: ها ... همين عادته كه كار رو خراب مي كنه ... يه كمي از عادت بيرون بيا ... ببين كه خيلي هم به چشم بني بشر عجيب نمياد ... (!)
ميگم: آخه ...
ميگي: آخه بي آخه ... نشستن و به آدم و عالم خرده گرفتن، كه نشد كار ... اگه قرار به اين باشه، كه ديگه سنگ رو سنگ بند نميشه ... خيلي هنر داري، يالا آستيناتو بالا بزن ... يه كاري بكن ...
ميگم: خودمونيم، منبري هم هستيا ...
ميگي: حالا كجاشو ديدي ... وايسا و نيگا كن ...

... يا علي

یاعلی.

باید داشته باشم...البته داشتنش خالیش هم به درد نمیخوره ..جسارت استفادشم میخواد.

همین حوالی تو یکی از شبکه های اجتماعی ..خیلی وقت پیش...

بوف کور.