قهر می کنی به لحظه ای ؛


دوباره آشتی ...


جُرم من چه بود؟


از برای قهر ِ خود ،


بهانه ای نداشتی


ابروان درهم ات به وقت ِ قهر ،


خنده های بی امان ِ وقت ِ آشتی ...


من، چگونه سر کنم کنارِ تو


از چه رو سر ِ دو راهی ام گذاشتی؟


رشتۀ محبت مرا ،


پاره می کنی به قهر


تا گره خورد به مهربانی ات ؛


تارهای چنگ ِ دل ز هم گسسته ،


نیست فرصتی برای وصلت دوباره ،


جای آشتی، نذاشتی


آتش ِ نگاه ِ تو،


خامی ِ وجود ِ من،


- با من و خودت یگانه باش -



کاش لحظه ای

فقط برای لحظه ای مرا

بخاطر ِ خودم



دوست داشتی

چه می‌کنی اگر او را که خواستی یک عمر

به راحتی کسی از راه ناگهان برسد ...



رها کنی، برود، از دلت جدا باشد

به آنکه دوست‌ترش داشته ... به آن برسد

اوه ! لایک . . .

خوشمان آمد