نامه دادم که به لطفش بتوانی بانو
فرش تبریز دلم را بتکانی بانو

بگذار از همه آنچه که گفتن دارد
چند سطری بنویسم که بدانی بانو...

***

آن که از ثانیه ها ساده گذر کرد منم
آن که با قافیه ها میل خطر کرد منم

آن که با هرچه بجز عشق من آمیخت٬ تویی
آن که با "بی همگان..."بی تو بسر کرد منم

***

منم آن کس که برای تو غزل گفت...و تو...
مژه ام جای قدمهای تو را رُفت...و تو...

منم آنک س که به عشق لب گیلاسی تو
هی غزل گفت و غزل گفت و غزل گفت...و تو...

***

و تو این خاطره ها را که نخواهی فهمید
گریه پنجره ها را که نخواهی فهمید

تو که یک عمر به هرکس که شده دل دادی
معنی دلهره ها را که نخواهی فهمید

***

تو اگر چیزی از این عشق سرت می شد که...
حرف من وارد آن گوش کرت می شد که...

میشد اینطور نباشد تو اگر یک لحظه
باورت میشد اگر همسفرت می شد که...

***

باز هم حرف اضافی زده ام، بانو... نه؟
باز، شد باز در غمکده ام بانو...نه؟

"هر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد"
باز بی موقع به حرف آمده ام بانو...نه؟

***

نامه دادم ولی انگار خرابش کردم...
دل به من دادی و انگار کبابش کردم

ابر بارید و کویر عطشم دریا شد
من به دستان خودم باز سرابش کردم...

خواستم تا گرهی وا کنم از موهایت

گرهی کورتر افتاد به ابروهایت...

من که تسلیم نگاه تو شدم...لازم بود؟

که چنین صف بکشد خیل النگو هایت؟

چند دیوان بسرایم که بیاید روزی...

اسم من پشت سر اسم غزلگوهایت؟

چه مضطرب ؛ چه پریشان ؛ چه بی قرار رسید
به #گلفروشی-گندم ؛ سر ِ #امیرآباد
سپس کنار ِ خیابان ، دو شاخه گل در دست
- کجا برادر ِ من ؟ - آخر ِ امیرآباد
تمام راه چنان برکه ای می اندیشید
به نیمه اش - گل نیلوفر امیرآباد –
غروب بود که او آمد و چو قطرۀ اشک
نشست گوشۀ چشم ِ ترِ امیرآباد
که عشق و شور و غزل شعله می کشد هر روز
دم غروب ز خاکستر ِ امیرآباد
هزار بار نوشت اسم نیمه اش را بر
زمین ؛ و پر شد از آن دفتر امیرآباد
کسی نیامد از آن سوی میله ها اما
زمان گذشت و زمین محشر امیرآباد
و او مسافرِ بی همسفر شد و اینبار
نوشت : آخر ِ عشق ؛ آخر ِ امیرآباد...

از تو ای عشق در این دل چه شررها دارم
یادگار از تو چه شبها، چه سحرها دارم

با تو ای راهزن دل چه سفرها دارم
گرچه از خود خبرم نیست خبرها دارم

تو مرا واله و آشفته و رسوا کردی
تو مرا غافل از اندیشه فردا کردی

آری ای عشق تو بودی که فریبم دادی
دل سودا زده ام را به حبیبم دادی

بوسه ها از لب یارم به رقیبم دادی
داروی کشتن من یاد طبیبم دادی

ورنه اینقدر مَه من جور و جفا یاد نداشت
هیچ شیرین سر خونریزی فرهاد نداشت

حسن در بردن دل همره و همکار تو بود
غمزه دمساز تو و عشوه مددکار تو بود

وصل و هجران سبب گرمی بازار تو بود
راست گویم دل دیوانه گرفتار تو بود

گر تو ای عشق نه مشّاطه خوبان بودی
ترک آن ماه جفاپیشه چه آسان بودی

چون نکو می نگرم شمع تو، پروانه توئی
حرم و دیر توئی کعبه و بتخانه توئی

راز شیرینی این عالم افسانه توئی
لب دلدار توئی، طرّه جانان توئی

گرچه از چشم بتی بیدل و دینم ای عشق
هرچه بینم همه از چشم تو بینم ای عشق

گرچه ای عشق شکایت ز تو چندان دارم
که به عمری نتوانم همه را بشمارم

گرچه از نرگس او ساخته ای بیمارم
گرچه زان زلف گره ها زده ای در کارم

باز هم گرم از این آتش جانسوز توام
سرخوش از آه و غم و درد شب و روز توام

باز اگر بوی مئی هست ز میخانه تست
باز اگر آب حیاتی است به پیمانه تست

باز اگر راحت جانی بود افسانه تست
باز هم عقل کسی راست که دیوانه تست

شکوه بیجاست مرا کشتی و جانم دادی
آنچه از بخت طمع داشتم آنم دادی

خواهم ای عشق که میخانه دلها باشم
بی خبر از حرم و دیر و کلیسا باشم

گرچه زین بیشتر از دست تو رسوا باشم
بی تو یک لحظه نباشد که بدنیا باشم

بعد از این رحم مکن بر دل دیوانه من
بفرست آنچه غمت هست به غمخانه من

من ندیدم سخنی خوشتر از افسانه تو
عاقلان بیهده خندند بدیوانه تو

نقد جان گرچه بود قیمت پیمانه تو
آه از آندل که نشد مست ز میخانه تو

کاش دائم دل ما از تو بلرزد ای عشق
آندلی کز تو نلرزد بچه ارزد ای عشق

احمد شاملو - چه بی تابانه میخواهمت...

مگسی را کشتم

نه به این جرم که حیوان پلیدی است، بد است

و نه چون نسبت سودش به ضرر یک به صد است

طفل معصوم به دور سر من میچرخید،

به خیالش قندم

یا که چون اغذیه ی مشهورش تا به این حد گندم!!!

ای دو صد نور به قبرش بارد؛

مگس خوبی بود...

من به این جرم که از یاد تو بیرونم کرد،

مگسی را کشتم ...!