کووو؟

دلم گرفته است

دلم گرفته است





به ايوان ميروم و انگشتانم را

بر پوست کشيده ي شب مي کشم

چراغ هاي رابطه تاريکند

چراغ هاي رابطه تاريکند





کسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد کرد

کسي مرا به ميهماني گنجشک ها نخاهد برد

پرواز را بخاطر بسپار

پرنده مردني ست

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود * وین راز سر به مهر به عالم سمر شود
گویند سنگ لعل شود در مقام صبر * آری شود ولیک به خون جگر شود
خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه * کز دست غم خلاص من آن جا مگر شود
از هر کرانه تیر دعا کرده‌ام روان * باشد کز آن میانه یکی کارگر شود
ای جان حدیث ما بر دلدار بازگو * لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود
از کیمیای مهر تو زر گشت روی من * آری به یمن لطف شما خاک زر شود
در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب * یا رب مباد آن که گدا معتبر شود
بس نکته غیر حسن بباید که تا کسی * مقبول طبع مردم صاحب نظر شود
این سرکشی که کنگره کاخ وصل راست * سرها بر آستانه او خاک در شود
حافظ چو نافه سر زلفش به دست توست * دم درکش ار نه باد صبا را خبر شود

تو پیش روی پنجره چه بی صدا نشسته ای .. و چکه چکه می چکی ، مگر که دل شکسته ای!
چرا لبان غنچه را به خنده وا نمی کنی .. ترانه سر نمی دهی،مرا صدا نمی کنی !
همیشه پشت پنجره تو را، من آه می کشم...و روی شیشه من تو را شبیه ماه می کشم !
شبیه ماه می شوی تو را نظاره می کنم .. و عکس های کینه را به خنده پاره می کنم
ولی سکوت سرد تو به شیشه سنگ می زند .. و قهر تو به سینه ام دوباره چنگ می زند ..

قرار بود نرجند دلی ز گفتن هرکی = قرار بود نرجند دلی ز گفتن حرفی

"خانه دوست كجاست؟" در فلق بود كه پرسيد سوار.
آسمان مكثي كرد.
رهگذر شاخه نوري كه به لب داشت به تاريكي شن‌ها بخشيد
و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت:

"نرسيده به درخت،
كوچه باغي است كه از خواب خدا سبزتر است
و در آن عشق به اندازه پرهاي صداقت آبي است
مي‌روي تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ، سر به در مي‌آرد،
پس به سمت گل تنهايي مي‌پيچي،
دو قدم مانده به گل،
پاي فواره جاويد اساطير زمين مي‌ماني
و تو را ترسي شفاف فرا مي‌گيرد.
در صميميت سيال فضا، خش‌خشي مي‌شنوي:
كودكي مي‌بيني
رفته از كاج بلندي بالا، جوجه بردارد از لانه نور
و از او مي‌پرسي
خانه دوست كجاست."

عشقت نمیره از سرم

خوش آمدی تو ای جوان نیک .. که بیموئی باز بونه امه ریک

ارغوان شاخه همخون جدا مانده من
آسمان تو چه رنگ است امروز؟
آفتابی ست هوا؟
یا گرفته است هنوز ؟
من در این گوشه که از دنیا بیرون است
آفتابی به سرم نیست
از بهاران خبرم نیست
آنچه می بینم دیوار است
آه این سخت سیاه
آن چنان نزدیک است
که چو بر می کشم از سینه نفس
نفسم را بر می گرداند
ره چنان بسته که پرواز نگه
در همین یک قدمی می ماند
کورسویی ز چراغی رنجور
قصه پرداز شب ظلمانی ست
نفسم می گیرد
که هوا هم اینجا زندانی ست
هر چه با من اینجاست
رنگ رخ باخته است
آفتابی هرگز
گوشه چشمی هم
بر فراموشی این دخمه نینداخته است
اندر این گوشه خاموش فراموش شده
کز دم سردش هر شمعی خاموش شده
یاد رنگینی در خاطرمن
گریه می انگیزد
ارغوانم آنجاست
ارغوانم تنهاست
ارغوانم دارد می گرید
چون دل من که چنین خون ‌آلود
هر دم از دیده فرو می ریزد
ارغوان
این چه راز ی است که هر بار بهار
با عزای دل ما می آید ؟
که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است
وین چنین بر جگر سوختگان
داغ بر داغ می افزاید ؟
ارغوان پنجه خونین زمین
دامن صبح بگیر
وز سواران خرامنده خورشید بپرس
کی بر این درد غم می گذرند ؟
ارغوان خوشه خون
بامدادان که کبوترها
بر لب پنجره باز سحر غلغله می آغازند
جان گل رنگ مرا
بر سر دست بگیر
به تماشاگه پرواز ببر
آه بشتاب که هم پروازان
نگران غم هم پروازند
ارغوان بیرق گلگون بهار
تو برافراشته باش
شعر خونبار منی
یاد رنگین رفیقانم را
بر زبان داشته باش
تو بخوان نغمه ناخوانده من
ارغوان شاخه همخون جدا مانده من