اي مهربانتر از برگ در بوسه‌های باران
بيداری ستاره، در چشم جويباران
آئينه ی نگاهت؛ پيوند صبح و ساحل
لبخندِ گاه گاهت؛ صبح ِ ستاره باران
بازآ که در هوايت، خاموشی ِ جنونم
فريادها بر انگيخت از سنگ ِ کوهساران
اي جويبار ِ جاری ! زين سايه برگ مگريز
کاين گونه فرصت از کف دادند بی شماران
گفتی : "به روزگاری مهری نشسته!" گفتم :
"بيرون نمی‌توان کرد، حتی به روزگاران"
بيگانگی ز حد رفت، ای آشنا مپرهيز
زين عاشق ِ پشيمان، سرخيل شرمساران
پيش از من و تو بسيار بودند و نقش بستند
ديوار ِ زندگی را زين گونه يادگاران
وين نغمه ی محبت، بعد از من و تو مانَد
تا در زمانه باقيست آواز ِ باد و باران

salam mahdis khanoom che ajab?

از در درآمدی و من از خود به در شدم گفتی کزین جهان به جهان دگر شدم

گوشم به راه تا که خبر میدهد زِ دوست صاحب خبر بیامد و من بی خبر شدم

چـون شبنـم اوفتاده بُدَم پیشِ آفتـــاب مِهرم به جان رسید و به عیوق برتر شدم

گفتــــم ببینمــش مــگــر درد اشتیـاق ســاکن شود ، بـدیـدم و مشتـاق تـر شدم

دستــم نداد قـوُتّ رفتـن پیـشِ یـار چنـدی به پای رفتــم و چندی به سـر شدم

تـا رفتنـش ببیـنم و گـفتنش بشنـوم از پای تا به سر ، همه سمـع و بصـر شدم

مـن چشـم از او چـگونه توانم نـگاه داشت کـاوّل نظر به دیدن او دیده ور شدم

بیزارم از وفای تو یک روز و یک زمان مجموع اگر نشستم و خرسند اگر شدم

او را خـود التفــات نبودش به صـیـد من من خویشتــن اسیـر کــمند نظــر شدم

گویند روی سرخ تو سعدی چه زرد کرد اکسیــــرِ عشق بر مِســم افتاد و زر شدم

مه بر آمد
خرم و خوش
شب بخندید
نرم و دلکش
دلبری مست و خندان
عارضش جلوه گاه بهاران
سر ز روزن برآورد
سوی دریا نگه کرد

زیر لب موج خواند ترانه بوسه ها بر زند بر کرانه

ماه خاموش است
گل همه گوش است

از آن سوی مرز باور و تردید
می آیم
خسته بسته
می آیم
همرنگ درخت
در هجوم دی
می پایم
تا بهار می پایم
خاموشم و انتظار
سر تا پا
تا سبزترین ترانه را فردا
در چهچهه بوسه ی تو بسرایم

جانا تو را که گفت که احوال ما مپرس

بیگانه گرد و قصه هیچ آشنا مپرس

از آنجا که لطف شامل و خلق کریم تو است

جرم نکرده و عفو کن و ماجرا مپرس

خواهی که روشنت شود احوال سوزما

از شمع پرس قصه زباد هوا مپرس

هیچ آگهی زعالم درویشی اش نبود

آن کس که با تو گفت که درویش را مپرس

از دلق پوش صومعه نقد طلب مجوی

یعنی زمفلسان سخن کیمیا مپرس

در دفتر طبیب خرد باب عشق نیست

ای دل به درد خو کن و نام دوا مپرس

ما قصه سکندر و دارا نخوانده ایم

از ما به جز حکایت مهر و وفا مپرس

حافظ رسید موسم گل معرفت مگوی

درباب نقد وقت و ز چون و چرا مپرس

ای زلف سر کجت
همه چین چین شکن شکن
مویت برای بستن دلها رسن رسن
همه دلها رسن رسن
گیسو فشانده بر سر دوش و نهان شدی
چون یاس نو رسی گل خندان به زیر بر
هر دم رمیده ای چو یکی کبک و بی تو من
هر سو دوان دوان به قفایت چمن چمن
داری زکات حسن و ندانی که را دهی
من مستحقم ای شه خوبان به من به من
لطف و احسان به من به من
خوش و شادان به من به من
مویت برای بستن دلها رسن رسن
همه دلها رسن رسن
ما غیر تو اندر دو جهان یار نداریم جانم یار نداریم
بی روی تو آخر به جهان کار نداریم جانم کار نداریم
عزیز کار نداریم , حبیب کارنداریم
تویی حبیب من یار تویی طبیب من یار

سلام.
شعر قشنگی بود

در كوره راه گمشده ی سنگلاخ عمر / مردی نفس زنان تن خود می كشد به راه

خورشید و ماه، روز وشب از چهره ی زمان / همچون دو دیده، خیره به این مرد بی پناه!

ای بس به سنگ آمده آن پای پر ز داغ / ای بس به سر فتاده در آغوش سنگ ها.

چاهِ گذشته، بسته بر او راه بازگشت / خو كرده با سكوت سیاه درنگ ها.

حیران نشسته در دل شب های بی سحر! / گریان دویده در پی فردای بی امید!

كام از عطش گداخته آبش ز سر گذشت! / عمرش به سر نیامده جانش به لب رسید!

سوسو زنان، ستاره كوری ز بام عشق / در آسمان بخت سیاهش دمید و مرد.

وین خسته را به ظلمت این راه ناشناس، / تنها، به دست تیرگی جاودان سپرد.

این رهگذر منم، كه همه عمر با امید، / رفتم به بام دهر بر آیم، به صد غرور

امّا چه سود زین همه كوشش، كه دست مرگ. / خوش می كشد مرا به سراشیب تنگ گور،

ای رهنورد خسته، چه نالی ز سرنوشت؟ / دیگر ترا به منزل راحت رسانده است.

دروازه ی طلایی آن را نگاه كن! / تا شهر مرگ، راه درازی نمانده است!

ز داغ حسرت در آتشم چو لاله امشب
دمی نیاساسم از غمت ز ناله امشب
بیا که بی آتشین لبت ز نامرادی
چو لاله نوشم ز خون دل پیاله امشب
مایه نازی، نغمه سازی، ز دلنوازی
فکر دلها کن، چاره ما کن، که چاره سازی
گلی نروید در این چمن به رنگ و بویت
فروغ شبهای ما بود ز شمع مویت
به لب رسد جان بی دلان ز آرزویت
لطف یزدانی، صبح خندانی،به دل ستانی
گلبل حسنی، چشمه نوری، امید جانی