آب آرام و آسمان آرام
دل ز غم فارغ و روان پدرام
سایه ی بیدبن فتاده در آب
زلف ساقی در آبگینه ی جام
ای خوشا عاشقی بدین هنگام
سایه ی بید بن فتاده در آب
بر سر موج سیم گون مهتاب مرخ شبخوان ز دور در آواز
ماه چون دلبری فکنده حجاب
تن سیمین بشوید اندر آب

مرغ شبخوان ز دور در آواز
در دل از بانگش اندهی دلساز
خاطر از یاد یار مالامال
دل پر از آرزوی دور و دراز
مرغ اندیشه مانده از پروزا

خاطر از یاد یار مالامال
مست بیم فراق و شوق وصال
آسمان چون مینارنگ
مه بر آن با هزار غنج و دلال
کرده تنهائیش اسیر ملال

آسمان چون پرند مینا رنگ
آب چون آبگینه ای بی درنگ
کر جی بان مکن شتاب به راه!
نکند دل به بازگشت آهنگ
اندکی نرم تر،درنگ!درنگ!

کرجی بان مکن شتاب به راه
سیمت ارباید آنچه خواهی خواه
دل بی تاب تازه رفته به خواب
مکن آرام او به خیره تباه
در دل آبدان ملرزان ماه

دل بی تاب تازه رفته به خواب
گرد کافور بیخته مهتاب
آب آرام و آسمان آرام
ماه خوش خفته در بن مرداب
روی دلدار بیند اندر خواب

آب آرام و آسمان آرام
دل ز غم فارغ و روان پدارم
سایه ی بید بن فتاده در آب
زف ساقی در آبگینه ی جام
ای خوشا عاشقی بدین هنگام

آسمان را بارها
با ابرهای تیره تر از این
دیده ام
اما بگو ای برگ
در افق این ابر شبگیران کاین چنین دلگیر و بارانی است
پاره اندوه کدامین یار زندانیست؟

ماه من غصه چرا ؟

آسمان را بنگر ، كه هنوز ، بعد صدها شب و روز

مثل آن روز نخست

گرم و آبي و پر از مهر، به ما مي خندد

يا زميني را كه ، دلش از سردي شب هاي خزان

نه شكست ، نه گرفت

بلكه از عاطفه لبريز شد و نفسي ازسر اميد كشيد…

و در آغاز بهار ، دشتي از ياس سفيد ، زير پاهامان ريخت…

تا بگويد كه هنوز، پر امنيت احساس خداست.

ماه من غصه چرا ؟

تو خدا را داري و خدا….هر شب و روز

آرزويش همه خوشبختي توست

ماه من !

دل به غم دادن و از ياس سخن گفتن ها

كار آن هايي نيست ، كه خدا را دارند !

ماه من…، غم و اندوه ، اگر هم روزي ، مثل باران باريد

يا دل شيشه ايت ، از لب پنجره ی عشق ، زمين خورد و شكست…

با نگاهت به خدا…چتر شادي وا كن !

و بگو با دل خود ، كه خدا هست…خدا هست هنوز…

او هماني است كه در تارترين لحظات شب

راه نوراني اميد نشانم مي داد…،

او هماني است كه هر لحظه دلش مي خواهد

همه ی زندگيم غرق شادي باشد.

ماه من…

غصه اگرهست بگو تا باشد…

معني خوشبختي…

مهر ورزيدن و دوست داشتن است.

اين همه شادي و شور…

اين همه غصه و غم…

اين همه مرگ و تولد…

چه بخواهي و چه نه…

ميوه ی يك باغ اند !

همه را با هم و با عشق بچين

ولي از ياد مبر

پشت هر كوه بلند ، سبزه زاري است پر از ياد خدا

و در آن باز كسي مي خواند…

كه خدا هست…خدا هست هنوز…

ماه من غصه چرا ؟!

مرتضي جان هم يكي براش خودش دست و پا كردن، مرتضي جان مبـــــــــــاركه

اگه مشکلی هست یا مبهمه بپرسین.

در این سرما سر ما داری امروز...دل عیش و تماشا داری امروز

میفکن نوبت عشرت به فردا...چو آسایش مهیا داری امروز

بگستر بر سر ما سایه خود...که خورشیدانه سیما داری امروز

در این خمخانه ما را میهمان کن...بدان همسایه کان جا داری امروز

نقاب از روی سرخ او فروکش...که در پرده حمیرا داری امروز

دراشکن کشتی اندیشه‌ها را...که کفی همچو دریا داری امروز

سری از عین و شین و قاف برزن...که صد اسم و مسما داری امروز

خمش باش و مدم در نای منطق...که مصر و نیشکرها داری امروز

با تیریپت حال کردم .. دنبال شدی
سلام ..

شب است،
شبی بس تیرگی دمساز با آن.
به روی شاخ انجیر کهن « وگ دار» می خواند، به هر دم
خبر می آورد طوفان و باران را. و من اندیشناکم.

شب است،
جهان با آن، چنان چون مرده ای در گور.
و من اندیشناکم باز:
ـــ اگر باران کند سرریز از هر جای؟
ـــ اگر چون زورقی در آب اندازد جهان را؟...

در این تاریکی آور شب
چه اندیشه ولیکن، که چه خواهد بود با ما صبح؟
چو صبح از کوه سر بر کرد، می پوشد ازین طوفان رخ آیا صبح؟