مولانا

شهریار

رفتي ولي كجا؟ كه به دل جا گرفته اي....

دل جاي توست ،گر چه دل از ما گرفته اي....

اي نخل من كه برگ و بَرت شد ز ديگران....

داني كز آب ديده من پا گرفته اي!
..

در بسته ام شب است
تاریک هم چو گور
با آن که دور ازو نه چنانم
او از من است دور.
خاموش می گذارم من با شبی چنین
هر لحظه ای چراغ
می کاهم اش ز روغن
تا در رهم نگیرد جز او کسی سراغ.
روشن به دست آیدم آن لحظه کاندران
چون بوی در دماغ گل او جای برده است.
تن می فشارم از در و دیوار
و تنگنای خانه من از من فشرده است.
نجوای محرمانه می آغازد
تاریک خانه من با من.
دارد به گوش حرف مرا، او
دارم به گوش حرف ورا، من.
زین حرف کاو چه وقت می آید
و هر جدار خاموش.
در سایه گسسته جداری
دارد به ما نگران گوش.
و شب، عبوس و سرد،
بر ما به کار می نگرد.
یک دلفریب، با قدم اش لنگ،
پنهان به راه می گذرد.
و سنگ ها به کاسم بسته تن کبود
سر بر سریر خار نشانده،
چشمی شده اند، می نگرندش
لیک ایستاده در ره مانده.
آنگاه مانده با شب، آری
و من به هر نشانی باریک،
چون آتشی به خرمن خاکستر سیاه.
خو بسته ام به خانه تاریک.
خاموش می گذارم
هر لحظه ای چراغ.
می کاهم اش ز روغن
تا در رهم نگیرد جز او کسی سراغ.

منم دلتنگ دلتنگم ...
منم یک شعر بیرنگم،منم دل رفته از چنگم
منم یک دل که از سنگم .

منم آواز طولانی
منم شب های بارانی

منم ، انسانیم فانی ، خداوندا تو می دانی ... !!!

منم در متن یک دردم ، منم برگم ولی زردم
منم هستم ولی سردم .

"منم مُردم ... منم مُردم ... "

منم یک بغض پر باران ، منم غم های بی سامان
منم هستم در این زندان ، منم زخمهای بی درمان

منم دارم تب و تابی
ز تنهایی،ز بی تابی

منم رفتم به گردابی ، مرا باید که دریابی .... !

منم یک آسمان دردم،منم دریا شود قبرم
منم دنیا شود جبرم ، منم پایان شده صبرم

منم یک ذره ی گَردم
منم خواهم کسی همدم

منم بر خود ستم کردم،دلم خون می شود هر دم

منم از عشق گویانم
منم در دست درمانم
منم آمد به لب جانم

" خداوندا ! بمیرانم !"