تا به تو بگویند خوش تیپ
من باید غذا بپزم و به بچه ها برسم تا به تو بگویند آقای دکتر
وقتی گفتم پوشک بچه را عوض کن، گفتی بچه مال مادر است
وقتی خواستی طلاقم بدهی، گفتی بچه مال پدر است

اگرمردی هست به من نشان بده

اتا دنیاست دیگه خب چه طوری برعکسش درسته

چند تا چرخش و یک سقوط وحشتناک کردم به کف پیاده رو

همه ی اون پسرا شروع کردن به خندیدن و منو مسخره میکردن و تیکه مینداختن بهم

از شدت خجالت هیچ دردی احساس نمیکردم فقط مثل لبو سرخ شده بودم

و یکدفعه پسری که داشت از پیاده رو رد میشد منو دید و دستمو گرفت و بلندم کرد و گفت : آبجی چی شد چرا یکدفعه این طوری شد ؟؟؟

من که از خجالت مثل لبو سرخ سرخ شده بودم گفتم : هیچی فکر کنم پام پیچ خورد

اون لاتای پی سروپا همچنان در حال خندیدن بودن که یکدفعه پسره همچنان نگاه غضبناکی بهشون کرد که خنده رو لبای همشون یخ زد

بعد از ماشینش که یک متر جلوتر پارک شده بود یک شیشه آب اورد و دستامو شست و دستشو تر کرد و شروع کرد به پاک کردن خاک های مانتوی من و دلداری دادنم که چیزی نشده

از اتفاقی که برام افتاده بود بی نهایت متعجب بودم چون پسره همون کارایی رو میکرد که من برای اون بنده خدایی که اون شب افتاده بود وسط زمین کرده بودم

دقیقا همون حرفایی رو که من به اون زده بودم میزد و همون دلداری هایی که من به اون پسر میدادم میداد

حتی خانومشم از ماشین پیاده شد و گفت اگر روزه نیستی برات چیزی بیارم بخوری یا اگر میخوای برسونیمت جایی که میخوای بری

ولی من در حیرت و خجالت فقط سکوت کرده بودم و دلم میخواست از دردی که در ناحیه پاهامو دستام احساس میکردم گریه کنم

تا اینکه طاغت نیاوردم و آروم آروم اشک ریختم

پسره نگاهی به صورتم انداخت و اشکامو که دید خندید و گفت : آبجی مارو ببین که با این سنش داره گریه میکنه بابا چیزی نشده فقط تقصیره یک سنگ کوچولو بود که رفت زیره پات ، بی خیال آبجی فراموشش کن

خانومشم اشکای منو پاک میکرد و دلداریم میداد که تو سر وقت به قرارت میرسی و حتی اگرم شده خودمون میرسونیمت

و امروزم گذشت و اگر اون دوتا فرشته یکدفعه جلوم سبز نمیشدن من این قرار مهم که سالها منتظر همچین روزی بودم از دست میدادم

طفلکی ها منو زود رسوندن سر قرار و لباسامو برام مرتب کردن و دستو صورتمو شستن و صحیح و سالمم دوباره منو برگردوندن نزدیک خونمون (هر چند که اون رئیس بی عاطفه که باهاش قرار داشتم امروز به علت حادثه ای که براش اتفاق افتاده بود به موقع حاضر نشد و باهام تماس گرفت که قرار میوفته برای بعد از ماه رمضون و منم کلی توی این ماه نفرینش کردم )

ولی با خودم گفتم این خدا چقدر باحاله و با عدالته

وقتی همچین مسئله ی کوچیکی رو به خاطر کمک من دوباره تکرار کرد و به من کمک شد حتما تو کارا و عمل های دیگه هم همین اتفاق میوفته و یعنی همین تکرار و تکرار و تکرار

و اون وقت بود که به این حرف ادم بزرگا پی بدم که همیشه میگن به هر دست بدی به همون دستم میگیری

وقتی جریان برای خانواده تعریف کردم کلی خندیدن و گفتن این مرد و خانومی هم که پیدا شدن فقط برای جبران کمکی بود که تو به اون پسر بیچاره توی خیابون کردی

حالا به عقیده هایی که همیشه داشتم بیشتر پی میبرم

چون همیشه بزرگترا بهم میگفتن به کسی اعتماد نکن تو خیابون به غریبه لبخند نزن با ادما حرف نزن با کسی دوست نشو همه ی ادما رو لازم نیست دوست داشته باشی و ....

ولی من همیشه به کوته فکر بودنشون میخندیدم و میگفتم

اعتماد کن تا بهت اعتماد کنن

دوست داشته باش تا دوستت داشته باشن

کمک کن تا بهت کمک کنن

لبخند بزن تا بهت لبخند بزنن

مهربون باش تا باهات مهربون باشن

دوستشون باش تا دوستت باشن

آره دنیا مثل یک جبره هر کاری بکنی اونم باهات میکنه

اونم جبران میکنه

چون این خاصیته دنیایه

پس همیشه:

بخندین

شاد باشین

کمک کنین

خوشحال باشین

اعتماد کنین


برای من بیچاره هم دعا کنین که دوباره توی همین ماه رئیسه باهام قرار بزاره

محکوم بودم که تو بودی اما من از داشتن تو محروم بودم.وحتی امروز هم اگر دختری را در کنار مادرش میبینیم بغض میکنم حسرت میخورم.چه بی رحمانه از من گرفتی حق مادر داشتن را و حق مادر شدن را.
بابا هرچند هفته ایی یکبار میایم و از دور تماشایت میکنم اما همیشه دلتنگت هستم.بابا میدانم تو هم دلت برای من تنگ شده اما نمی توانی به زبان بیاوری
بابا میگویند دخترو پدر علاقه عجیبی به یکدیگر دارند.بابا هنوزم تنها مرد زندگی من تو هستی.باور میکنی بابا که شبها چطور وقتی به تنها عکسی که ازتو دارم خیره میشوم تمام خستگی کار و دردهایم را فراموش میکنم.انگار عکس تو برای من باارزش ترین چیزی است که من در این خانه همیشه تاریک دارم.
من با عکست حرف میزنم و درد دل میکنم اما چرا تو همیشه مثل سابق ساکتی و فقط مرا نگاه میکنی.هیچ دانستی که چقدر دوستت دارم بابا حتی بیشتر از خودم چرا همیشه ساکت بودی ؟چرا صدای ناله و کمکم را زیر مشت و لگد پسرهایت میشنیدی اما کر بودی.بابا تو به پاکی و نجابت من ایمان داری میدانم پس چرا دخترت را مثل همیشه تک و بی یاور میان این گرگ بازار رها کردی.بابا تو میدانی دخترت مثل یک مرد چگونه تورا سربلند کرده اما چرا به زن وپسرانت نشان نمیدهی که پدر من هم هستی؟
مگر نه اینکه من به خواست تو برای رها شدن از دست آنها به اجبار ازدواج کردم.بابا بیا و هویت مرا حفظ کن.من دیگر آرام آرام دام از پا می افتم .بیا از این بره معصومت در مقابل این زندگیه سنکدل و مردمش مراقبت کن بابا.تو که میدانی من چقدر برای نگه داشتن زندگی ام به شوهرم التماس کردم.تو که دیدی چشم کبود و لب پاره دخترت را و دیدی
دخترت چگونه تلاش میکند تا زندگیش را از او نگیرند.بابا به خدا تنها بودم و کفشهایم از بازی پله های دادگاه پاره شده بودند.و حتی میدانستی که دخترت چقدر به وجود تو نیاز دارد
اما بازهم نبودی؟یک زن تنها و جوان چطور میتوانست حقش را بگیرد؟جز اینکه حقش را ببخشد ولی شرافتش را نفروشد؟و تو با اینکه دخترت را میشناختی به خواست همسر و پسرانت اورا به جرم مطلقه شدن و بخشیدن مهریه اش درهای خانه ات را به رویش بستی.بابا حال این منم .همان زن جوانی که روزی به خاطر خواست تو که گفتی ازدواج کن
تا از دست مادرو برادرانت آزاد بشوی و نفس بکشی تن دادم اما به فرق اینکه دخترت برای همیشه فراموش کرد که یک زن است و نیازهای زنانه اش را در محضر طلاقش

دفن کردهیچ وقت خبردار شدی بعد از ترد کردن دخترت او چطور 1 سال در خوابگاه دانشجویی هم در بهترین دانشگاه درس خواند و هم کار کرد.اصلا فهمیدی که من چطور خرج تحصیلم و خوراکم را از کارکردن درشرکت خدماتی نطافتی درمیاوردم.اما با همه اینها عشق من به تو کم نشد حتی زمانی که در تاریکی خوابگاه مرحم بر روی دستان زخمی ام میگذاشتم.
وبرادرانم.در مقابل اینکه هیچوقت از شما خوبیومهربانی ندیدم وهمیشه بنا به تفکرات غلط و سطحی شما من متحمل رفتارها و غرور جوانی شمابودم اما همیشه تحمل نداشتم حتی کوچکترین فکری شمارا آزار دهد.هیچوقت مرا به چشم یک خواهر ندیدید و در ذهنتان دختری از من تندیس کرده بودید که واجب به خراشیدن و سوهان کشیدنش.یادتان است
چقدر این پرنده بی بال و پر را در قفس خانه محبوس میکردید و تمام حق مرا به اینکه بتوانم دوستی داشته باشم ویا حتی به عروسی اقوام بروم به خاطر فرهنگ و باور غلطتان ازمن گرفتید.ویا درب خانه اتان را به جرم سرنوشتم به روی من بستیدو سفره اتان را جمع کردید .اما امروز خوشحالم که استاد دانشگاه ودکتر صدایتان میکنند.لقب مهندس گرفتید و
هر کدام از طریق حمایت مادر و مدرک درسی و خرج پدر نوع لباس پوشیدن و شکل و ظاهر و برای همسران و فرزندانتان افکارتان عوض شد.اما جناب آقایان به خودتان بپرسید هنگامی که خواهرمان به خاطر تنوع طلبی و بی مسئولیتی و کتکهای شوهرش به تنهایی از حق خود دفاع میکرد ما کجا بودیم.در پی خرید خانه یا تولد همسرمان یا مسافرت تفریحی خارج از کشور و یا وسط کنفرانس و سمینار.و 4 سال است با تمام این خوشیها خواهرمان را اگر در جایی ببینم نمیشناسیمش چرا که عکسهایش را از دیدمان برداشتیم دریغ از اینکه او همان خواهر پاک و معصوم درون عکس است.
و یکبار از روی صداقت و مردانگی به خودتان بگویید او هم میتوانست خانواده داشته باشد و مثل ما در کنار پدرو مادر و همسر و فرزند طعم خوش زندگی را به دهان بکشداما تنها هویتی که به او بخشیدیم این بود

(دختری کوچک با آرزوهای دیروزش را زنی با حسرتهای امروزش ببینیم)

روز به روز زشت تر میشی
برو گمشو
بدبخت
یه زمانی واسم از تو قشنگ تر نبود اما الان از قیافت متنفرم
هیچ وقت اونجوری که من خواستم آرایش نکردی و لباس نپوشیدی
ازت بدم میاد
و
پرونده عشقم بسته شد
از چهره خودم انقدی نا امید شدم که انگار همه مردم دنیا جمع شدنو اینو بهم گفتن
دلم واسه قلبم میسوزه
واسه احساسم
واسه عمری که پای عشقش تباه کردم