گفتی از خسته ترین حنجره ها می آمد

بغضشان شیونشان ضجه ی زیر و بمشان

نه شنیدی و مباد آنكه ببینی روزی

ماتمی را كه به جان داشتم از ماتمشان

زخم ها خیره تر از چشم تو را می جستند

تو نبودی كه به حرفی بزنی مرهمشان

این غزلها همه جانپاره های دنیای منند

لیك با این همه از بهر تو می خواهمشان

گر ندارد زبانی كه تو را شاد كنند

بی صدا باد دگر زمزمه ی مبهمشان

فکر نفرین به آنها همه در ذهن غزل هایم بود

كه دگر تاب نیاوردم و سوزاندمشان

سلام وحید جان..روزت بخیر..