دفـتـر ســُـرخ
توی تدارکات لشکر، یکی دو شب، می دیدم ظرف ها ی شام را یکی شسته. نمی دانستیم کار کیه. یک شب، مچش را گرفتیم. آقا مهدی بود. گفت «من روزها نمی رسم کمکتون کنم. ولی ظرف های شب با من.»
دفـتـر ســُـرخ
صورتش بود نمیشد دید. رفتم نزدیکتر، نیم رخش را دیدم. آقا مهدی بود. او هم مرا دید. با چشم و ابرو اشاره کرد چیزی نگویم بگذارم کارش را بکند. همه یک گونی میبردند و آقا مهدی دو گونی. دل توی دلم نبود. بار که تمام شد و چای آوردند آقا مهدی گفت: "برویم دیگر!" طاقت نیاوردم. رفتم به انباردارش گفتم که فرماندهاش را به کار گرفته. انباردار شرم کرد. قسم خورد نمیشناخته. رفت معذرت خواهی. حتی خواست دستش را بوسد نگذاشت. گفت: "وظیفهام بود. خودت را ناراحت نکن. من خودم اینطور خواستم." به من گفت: "الله بندهسی! چی میشد یک دقیقه دندان روی جگر میگذاشتی؟! "
دفـتـر ســُـرخ
فقیر آمدم و دل شكسته پرسیدم : مگر كه شاه-خراسان گــدا نمیخواهد ؟
دفـتـر ســُـرخ
پرده هایی از خیانت مسئولین
دفـتـر ســُـرخ
بازديدش تمام شده بود. آمد سوار شود كه برويم. راننده در عقب ماشين را باز كرد. سوار نشد. در عقب را بست و رفت جلو نشست تا راننده ياد بگيرد كه قرار نيست مثل سابق، ديگران در ماشين را به احترام وزير برايش باز كنند.
دفـتـر ســُـرخ
رو كرد به من و گفت: «هيچ موقع نبايد فراموش كنم كه يك معلم بودهام و هستم و اينها وسايلي است براي آزمايش من .. فكر ميكنم ديگر چيزي از عمرم باقي نمانده. اين چهارده روز را بايد سپري كرد.» چهارده روز بعد فقط يك بدن سوخته از او مانده بود.
دفـتـر ســُـرخ
خبرنگارها در سالن مخصوص مصاحبههاي سازمان ملل جمع شدند تا با رئيس جمهور ايران مصاحبه كنند و از او دربارهي گروگانهاي آمريكايي در ايران سؤال كنند. گفت: «كشور ما بيست وپنج سال مستقيماً زير سلطهي كشور شما بوده است و خود من يكي از كساني بودهام كه تنها به دليل مخالفت با سياستهاي استعماري آمريكا زنداني شدهام.» پايش را از كفش و جوراب درآورد و به همه نشان داد. ـ اين هم نمونهي آثار شكنجههايي كه رژيم دست نشاندهي دولت شما به من دادهاند. همه بهت زده شده بودند.
دفـتـر ســُـرخ
آشپزخانه كابينت نداشت. آبگرمكن هم نداشتند كه لااقل ظرفها و لباسها را با آب گرم بشويند. كولري هم در كار نبود. با اين كه خانوادهي نخست وزير بودند، دنبال بيشتر از اين هم نبودند. ميگفتند خيليها همين چيزهايي كه ما داريم را هم ندارند.
دفـتـر ســُـرخ
از کنار مغازة طلافروشی که رد شدند، دختر چادر مادر را کشید. «مامانی! برام ازین پلاکها میخری که هر وقت مُردم،زودی پیدام کنن؟»
دفـتـر ســُـرخ
بازدید
دفـتـر ســُـرخ
دفـتـر ســُـرخ
دفـتـر ســُـرخ
دفـتـر ســُـرخ
دفـتـر ســُـرخ
دفـتـر ســُـرخ
دفـتـر ســُـرخ
دفـتـر ســُـرخ
دفـتـر ســُـرخ
دفـتـر ســُـرخ
دفـتـر ســُـرخ
این ارسال را بازنشر کرده است.
·
موبایل ·
ابزارک ·
کلید اشتراک ·
میانبر ·
راهنما ·
شرایط خدمات ·
حریم خصوصی ·
API ·
نقشه سایت ·
تبلیغات ·
تماس
ديدگاه
2 
